บทที่ 170 สามปีที่ผ่านมาสอนร่างกายเธอว่าร้องขออย่างไร

“จะมีคนมาช่วยคุณใส่เสื้อผ้าและแต่งหน้าในอีกครึ่งชั่วโมงนับจากนี้”

หลังจากคำพูดเหล่านั้นเขาก็ปิดประตูอย่างไร้เสียง

เจนมองไปที่ประตูที่ปิดอยู่กำมือแน่น…พวกเขามาถึงจุดนี้ได้อย่างไร!

หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น เขาสงบสติอารมณ์ได้อย่างไร?

ทำไมเขาถึงจับเธอมาในคฤหาสน์สุดหรูแบบนี้!

ตอนนี้อโลร่าเป็นวิธีเดียวของเธอในการสื่อสารกับโลกภายนอก

เธอนั่งอยู่ข้างหน้า หน้าต่าง จ้องมอง จากที่นี่เธอสามารถมองเห็นอสังหาริมทรัพย์ส่วนใหญ่ ประตูโลหะสองบานที่เธอยังจำได้ดีเปิดออกและเปิดทางให้รถตู้ทำงาน

หน้าต่างถูกเปิดออกเพียงเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถดังขึ้นและดับลง หลังจากนั้นเธอก็ได้ยินพ่อบ้านชราพูดเสียงแข็งว่า “มากับฉัน” เจนนั่งอยู่หน้า หน้าต่างฟังเสียงเหล่านี้และจินตนาการถึงใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของคุณซัมเมอร์

ทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืนและวิ่งไปที่ประตูห้องนอน เธอวางมือลงบนลูกบิดประตูแล้วหมุนด้วยเสียงดัง ประตูเปิดออกและเธอก็วิ่งออกไปทันที

ในขณะที่เธอวิ่งเธอตามความทรงจำของเธอเพื่อค้นหาห้องทำงานของบุคคลนั้น…เธอวิ่งไปจนสุดเพื่อค้นหาจบลงด้วยการหายใจไม่ออกเล็กน้อย

ปัง!

ประตูชนเข้ากับกำแพง

“ฌอน สจ๊วตฉันไม่ไป!”

ห้องทำงานเต็มไปด้วยควันบุหรี่ ชายคนนั้นนั่งอยู่ขณะทำงานของเขาและสูบบุหรี่อีกหนึ่งมวน เมื่อประตูถูกเปิดออกและชนกำแพงเสียงดัง บุหรี่ที่อยู่ระหว่างนิ้วของเขาก็เอียงในเสี้ยววินาที ในไม่ช้าเขาก็กลับมาสู่ตัวตนที่เยือกเย็นตามปกติ

ดวงตาสีดำสนิทของเขาสบเข้ากับผู้หญิงคนนั้นที่ประตูและเห็นเธอหอบ “เธอวิ่งมาตลอดทางที่นี่หรือ?” เขาถามโดยแยกริมฝีปากบางของเขาออก

“ฉันไม่ไป!” เธอจ้องมองเขาอย่างยืนกราน แทนที่จะตอบคำถามของเขาเธอกลับยืนขึ้นใหม่

"ฉันถามคำถามเธอ เธอวิ่งมาจนถึงห้องนี้หรือเปล่า” ดวงตาที่เหมือนเหยี่ยวของเขาจับจ้องไปที่ผู้หญิงที่ประตูด้วยสายตาที่ดุดันในสายตาของเขา

เจนไม่สนใจเขาโดยสิ้นเชิง มันสำคัญหรือไม่ถ้าเธอวิ่งมาที่นี่? มันสำคัญด้วยหรือว่าเธอมาที่นี้ได้อย่างไร? มันสำคัญขนาดนั้นเชียวหรือ?

ไม่ สิ่งสำคัญตอนนี้คือ ...

"ฉันพูดว่า! ฉันไม่ไป!”

“ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย เธอวิ่งมาที่นี่จนถึงห้องนี้หรือไม่?” สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างเย็นชาเมื่อเขาจ้องตรงไปที่ผู้หญิงที่ประตู

หมอกควันบางส่วนบดบังดวงตาที่เย็นชาของเขา ความเดือดดาลในดวงตาเขาวูบขึ้นมา

ผู้หญิงที่ประตูกัดริมฝีปากของเธอ ผู้ชายที่อยู่หลังโต๊ะทำงานกำลังปล่อยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้เธอหายใจไม่ออก

ถึงกระนั้นเธอก็ยังคงดื้อรั้นและเข้มแข็ง เธอกัดริมฝีปากและยืนอยู่ที่ประตูห้องทำงานโดยไม่มีคำพูดใด ๆ ปฏิเสธที่จะยอมแพ้ราวกับว่าเป็นการตอบสนองโดยตรงต่อความท้าทายของเขา เธอก็จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาโดยตรงเช่นกัน

หัวใจของเธอเต้นเร็วมากจนมันเหมือนกับว่าจะกระโจนออกจากอก ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงและแดงขึ้น แต่เธอยืนยันที่จะปิดปากของเธอและมีส่วนร่วมกับเขาในการต่อสู้ที่เงียบงันนี้

ทั้งสองจ้องตากันจนชายคนนั้นลุกขึ้นยืน เขาขยับร่างเพรียวไปที่ประตูอย่างกะทันหันและก้าวเข้าหาเธอ

เจนถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ชายผู้นั้นสง่าเช่นเคย…ไม่ เขาสง่ายิ่งกว่าปกติอีก ในตอนนี้!

หลังจากที่เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวดูเหมือนว่าเธอจะตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างและต้องการที่จะเคาะหัวตัวเอง ทำไมเธอถึงหุนหันพลันแล่น? ทำไมเธอถึงวิ่งมาที่นี่เพื่อท้าทายเขา?

เธอหันหลังและพยายามวิ่งหนี

มือกดลงบนไหล่ของเธออย่างมั่นคง ชายหนุ่มส่งเสียงทุ้มลึกในหูของเธออย่างมีเอกลักษณ์