บทที่ 173 การปรากฏตัวของเหล่าอันธพาล

เธอยื่นขาซ้ายออก และปล่อยให้มันลอยอยู่เหนือขั้นบันได พ่อบ้านชรายืนอยู่ใต้บันได และจ้องมองไปที่ผู้หญิงที่อยู่ด้านบน แม้จะตกใจที่ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้สวมใส่ชุดเดรสสีขาว แล้วใครจะไปสนกัน? ตราบใดที่ผู้หญิงคนนี้ทุกข์ใจ และไม่อยากที่จะสวมใส่มันก็ดีแล้ว ถือว่าเป็นกำไรสำหรับพ่อบ้านชราแล้ว

ผู้หญิงคนนี้ต้องอยู่ในอารมณ์แย่มาก ๆ ในตอนนี้ เธอกำลังจะกระโดดลงมาจากที่นั่นหรือไม่นะ?

กระโดดลงมาสิ! กระโดดลงมาเลย! กระโดดเลย!

ผู้หญิงเลว ๆ นั่น เธอน่าจะตายไปนานแล้ว

ผู้หญิงเลว ๆ คนนั้น ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่ต้องพบเจอสิ่งที่โรซาลีนพบเจอมาเมื่อสามปีก่อน โรซาลีนก็จะไม่ตายไปเช่นนี้

ดวงตาของพ่อบ้านชราเคลือบไปด้วยยาพิษ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ผู้หญิงที่อยู่ด้านบนสุดของบันได 'กระโดดลงมาเลย! เร็วเข้า!

เจนเห็นหน้าตาและการจ้องมองที่น่ากลัวของพ่อบ้านชราที่อยู่ด้านล่างของบันได

ริมฝีปากของเธอที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงโดยสไตลิสต์ เจตนาค่อย ๆ คลี่รอยยิ้มออกมา ขาซ้ายของเธอก้าวอย่างมั่นคงกับขั้นบันไดด้านล่าง เธอมองเห็นความผิดหวังในดวงตาของพ่อบ้านชราอย่างชัดเจน

'พ่อบ้านซัมเมอร์ คุณผิดหวังไหมที่ฉันไม่ได้กระโดดลงมาจากความเศร้าที่เจ็บปวดนั้น? '

เธอหัวเราะเบา ๆ แต่หัวใจของเธอนั้นเจ็บปวดอย่างมาก

เมื่อสมัยที่เธอยังเด็ก ชายชราที่ด้านล่างของบันไดเคยลูบไล้เส้นผมของเธอด้วยความรัก เขาเฝ้าดูและคอยระวังและทำให้แน่ใจอยู่ตลอดว่าเธอและโรซาลีนจะไม่เดินออกไปไกลเกินไป เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาเล่นอยู่ที่ในลานบ้าน

เธอเดินลงบันไดทีละขั้น ชุดสีดำของเธอเน้นสัดส่วนรูปร่างที่ผอมบางของเธอ เธอเดินผ่านพ่อบ้านชราไป และไม่สนใจแม้แต่ที่จะชายตามองเขา

มันก็เหมือนกับสิ่งที่เธอพูดเมื่อสามปีก่อน – ไม่มันน่าจะสี่ปีก่อนสิ

“ฉันไม่สามารถที่จะยอมรับความเกลียดชังของคุณได้”

มันเป็นอย่างนั้น เมื่อสี่ปีที่แล้ว และก็เป็นเช่นนั้นในวันนี้ด้วยเช่นกัน

ฌอนเดินออกมาจากหัวมุม พอเขาเห็นเจน เขาก็ถึงกับขมวดคิ้ว

“ริมฝีปากของคุณมันแดงเกินไป” เขาเอื้อมมือไปปาดนิ้วโป้งลงที่ริมฝีปากของเธอ ลิปสติกสีแดงราคาแพงถูกเช็ดออกไปจากปากของเจน “ดีกว่าเยอะ” เธอสวยมาก คงจะดีถ้าเขาเป็นเพียงผู้ชมของเธอ ทำไมเธอต้องปล่อยให้หมาป่าพวกนั้นในงานเลี้ยงเอาเปรียบเธอด้วย?

จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง “แป้งบนหน้าของคุณ มันหนาเกินไป” หลังจากที่เขาพูดแบบนั้นใบหน้าของเขาก็ตึงขึ้น ขณะที่เขาเรียกช่างแต่งหน้ามา "นี่คืออะไร? คุณทำให้เธอเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?”

ช่างแต่งหน้าทะเลาะกับเจน เมื่อพวกเขาอยู่ในห้องนอนชั้นบนนั้น เธอถูกพ่อบ้านชราติดสินบนไว้ และแน่นอนว่าการแต่งหน้าที่ดูเงอะงะของเจนเป็นความตั้งใจของพวกเขา

ในขณะนั้นช่างแต่งหน้าก็หมอบลง เหมือนลูกแมวและตัวสั่นเทา “นะ – นายท่านสจ๊วต ฉันจะแต่งหน้าของคุณหนูดันน์ให้ใหม่อีกครั้งค่ะ”

“คุณผู้หญิง คุณหญิงสจ๊วต”

"หะ?"

“เธอเป็นคู่หมั้นของฉัน” ฌอนเหลือบมองช่างแต่งหน้าด้วยคิ้วที่ขมวด “คุณคิดว่า คุณควรจะพูดกับคู่หมั้นของฉันอย่างไร?”

ใบหน้าของช่างแต่งหน้าซีดลง เม็ดเหงื่อปรากฏบนหน้าผากของเธอ การแต่งหน้าของเธอในวันนี้ มันเริ่มที่จะละลายจากเหงื่อและอาการหวาดกลัวของเธอ

พวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะเริ่มแสดงความเกลียดชัง และความเศร้าในดวงตาของพวกเขาได้เลย

ก่อนที่พวกเขาจะออกไป ฌอนหันกลับมาและพูดกับพ่อบ้านชราว่า “ซัมเมอร์ เกี่ยวกับสิ่งที่เราคุยกันในห้องทำงานก่อนหน้านี้…”

เมื่อเขาพูดอย่างนั้น ไหล่ของพ่อบ้านซัมเมอร์ก็สั่น

“ฉันมีผู้สมัครเข้ามาแล้ว ในตอนท้าย คุณก็ยังคงเป็นผู้อาวุโสในครอบครัวของสจ๊วต ปู่ของฉันไม่ต้องการปล่อยคุณไปแบบนั้น คุณต้องเป็นพ่อบ้านของเราจนกว่าคุณจะเกษียณ ด้วยวิธีนี้คุณจะเกษียณอย่างมีเกียรติแน่นอน

“คุณปู่ให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ที่เรามี ดังนั้นหลังจากครึ่งปีนี้ คุณจะเข้าสู่วัยเกษียณตามกฎของครอบครัว หลังจากนั้นคุณสามารถเกษียณอายุในฐานะพ่อบ้านได้อย่างสมเกียรติ”

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเรื่องในทันที

“แน่นอน ฉันต้องเคารพคุณปู่ของฉัน ความสัมพันธ์ระหว่างเรามีมามากว่าสิบปี ฉันรู้สึกขอบคุณสำหรับสิ่งนั้น

“ฉันรู้สึกซาบซึ้ง เกี่ยวกับความจงรักภักดีเก่า ๆ คุณต้องรู้เรื่องนี้เช่นกัน”

เปลือกตาของพ่อบ้านชรากระตุก ชายตรงหน้ากำลังเตือนเขา ความหมายของคำพูดของเขาคือ "คุณจะอยู่ที่นี่ได้ จนถึงวันที่คุณเกษียณ ฉันคำนึงถึงความจงรักภักดีเก่า ๆ ของเรา แต่คุณต้องรู้จักสถานที่และสถานะของคุณด้วย'

เห็นได้ชัดว่า เขาบอกว่าอย่าตั้งเป้าหมายที่นังผู้หญิงเลว ๆ นังเจนคนนั้น!

เขากำลังฟูมฟาย แต่เขาก็ไม่ได้แสดงความโกรธบนใบหน้าของเขาเลย หากมีการแสดงออกที่ชัดเจน หรือท่าทางเดียวที่แสดงถึงความเกลียดชังของเขาที่มีต่อผู้หญิงคนนั้น คนหนุ่มสาวที่อยากมาดูแลสจ๊วตจะเข้ามาแทนที่ตำแหน่งของเขาทันที

“ผมเข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไรครับท่าน” พ่อบ้านชราพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอดีต แต่มันก็ล้วนเป็นอดีตไปแล้ว”

ฌอนพยักหน้า เขาหันกลับและพาเจนเข้าไปในรถ

สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นด้วยลายมือของคุณปู่ของเขา ปู่ของเขาต้องการพิสูจน์ให้เขาเห็นด้วยหลักฐานที่ไร้ที่ติเหล่านั้น ว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิดในตอนนั้น และเจนเป็นอาชญากร

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ปู่ไม่รู้ก็คือ ฌอนรู้ว่าปู่ของเขาโหดเหี้ยมแค่ไหน หลังจากเป็นหลานชายของเขามาหลายปีแล้ว หลักฐานนั้นไม่ได้พิสูจน์ให้เขาเห็นว่าเจนเป็นอาชญากร มันแสดงให้เขาเห็นถึงวิธีการจัดการสิ่งของต่าง ๆ ของคุณปู่ของเขา

ถ้าเจนมีความผิดจริง ทำไมคุณปู่ถึงเสียเวลาและความพยายามอย่างมากในการปลอมแปลง ‘หลักฐาน’?

ในตอนนั้น เขาเป็นคนที่ผิดพลาดเขาจึงควรตอบแทนเธอด้วยชีวิตทั้งชีวิต อย่างไรก็ตามเจนไม่จำเป็นต้องทนทุกข์กับความเกลียดชัง และความขุ่นเคืองของซัมเมอร์

ช่างแต่งหน้าจะไม่มีทางแต่งหน้าให้เจนเช่นนั้น ถ้าไม่มีเหคุและผล นอกเหนือจากพ่อบ้านซัมเมอร์แล้ว ฌอนไม่สามารถนึกถึงบุคคลอื่นที่จะใช้กลอุบายแบบนี้ได้เลย

หากเจนมีความผิดจริง เธอก็ไม่จำเป็นต้องทนทุกข์กับความเกลียดชัง และความเจ็บปวดจากซัมเมอร์ มันเหมือนกับสิ่งที่เขาเคยทำในตอนนั้น

ไฟก็สว่าง มีรถคันหนึ่งจอดอยู่นอกประตูโดยมี อูโน่และดอสอยู่ในนั้น ดอสรับลงจากรถ เขาเปิดประตูให้ฌอนเมื่อเห็นทั้งสองคน เมื่อเขากำลังจะเดินไปทำแบบเดียวกันกับเจน มือก็วางลงบนแขนของเขา “ปล่อยฉันทำเองเถอะ”

ดอสลังเลอยู่พักหนึ่ง และถอยห่างออกไปในที่สุด

ฌอนเดินไปอีกด้านของรถ และเปิดประตูให้เจน เขาเอื้อมมือให้เธอจับ

ระหว่างทางสมองของเจนนั้นสับสนเป็นอย่างมาก

เธอค่อนข้างจะใช้ชีวิตอย่างมึน ๆ ทำไมเธอต้องรู้สึกเจ็บปวดขนาดนั้น?

มือนั้นอยู่ตรงหน้าเธอ เธอมองมันสักพัก และลงจากรถหลังจากผลักมันออกไป

มือนั้นเอื้อมออกมาอีกครั้ง “เดี๋ยวก่อน” เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นข้าง ๆ หูของเธอ

เจนลังเล สัญชาตญาณแรกของเธอคือรู้สึกรังเกียจ อย่างไรก็ตามเธอระงับความรังเกียจในใจและหายใจเข้าลึก ๆ เธอปล่อยลมหายใจออก และจับมือเขาตามที่เขาต้องการ

ในตอนนั้นเธอไล่ล่าเขาอย่างไร้ยางอาย และต้องการทุกโอกาสที่จะจับมือเขา อย่างไรก็ตามเธอมักจะถูกเขาผลักออกไปอยู่เสมอ ๆ จากนั้นเธอจะยิ้มและวิ่งไปหาเขาอีกครั้ง เพื่อจับมือของเขาที่อยู่ข้าง ๆ ตัวของเขาอีกครั้ง และเธอมักจะถูกผลักออกไปเสมอ ทั้งที่เขาไม่เคยปล่อยให้เธอจับมือเขาด้วยความเต็มใจ แต่ในขณะนั้นเธอคิดว่าทั้งสองสนิทกันมาก

ในตอนนี้ ที่เธอจับมือเขาอยู่ มันมีแต่ความเจ็บปวดที่ยากจะลืมเลือน

บริเวณที่เขาสัมผัส มันรู้สึกร้อนแรงจนเธออยากจะผลักเขาออกไปให้รู้แล้วรู้รอด

เธอยังคงเห็นตัวเองที่ยังเยาว์วัยและมีชีวิตชีวาสดใสไล่ตามหาความรักในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และเธอยังคงเห็นตัวเองถูกทารุณและทุบตีเมื่อเธอถูกจองจำอยู่ในคุก

มือนี้มันกลายเป็นไฟร้อนลวก เธออยากจะผลักมันออกไปตอนนี้

ณ คฤหาสน์สจ๊วต

กริ๊ง, กริ๊ง…

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ทำลายความเงียบ มันสั่นสะเทือนพร้อมกับเสียงเรียกเข้านั้น

มือเหี่ยวย่นหยิบมันมาดู จากนั้นร่างนั้นก็กดปุ่ม "ยอมรับ" อย่างเร่งรีบ

“ไมเคิล! ในที่สุดคุณได้ตัดสินใจแล้วหรือยัง? คุณยินดีที่จะช่วยฉันตอนนี้หรือไม่? ไมเคิล! ฉันบอกคุณแล้ว ว่านี่จะดีสำหรับคุณ! คุณพยายามหยุดคิดถึงแม่ของคุณ…”

"หุบปาก!" อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เสียงเย็นยะเยียบขัดจังหวะของพ่อบ้านซัมเมอร์ ดวงตาของไมเคิลเย็นชา “ชายชราถ้าคุณกล้าพูดอีกคำ ฉันสัญญาว่าคุณจะไม่มีชีวิตอยู่ เพื่อดูดวงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้ คุณเชื่อฉันไหม?"