บทที่ 175 ฌอน สจ๊วต บ้าคลั่งด้วยความหึงหวง

ไฮด์ตกใจ “... ” หลังจากที่งงงวยอยู่นาน ในที่สุดเขาก็เข้าใจ “เจนฉันไม่เชื่อคุณ ฉันไม่เชื่อว่าคุณเป็นสาวนักขุดทอง ที่ให้คุณค่ากับเงินมากกว่าชีวิตของคุณ คุณพูดเช่นนั้นกับฉันทำไม? คุณขอให้ฉันไม่กลายเป็นคนที่ฉันเกลียด เจนฉันไม่เชื่อว่าคุณเป็นนักขุดทองหรอกนะ

“ฉันรู้ว่าฉันทำร้ายคุณ แต่…”

“ไม่มีแต่ คุณชายโซรอสเราเป็นผู้ใหญ่ที่มีสติสัมปชัญญะกันแล้ว ถ้าเช่นนั้นให้ฉันบอกคุณทุกอย่าง เพื่อที่คุณจะได้ชัดเจนมากขึ้น

“คุณอยากให้ฉันไปกับคุณไหม?

“แน่นอน ฉันจะไปกับคุณในวันที่คุณเอาชนะ ฌอน สจ๊วต ได้”

เธอหัวเราะเบา ๆ และยื่นมือออกไป “คุณมีบุหรี่ไหม?”

ไฮด์ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงถามคำถามนี้ออกมา เขาพยักหน้าในทันที "มี"

เจนเอื้อมมือออก “ขอฉันหน่อยสิ”

“ทำไมคุณถึงอยากบุหรี่?” ไฮด์ไม่เข้าใจ แต่เขาก็ยังยื่นบุหรี่ให้กับเธอ

เมื่อไฮด์หยิบกล่องบุหรี่ออกมา เขาก็หยิบไฟแช็กออกมาด้วยเช่นกัน เจนรับมันมาทั้งสอง

คลิก!

ไฮด์ตกใจ "คุณกำลังจะทำอะไร?" เขาไม่อยากที่จะเชื่อสายตาตัวเอง เขาอยากที่จะดึงมันออกจากตัวเธอ

เจนเดินออกไปทันที เธอสูบมันและพ่นควันสีขาวออกมา “คุณชายโซรอสดูสิ คุณรู้เกี่ยวกับฉันมากแค่ไหนกัน? คุณรู้จัก เจน ดันน์ มากแค่ไหนหรอ? คุณเอาแต่พูดว่าอยากให้ฉันไปกับคุณ

“อย่างไรก็ตาม คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันสูบบุหรี่ คุณจะแน่ใจได้อย่างไรว่า เจน ดันน์ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณนี้ ไม่ใช่สาวนักขุดทอง?”

เจนมองไปที่ไฮด์ที่กำลังตกใจด้วยสายตาประชดประชัน ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากปาก เธอเน้นความดูถูกในแววตาของเธอ ในขณะนี้เจนดูเหมือนสาวนักขุดทองที่เพิ่งดักจับคนรวยได้สำเร็จ และกำลังดูถูกเด็กชายที่น่าสงสารอยู่

"คุณควรจะไปได้แล้ว" ดวงตาของเธอกลายเป็นเย็นชา เธอสะบัดขี้เถ้าที่ห้อยอยู่ที่ปลายบุหรี่ออกไปด้วยความรังเกียจ การกระทำของเธอดูค่อนข้างทุลักทุเล เธอเกือบที่จะทำก้นบุหรี่หล่นลงพื้น อย่างไรก็ตาม ไฮด์มัวแต่ให้ความสำคัญกับใบหน้าของเจน ดังนั้นเขาจึงไม่ทันสังเกตเห็นการกระทำที่เงอะงะของเธอ

ไฮด์ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เห็นเธอเป็นแบบนี้ ความตกใจของเขาไม่ได้เกิดจากการที่เจนสูบบุหรี่ แต่เธอดูเหมือนพวกผู้หญิงเหล่านั้นที่เขารู้จักดี พวกผู้หญิงที่เข้าหาผู้ชายเพียงเพราะเงิน ดวงตาของเธอและการกระทำของเธอเหมือนกันทุกประการ ผู้หญิงประเภทนี้คล้ายกับขอทานบนท้องถนน

ในตอนนี้เธอดูเหมือนผู้หญิงที่รักคนรวยเท่านั้น และเกลียดคนจน

ไฮด์รู้สึกท้อแท้กับฉากตรงหน้า อย่างไรก็ตามเขาถูกกระตุ้น เมื่อเขาเห็นเธอหันหลังกลับเพื่อจากไป “อย่าไป! ฉันไม่เชื่อคุณ! เจนอย่าโกหกฉัน!”

เขาเอื้อมมือไปคว้าผู้หญิงคนนั้นไว้ ไฮด์ก้มหัวลงอย่างไม่อดทน และจูบที่ริมฝีปากของเธอ เมื่อริมฝีปากของเขาสัมผัสเธอ เขาก็ถอนหายใจในใจ เป็นเวลานานขนาดไหนแล้วที่เขาไม่ได้ทำเช่นนี้

เจนตกใจมาก เธอยกขาขึ้นแล้วกระทืบลงกับพื้น

“ปล่อย…อ๋า!”

“เจน ฉันจะไม่ปล่อยคุณไปอีกแล้ว ฉันจะไม่ยอมปล่อยคุณไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม! ฉันรู้ว่าเราอยู่ด้วยกันได้ แม้ว่าสจ๊วตจะหยุดพวกเรา แม้ว่าเราจะต่อสู้กับคนทั้งโลกก็ตาม…”ไฮด์หลงในอารมณ์ของตัวเอง เขาไม่ทันสังเกตเห็นหมัดที่พุ่งเข้ามาหาเขา

ผัวะ!

“นายไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับคนทั้งโลก ศัตรูคนแรกของนายคือฉันเอง” เสียงกำปั้นของเขาสัมผัสกับเนื้อของไฮด์ มันดังมาก

เอลิออร์ดึงเรย์ที่กำลังจะไปช่วยไว้ “อย่าไป”

เขาเป็นคนมีเหตุผลมากกว่าคนอื่น ๆในที่นี้ “มันจะแปลกกว่านี้ ถ้าฌอนไม่โกรธในฉากนี้”

หัวของไฮด์เริ่มมีเลือดออกทันที เจนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาและกดหมายเลขอย่างรวดเร็ว “สวัสดีค่ะ 911 แจ้งเหตุด่วน...?”

ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยค โทรศัพท์ของเธอก็ถูกทุบเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแหลกละเอียด

เจนมองดูโทรศัพท์ที่พังไปแล้วของเธอ "คุณชายสจ๊วต คุณกำลังทำบ้าอะไร?”

ฌอนกำมือทั้งสองข้างของเขา เขากำหมัดแน่นข้าง ๆ ลำตัวของเขา "ฉันกำลังทำอะไร? คุณกำลังถามฉันว่าฉันกำลังทำบ้าอะไรอยู่หรอ? เจน…” ชายคนนั้นพูดเบา ๆ พร้อมอาการฟึดฟัด จนน้ำเสียงของเขานั้นเริ่มฟังดูแปลก ๆ ดวงตาสีเข้มและเย็นชาของเขาจ้องไปที่เจนอย่างดุร้าย "คุณทำอะไรลงไป? คุณกำลังจะทำอะไร? ทำไม? คุณต้องการที่จะหนีไปกับโซรอสหรือไม่?”

ใบหน้าของเจนขาวซีด “ไร้สาระ!” เธอดื้อไม่ยอมร้องไห้ สายตาของเธอเปลี่ยนไปมองที่ไฮด์ เธอกัดฟันแล้วพูดออกมา “คุณชายโซรอส!”

เธอไม่ต้องการที่จะอธิบายอะไรทั้งนั้น แต่อย่างไรก็ตามเธอไม่ต้องการที่จะถูกกล่าวหาอย่างผิด ๆ โดยผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว

ไฮด์นั้นรู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้น