บทที่ 178 ตระกูลสจ๊วตเป็นหนี้คุณมาก ๆ

"ซัมเมอร์มากับฉัน"

พ่อบ้านซัมเมอร์กำลังจะปิดประตูคฤหาสน์ แต่เมื่อมีเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นข้างหลังเขา มือของเขาที่อยู่บนกรอบประตูนั้นสั่นอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ก่อนที่เขาจะหันกลับไปนั้น เงาข้างหลังเขาได้เดินรอบตัวเขาและผ่านประตูมุ่งหน้าออกจากบ้านไป

พ่อบ้านซัมเมอร์เดินตามเขาไปในทันทีโดยไม่พูดอะไร ศีรษะของเขาลดระดับลงเล็กน้อยตลอดเวลา เขาต้องรักษาระยะห่างจากร่างสูงและเพรียวจากคนตรงหน้าเขาไม่เกินหนึ่งเมตรเสมอ

นายและคนรับใช้เดินไปตามทางเดินยาวรอบ ๆ คฤหาสน์ และตรงไปที่สวนหลังบ้าน

ยิ่งเดินนานเท่าไหร่ก็ยิ่งเข้าไปลึกมากขึ้นเท่านั้น

ยิ่งพวกเขาเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ แสงในยามค่ำคืนก็ยิ่งมืดลงโดยถูกต้นไม้สูงสองข้างทางบดบัง

นอกจากนี้ มันเป็นช่วงฤดูหนาวแล้ว

ทุกอย่างเงียบสงบ และต้นไม้ก็ไร้ใบ

ฟึบฟึบ ~

นกป่าที่พวกเขาไม่รู้จัก กระพือปีกบินข้ามกิ่งไม้เป็นครั้งคราว

ฟึบฟึบ พรับ ~

มันมืดและช่างน่าขนลุก

แกว๊ก แกว๊ก ~

พ่อบ้านซัมเมอร์รู้สึกตื่นตระหนก ใบหน้าของชายข้างหน้าเขามักจะเป็นภาพของความสงบนิ่งเยือกเย็นอยู่เสมอ แต่ในคืนฤดูหนาวอันยาวนานเช่นนี้เขากลับรู้สึกได้ถึงเหงื่อเม็ดใหญ่ที่ไหลลงมาบนใบหน้าของเขา

เขาไม่สามารถรักษาความเงียบได้อีกต่อไป “เราจะไปไหนกันครับท่าน? ถ้าเราทำแบบนี้ต่อไปเราจะไปถึงสตรีม” มีลำธารขนาดพอเหมาะในสวนหลังบ้านของคฤหาสน์สจ๊วต ในระหว่างวันสะท้อนให้เห็นสีเขียวชอุ่มรอบ ๆ ทำให้ได้ภาพที่ค่อนข้างสวย

แต่ในตอนกลางคืนมันน่าขนลุกมาก

หัวใจของพ่อบ้านซัมเมอร์เต้นแรง และใบหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อย เขาไม่ต้องการก้าวไปข้างหน้าอีกแม้สักก้าวเดียว

ชายตรงหน้าหันกลับมา เมื่อเขาหันกลับมาเขาก็เหยียบเข้ากับกิ่งไม้แห้งบนพื้น มีเสียงดังกร๊อบแกร๊บในความเงียบสงบยามค่ำคืน

“คุณลุงซัมเมอร์”

ฌอนพูดขึ้นทำลายความเงียบ แต่เขาไม่ได้พูดกับพ่อบ้านของเขาเหมือนพ่อบ้านซัมเมอร์อย่างที่เคยทำ เขากลับไปเรียกชายชราเหมือนที่เขาเคยเรียกในวัยเด็กของเขา เขาแทนการเรียกพ่อบ้านซัมเมอร์ว่า ลุงซัมเมอร์

พ่อบ้านซัมเมอร์ตะลึงไปชั่วขณะ สามวินาทีต่อมาเขาโบกแขนอย่างเร่งรีบพยายามโบกมือให้กับความสุภาพของฌอน “โอ้ไม่ครับ ได้โปรด!”

ฌอนลดขนตายาวลงเหนือดวงตาสีดำของเขาซ่อนความเกรงใจไว้ในตัว น้ำเสียงของเขาค่อนข้างอ่อนโยนขณะที่เขาพูด

“เป็นเวลากว่าสิบปีแล้ว ที่คุณมาทำงานเป็นพ่อบ้านของฉันอย่างเป็นทางการใช่ไหม? ลุงซัมเมอร์”

น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและอ่อนโยน

พ่อบ้านซัมเมอร์พยักหน้าด้วยความเคารพ “มันเป็นเวลานานแล้ว ฉันรู้สึกเป็นเกียรติที่คุณยังจำได้ครับ”

“ใช่ ~ คุณอยู่กับฉันมานานกว่าทศวรรษแล้ว แต่ฉันมีคำถามเพียงข้อเดียว ถ้าปู่กับฉันขอให้คุณทำสองสิ่งที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ลุงซัมเมอร์คุณจะเลือกใคร?” เมื่อเขาพูดอย่างนั้นเขาก็ยกขนตายาวขึ้นเหนือดวงตาสีดำสนิทของเขา สายตาของเขาจับจ้องไปที่ชายชราตรงหน้าเขา

ฟิ้วววว! มีเพียงแค่เสียงลมพัดผ่านไป

มันรู้สึกราวกับว่ามีระเบิดในหัวใจของพ่อบ้านซัมเมอร์!

นั่นหมายความว่าอย่างไร?

ทำไมเจ้านายของเขา ถึงถามคำถามเขาแบบนี้อย่างกระทันหัน?

ความคิดที่แตกต่างกันนับพันแล่นผ่านหัวใจของเขา แต่พ่อบ้านไม่ได้ตอบคำถามในทันที

ดวงตาสีดำสนิทของฌอนเริ่มมีสีเข้มขึ้น

เขาหายใจเข้าลึก ๆ และตัดสินใจ “ตามกฎของตระกูล คุณลุงซัมเมอร์คุณจะเกษียณอย่างเป็นทางการในอีกครึ่งปี เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้จะมีคนใหม่เข้ามารับหน้าที่แทนคุณ เมื่อพิจารณาถึงวิธีที่คุณเคยรับใช้ฉัน ฉันจะอนุญาตให้คุณอยู่ที่นี่ในคฤหาสน์และใช้ชีวิตอย่างสงบสุขตลอดครึ่งปีที่เหลือ คนอื่นจะจัดการงานทั้งหมดของคุณแทน”

พ่อบ้านชราซีดไปทั้งตัวในทันที!