บทที่ 181 คุณกินอะไร

"คุณกำลังกินอะไร?" ฌอนปรากฏตัวขึ้นที่ประตู

มือของเจนจับไปรอบ ๆ ขวดและเธอก็ตื่นตระหนกไปชั่วเสี้ยววินาที แต่ในไม่ช้าเธอก็กลับมามีสติสัมปชัญญะ “วิตามิน ฉันขอให้อโลร่าซื้อมาให้เมื่อวานก่อน”

เมื่อเธอพูดอย่างนั้น ฌอนก็เดินไปหาเธอและหยิบขวดจากมือเธอ เมื่อเขาเห็นมันความสงสัยก็จางหายไปจากคิ้วของเขา เขาคิดย้อนกลับไปและจำได้ว่าอโลร่าได้นำมันมาไปเมื่อวันก่อน

ในขณะที่พวกเขาคุยกันเรื่องยา พ่อบ้านโอ้คส์ก็เคาะประตู

ฌอนและเจนมองไปที่เขาในเวลาเดียวกัน "เกิดอะไรขึ้น?" ฌอนวางขวดที่เขาถือไว้ และหันไปถามพ่อบ้านโอ้คส์ซึ่งอยู่ที่ประตู

“คู่สามีภรรยาอยู่ด้านล่าง พวกเขาอ้างว่าเป็นพ่อแม่ของคุณผู้หญิงครับ” พ่อบ้านโอ้คส์ได้รับการว่าจ้างให้เป็นพ่อบ้านของคฤหาสน์สจ๊วต ดังนั้นเขาจึงรับผิดชอบในการจัดการอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่นี้ และทุก ๆ อย่างภายในนั้นรวมไปถึงรายละเอียดที่เล็ก ๆ ต่าง ๆ ในเวลาเดียวกันเขาเป็นพ่อบ้านที่ยอดเยี่ยม และทำงานเป็นพ่อบ้านมาหลายสิบปี ถ้าไม่ใช่เพราะความสามารถพิเศษของเขาเขาจะดึงดูดสายตาของฌอนได้อย่างไร?

พ่อบ้านที่มีความสามารถเช่นนี้ คงจะทำการค้นคว้าก่อนที่จะเข้ารับตำแหน่งผู้บริหารคฤหาสน์สจ๊วตทั้งหมด แน่นอนว่านั่นรวมถึงการค้นหาสิ่งที่เขาควรรู้เกี่ยวกับนายผู้ชาย และนายหญิงของคฤหาสน์นี้

นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เขารู้ดีอยู่แล้ว ว่าทั้งคู่ที่อยู่ชั้นล่างเป็นประธานของบริษัท ดันน์กรุ๊ป ในเมืองเอสนี้ และภรรยาของเขา เขารู้ด้วยว่าพวกเขาเป็นพ่อแม่ของเจน อย่างไรก็ตามเมื่อเขารายงานการมาถึงของพวกเขา เขาแจ้งข้อความว่า “ทั้งคู่อยู่ชั้นล่าง อ้างว่าเป็นพ่อแม่ของใครบางคน” ความระมัดระวังเป็นพิเศษที่เขาใช้ทำให้เจนหันมามองพ่อบ้านคนใหม่ที่ประตูอีกครั้ง ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกขอบคุณอย่างยิ่ง ... ขอบคุณพระเจ้าที่อยู่ใกล้ ๆ เธอแอบมองไปที่ขวดที่เขียนคำว่า "วิตามินซี" บนโต๊ะเครื่องแป้งนั้น

เธอรู้ดีว่านับจากนี้ มันจะยากกว่านี้มากแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะได้รับของที่อยู่ในขวด “วิตามินซี” นั้นจากพ่อบ้านซัมเมอร์ที่อยู่ภายใต้การจับตามองของพ่อบ้านคนใหม่คนนี้

เมื่อฌอนได้ยินว่าพวกดันน์อยู่ที่ชั้นล่าง และต้องการพบเจนเขาก็ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจเป็นครั้งที่สอง อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ตัดสินใจแทนเจน เพียงแต่ถามเธอว่า “คุณต้องการพบพวกเขาไหม?”

เธอไม่ได้ตอบกลับทันที แต่เธอมองลงไปและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้น “เมื่อเร็ว ๆ นี้มีโครงการใดบ้างที่บริษัท ดันน์กรุ๊ป ต้องการความช่วยเหลือจากบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรมหรือไม่?”

ฌอนไม่แปลกใจ แต่มีแววแห่งความรักที่เจ็บปวดต่อเธอในดวงตาของเขา…“บางทีพวกเขาอาจจะคิดถึงลูกสาวของพวกเขาก็ได้”

แม้เขาจะไม่เชื่อคำพูดเหล่านั้น แต่ตอนนี้เขาหวังว่าเธอจะต้องการมัน

เจนหัวเราะเบา ๆ สายตาของเธอจ้องมองไปที่ใบหน้าของฌอนอย่างรวดเร็ว พวกเขาสบตากันกลางอากาศ แต่มันก็ผ่านไปเท่านั้น หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีฌอนก็เอ่ยขึ้น “ฉันจะไปดูพวกเขา”

เธอไม่ได้หักล้างคำว่า "จะ" ของเขา เธอไม่ได้พูดอะไร แต่ความขมขื่น และความเจ็บปวดในดวงตาของเธอเมื่อเธอมองไปที่ใบหน้าของเขาบอกเขาทุกอย่าง

เธอไม่ได้หักล้างเขา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอเห็นด้วยกับเขา…ถ้าสามีภรรยาคู่นั้นยังคงคิดถึงเธอ ลูกสาวของพวกเขาพวกเขามีเวลาทั้งหมดในโลกในช่วงสามปีที่เธออยู่ในคุก พวกเขาสามารถเดินทางไปทั่วโลกได้ในช่วงเวลานั้นโดยเคลื่อนตัวจากซีกโลกเหนือไปทางใต้จากทวีปตะวันตกเหนือแปซิฟิกไปทางตะวันออกและพวกเขายังคงมีเวลามากพอที่จะไปเยี่ยมเธอหลายสิบครั้ง ไม่ต้องถึงขั้นขนาดหลายร้อยครั้ง!

ไม่มีแม้แต่ครั้งเดียว แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในเมืองเดียวกัน แต่พวกเขาก็ไม่เคยพยายามไปเยี่ยมเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว…นั่นคือความจริงอันโหดร้ายที่เยือกเย็น ไม่ว่าเธอจะไม่เต็มใจที่จะยอมรับมันก็ตาม

โจเซฟ และคุณหญิงดันน์รออยู่ในห้องนั่งเล่น

เมื่อฝีเท้าเข้ามาใกล้ ทั้งสองคนก็มองไปยังที่มาของเสียง ดวงตาของพวกเขาโตขึ้นและคุณหญิงดันน์ก็ยิ้มแย้มแจ่มใสขณะวิ่งไปหาเจน และจับมือลูกสาวของเธอเอง “โอ้เจนที่รัก ฉันดีใจมากที่ได้พบลูกอีก”

"นคุณหญิงดันน์” เจนดึงมือของคุณหญิงดันน์ออกไปอย่างไม่เป็นทางการ “กรุณานั่งก่อนเถอะค่ะ คุณหญิงดันน์”

“เธอ…เจน…” วินาทีที่นั่นใบหน้าที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดีของคุณหญิงดันน์ดูไม่มีอะไรนอกจากอับอาย และอึดอัดใจ

“อะแฮ่ม อะแฮ่ม” ถัดจากพวกเขา โจเซฟ ดันนื กระแอมสองครั้ง “เรามาที่นี่เพื่อพบเจน คุณชายสจ๊วต หลังจากวันนั้นแม่ของเธอก็ไม่เคยหยุดห่วงหาเธอเลย ทำให้ช่วงนี้มันส่งผลถึงความอยากอาหารและการนอนหลับของเธอด้วย ช่วงนี้แม่ของเจนผอมลงมาก จนทำให้ฉันอารมณ์เสียเหมือนกัน ดังนั้นฉันจึงไม่มีทางเลือก ให้อภัยในความหยาบคายของฉัน แต่ฉันต้องพาเธอมาเยี่ยมเจนในวันนี้”

นั่นดูเหมือนจะอธิบายได้ว่าทำไมทั้งสองคนถึงมาที่นี่ได้ ฌอนไม่ได้พยายามที่จะปฏิเสธมันเพียงแค่ตอบกลับอย่างใจเย็นว่า “ถ้าอย่างนั้น คุณสองคนก็ทุ่มเทอย่างมาก”

คำพูดที่สุภาพอ่อนโยนของเขาดูเหมือนจะเข้าหูโจเซฟอีกครั้ง บางทีอาจผิดเพี้ยนไปจากความรู้สึกผิดในอดีตของเขา โจเซฟหัวเราะอย่างเชื่องช้า “ไม่ขนาดนั้น คุณชายสจ๊วต”