บทที่ 183 ฉันทำผิดไป

เจน และคุณหญิงดันน์กำลัง "หวนรำลึกถึงอดีต" ในส่วนของโจเซฟก็ไม่พลาดโอกาสที่จะพูดคุยกับฌอนเช่นกัน

บริษัทสจ๊วต อุตสาหกรรมมีทรัพยากรเยอะ และโจเซฟก็ต้องการอย่างเร่งด่วน

ฌอนฟังคำพูดที่ประจบของโจเซฟ เขารู้ทันทีว่าโจเซฟต้องการอะไร

ถ้าโจเซฟไม่ขอสิ่งของ และขอร้องให้เขาช่วยทำอะไรบางอย่างเมื่อเขามาที่นี่แล้ว ก็จะมีบางอย่างผิดปกติแน่ถ้าชายชราคนนี้ไม่ได้มาด้วยจุดประสงค์แล้วทำไมเขาถึงจะมาที่นี่ละ? ถ้าเขาไม่ได้มีจุดประสงค์จริง ๆ ก็คงแปลก เขาจำเป็นต้องคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้สักพัก เขาจิบวิสกี้และมองออกไปนอกหน้าต่าง แม้ว่าเขาจะต้องสนใจโจเซฟ แต่เขาก็ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว

โจเซฟมองไปยังจุดที่เขามองอยู่ เขาดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เขาถามอย่างห่วงใยว่า“คุณเป็นห่วงเจนไหม คุณชายสจ๊วต?”

เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น ฌอนก็หลีกเลี่ยงการจ้องมองของเขาและมองไปที่โจเซฟ เขายิ้มอย่างสุภาพ

โจเซฟเป็นคนที่มีไหวพริบ เขาเห็นเช่นนั้นและเขาก็ไม่ได้ถามต่อ เขาเปลี่ยนเรื่องและกลับไปที่หัวข้อที่พวกเขากำลังพูดถึงในตอนนี้ "คุณชายสจ๊วต คุณคิดว่าโครงการใหม่จะได้ผลหรือไม่?”

นิ้วของฌอนถูกับแก้ว เขาไม่ได้ดูเหมือนว่าเขาจะวางมันลงในเร็ว ๆ นี้ “ฉันต้องปรึกษากับเจน”

โจเซฟตกใจมาก ฌอนกังวลเกี่ยวกับความคิดเห็นของเจนด้วยหรือ?

เมื่อเขาพูดเช่นนั้น ลมหนาวก็พัดเข้ามาและฌอนก็วางแก้วลง เขาลุกขึ้นยืนและเดินออกไป “พ่อบ้านขอนมอุ่น ๆ ”

ในขณะที่เขาพูดอย่างนั้นเขาก็รั้งเจนไว้ใกล้ ๆ เขาจับมือของเจนและวางไว้ระหว่างเขากับเธอ จากนั้นเขาก็เริ่มถูมือของเขากับเจน “คุณทนหนาวนานไม่ได้ แต่ก็ยังออกไป มือคุณเย็นมาก ฉันจะไม่อนุญาตให้คุณเข้าไปในสวน และทนต่อลมหนาวเช่นนี้ในครั้งต่อไปแล้วนะ

“อากาศดี แต่ลมหนาวไปหน่อย”

เขาดูจู้จี้ในขณะที่ดุเธอ เขาตำหนิเจนที่อยู่ในสวนนานเกินไป เมื่อคุณหญิงดันน์เห็นสิ่งนี้ ใบหน้าของเธอก็เหมือนกับว่าเธอเห็นผี ทุกคนบอกว่าฌอนเป็นคนพูดไม่กี่คำ และเขาก็มีจิตใจที่เย็นชามาก

อย่างไรก็ตาม ชายคนนี้ที่จู้จี้ไม่หยุดเหมือนชายชรา นี่ใช่เจ้าชายน้ำแข็งแห่งความเยือกเย็นที่พวกเขาเคยรู้จักหรือไม่?

เจนตกใจมาก เธอตะลึงเล็กน้อย คนนี้พูดเก่งมากตั้งแต่เมื่อไหร่?

เขาไม่ใช่แค่ช่างพูดเท่านั้น แต่เขาเป็นคนขี้บ่นด้วย

“ท่านครับนมอุ่น ๆ ได้แล้วครับ” พ่อบ้านเดินเข้ามาหาพวกเขาโดยไม่มีเสียง เขาถือถาดและด้านบนนั้นเป็นนมอุ่น ๆ หนึ่งแก้ว