บทที่ 196 ในที่สุดคุณก็ตื่น

พ่อบ้านของคฤหาสน์สจ๊วตเก่ามีตำแหน่งที่สูงกว่าคุณซัมเมอร์คนก่อน เขาจำใจต้องอยู่กับนายท่านอาวุโส โดยปกติแล้วเขาจะทำตามคำสั่งของท่านผู้อาวุโสทุกประการและเป็นคนที่ไว้ใจได้มากที่สุด อย่างไรก็ตามเขาไม่รู้ว่าท่านผู้อาวุโสมีแผนแกล้งป่วยและกำจัดเจนออกไป ในขณะนั้นเขาโกรธ เขาเดาได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ เขาไม่สามารถบอกฌอนได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

“นายท่าน ชายชราผู้อ่อนน้อมถ่อมตนรับใช้ท่านผู้อาวุโสมาตลอดชีวิต ในเหตุการณ์ปกติถ้าท่านผู้อาวุโสแกล้งป่วยเพียงเพื่อลักพาตัวคุ…ท่านผู้หญิงผมก็น่าจะรู้เรื่องนี้” พ่อบ้านชราพูดอย่างจริงจัง

“นายท่าน ผมสาบาน ท่านผู้อาวุโสไม่ได้ทำอะไรกับคุณดันน์โดยการแสร้งทำเป็นป่วย”

ฌอนมองพ่อบ้านชราอย่างตั้งอกตั้งใจ พ่อบ้านชราคนนี้ที่รับใช้ท่านผู้อาวุโสมาทั้งชีวิตเฝ้าดูฌอนเติบโตขึ้น สำหรับความเข้าใจของเขาที่มีต่อท่านผู้อาวุโสฌอนไม่คิดว่าเขาโกหก

ปู่ของเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จริง ๆหรือ?

ดวงตาที่แคบของเขาเย็นชาและลึกล้ำ ขนตายาวของเขาลดต่ำลง เขาเริ่มไตร่ตรอง ถ้าไม่ใช่คุณปู่จะเป็นใครได้?

ทันใดนั้นเขาก็กำหมัดแน่น ไม่สำคัญว่าจะเป็นใคร!

พ่อบ้านชรากำลังเผชิญหน้ากับฌอน ในขณะนี้มีความตกใจบนใบหน้าชราของเขา

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ในความทรงจำของเขา เขาไม่ได้เห็นใบหน้าที่ดุร้ายเช่นนี้บนใบหน้าของนายน้อยของเขามานานแล้ว

“นายท่าน กำลังทำจะอะไร?”

พ่อบ้านชราวิ่งไปข้างหน้าและหยุดฌอนไม่ให้ออกไป

“ไปให้พ้น!”

“นายท่าน คุณอย่าหุนหันพลันแล่น!” ไม่ เขาไม่สามารถปล่อยให้นายน้อยออกไปจากที่นี่ได้ ถ้าไม่ ก็ไม่มีใครรู้ว่าเขามีสามารถทำอะไรได้บ้าง

พ่อบ้านกระวนกระวาย

“คนที่หายไปคือภรรยาของฉัน! ฉันควรจะสงบสติอารมณ์ได้อย่างไร? ไปให้พ้น! คุณเป็นคนเก่าแก่ของครอบครัวสจ๊วตดังนั้นฉันไม่อยากทำร้ายคุณ” ร่างด้านข้างของชายผู้เย็นชาดูดุดัน เขาหันศีรษะเล็กน้อยและสายตาที่เย็นชาของเขาทำให้พ่อบ้านชราหยุดอยู่กับที่ “ดอสดึงเขาออกไป”

ดอสมาข้างหน้าทันที พ่อบ้านชราไม่สามารถหยุดฌอนได้ แต่เขากลับถูกดึงจากด้านข้างโดยดอสได้อย่างง่ายดายแทน เขามีประสบการณ์มากกว่าสิบปี ดังนั้นเขาจึงรู้ทันทีว่าเขาควรทำอะไร

เขาไม่สามารถบอกให้นายน้อยวิ่งไปได้ในตอนนี้ ดวงตาของชายชราเป็นประกาย และเขาหยุดไล่ตามฌอน เขาพลิกฝ่าเท้าแล้ววิ่งไปที่ประตูห้องฉุกเฉิน

“จับเขา!” ฌอนคำรามอย่างใจเย็น ดอสรีบคว้าพ่อบ้านชราจากด้านหลัง "ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ใส่ใจกับความแรงของฉันเพราะนี่เป็นเรื่องเร่งด่วน” ดอสพูดกับพ่อบ้านชราโดยไม่มีสีหน้า

ฌอนเหลือบมองพ่อบ้านชราแวบหนึ่ง จากนั้นเขาก็มองไปที่ดอส “จับตาดูเขา” สายตาก็เหลือบไปมองที่ประตูห้องฉุกเฉิน เขาเหล่ตาสีเข้มก่อนจะพูดอีกครั้ง “ประตูนั่นด้วย” เขาไม่ได้ขจัดความสงสัยของเขาเกี่ยวกับเรื่องที่ชายชราโกหก

พ่อบ้านชราเข้าใจทันที เขาเบิกตากว้าง "นายท่าน! คุณทำไม่ได้!” เขามองไปที่ฌอนและประตูห้องฉุกเฉิน ‘นี่ไม่ใช่การกักขังอำพรางใช่หรือไม่?’

เขาจ้องมองร่างที่รีบไปที่บันได เขาไม่อยากจะเชื่อ

“ดอสปล่อย! ไปห้ามนายน้อย! ท่านผู้อาวุโสไม่ต้องการให้นายน้อยทำอะไรที่จะเสื่อมเสียชื่อเสียงตระกูล!” ใบหน้าของพ่อบ้านชราเต็มไปด้วยความวิตกกังวล อย่างไรก็ตามดอส ยังคงไม่ขยับ ผู้เฒ่าตะโกนอย่างกระวนกระวาย “ไปสิ! ทำไมนายถึงจับฉันแน่นขนาดนี้?”

"ผมขอโทษ แม้ว่าคุณจะอายุมากกว่าผม แต่ผมก็ยังต้องทำตามคำสั่งของบอส” สิ่งที่เขาหมายถึงคือเขาฟังคำสั่งของฌอนเท่านั้น

"นาย! นายกำลังทำร้ายเขา!”

“บอสมีวิธีคิดของเขาเอง”

…

ดอสกำลังเฝ้าดูท่านอาวุโสสจ๊วตและผู้คนรอบข้าง โทรศัพท์ของพ่อบ้านเครื่องเก่าก็ "บังเอิญ" พังเช่นกัน