บทที่ 199 คุณเชื่อฉันไหม

เธอเติบโตมากับปู่ของเธอในขณะที่เจสันชอบที่จะอยู่กับพ่อแม่ของเขา

ครั้งหนึ่งคุณปู่ของเธอพูดติดตลกและพูดว่า “ฉันจะมอบภารกิจให้เธอทั้งสองคน ใครก็ตามที่สามารถขโมยปากกาอันล้ำค่าของคุณลุงเทนเนอร์ไปจากเขาได้เขาหรือเธอจะเป็นผู้ชนะ ฉันจะให้ปี่เซียะหยกในห้องของฉันแก่ผู้ชนะ”

ท้ายที่สุดเธอเป็นผู้ชนะ เมื่อเธอได้หยกปี่เซียะเธอก็มีความสุข เธอเคยเห็นปี่เซียะหยกมากมายตั้งแต่เธอเติบโตมาในครอบครัวแบบนั้น อย่างไรก็ตามปี่เซียะหยกของปู่ของเธอแตกต่างจากคนอื่น ๆ สีโปร่งแสงมาก เมื่อคนหนึ่งยื่นมันขึ้นมาโดยหันหน้าไปทางดวงอาทิตย์ก็จะดูเหมือนว่ามันโปร่งใส ผู้หญิงทุกคนชอบสิ่งที่เป็นประกายและเจนก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

เมื่อเจสันเห็นก็อยากจะแย่งมันไปจากเธอ เธอปฏิเสธและผลักไสเขา เธอไม่ได้ใช้แรงมากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะผลักเจสันลงไปที่พื้น

คุณพอตเตอร์ผู้ดูแลของเจสันเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นและโกรธมาก เธอพูดกับเจนที่ยังเด็กว่า “เธอเป็นเด็กที่ไม่มีพ่อแม่แน่นอน ไม่มีการสั่งสอน เธอยังผลักนายน้อยล้มลงกับพื้น”

เธอตกใจมาก ‘ฉันไม่มีพ่อแม่เหรอ?’

เธอถามคุณพอตเตอร์ว่า “ฉันมีแม่และพ่อ ทำไมคุณถึงบอกว่าฉันไม่มีพ่อแม่”

คุณพอตเตอร์ถึงกับผงะ เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันแล้วพูดว่า “คุณไม่ได้โตมากับท่านผู้อาวุโสเหรอ? ฉันไม่เคยเห็นคุณสนิทกับนายท่านและนายหญิงมาก่อน ฉันพูดในสิ่งที่ไม่ถูกต้องเมื่อเห็นเธอผลักนายน้อยลงกับพื้น ฉันเป็นห่วง เจน อย่าบอกท่านผู้อาวุโสเรื่องนี้โอเคไหม? ฉันผิดไปแล้ว ฉันจะขอโทษเธอ”

เธอยังเด็กเธอจึงเชื่อคุณพอตเตอร์

ในเวลานี้เจนรู้สึกราวกับว่ามีไฟจริง ๆกำลังเผาเท้าขวาของเธอหลังจากที่เธอได้ยินคุณซัมเมอร์พูดว่าลูกสาวของเขามีไฝที่ด้านล่างของเท้าขวา ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงมาก

“คุณแน่ใจหรือว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกสาวของคุณเพราะไฝที่เท้าของเธอ? นอกเหนือจากนั้นคุณจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าโรซาลีนไม่ใช่ลูกสาวของคุณ”

ความคิดในหัวของเธอไม่สามารถพิสูจน์ได้จากเพียงไฝที่ด้านล่างของเท้าของเธอ มีคนจำนวนมากที่มีไฝที่ด้านล่างของเท้า

เมื่อคุณซัมเมอร์กำลังจะพูดอะไรบางอย่างก็มีเสียงแปลก ๆ ดังขึ้น

"นั่นใครน่ะ?" ร่างกายของคุณซัมเมอร์ตึงเครียด เขามองไปรอบ ๆ ตัวเขาอย่างระแวดระวัง ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาเคลื่อนไหวและพวกเขากำลังสแกนทุกตารางนิ้วของห้อง แม้ว่าเขาจะไม่เห็นอะไรเลย แต่เสียงนี้ก็ทำให้คุณซัมเมอร์กังวล

เขากลัวว่าสิ่งนี้จะนำไปสู่สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าดังนั้นการแสดงออกของเขาจึงเปลี่ยนไป “ฉันไม่สามารถคุยกับเธอได้นานกว่านี้ ถ้าฉันอยู่ไม่ได้เธอก็อยู่ไม่ได้เช่นกัน ไปอยู่กับโรซาลีนในยมโลกเถอะ!”

คุณซัมเมอร์เปิดเผยตัวตนที่แท้จริง

เขาถือมีดสปริง ใบมีดอันแหลมคมกำลังพุ่งเข้ามาหาเธอ

"หยุดนะ!"

อโลร่ารู้ว่าเธอไม่สามารถซ่อนได้อีกต่อไป เธอไม่ได้คาดหวังว่าชายชราคนนี้จะระมัดระวังตัวขนาดนี้ เมื่อมีการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย เขาก็ตื่นตัวทันทีและกำลังจะจัดการโดยไม่ลังเล

เธอเอามือไพล่หลังและส่งตำแหน่งของเธอให้ฌอนอย่างลับ ๆ

จากนั้นเธอก็โยนโทรศัพท์ไปด้านหนึ่งอย่างเร่งรีบ ถ้าชายชราเห็นโทรศัพท์เขาจะรู้ว่าเธอส่งตำแหน่งของเธอให้ฌอน

“อโลร่า?” เจนตะโกน “รีบหนีไป!”

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระ” อโลร่าส่ายหัว “ ถ้าฉันไปตอนนี้ฉันจะไม่สามารถรอดพ้นจากการลงโทษของบอสได้”

“ฉันขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบาก”

“คุณมันงี่เง่า ฉันคือคนตามคุณมา ถ้าฉันอยากไปฉันจะไม่อยู่ที่นี่หรอก”

“คุณคืออโลร่าที่ทำงานให้กับนายท่าน!” คุณซัมเมอร์ตะโกน “ ที่นี่ไม่มีธุระอะไรเกี่ยวกับคุณ แต่คุณตัดสินใจที่จะตายด้วยตัวเองเพราะปัญหานี้ ถ้าอย่างนั้นอย่าโทษฉันที่ทำแบบนี้”

“ฮิฮิ น่ารักจัง ฉันได้ยินทุกอย่างที่คุณพูด คุณแค่ฆ่าฉันเพราะคุณกลัวว่าฉันจะเปิดเผยตัวคุณใช่ไหม?”

ใบหน้าของคุณซัมเมอร์เปลี่ยนเป็นสีเขียวและเป็นสีแดง เขาพูดอย่างโหดเหี้ยมว่า “คุณสองคนกำลังจะตายกับฉันอยู่ดี แล้วถ้าคุณได้ยินแล้วไง?”

"คุณบ้าไปแล้ว! มันเป็นเรื่องของครอบครัวของคุณและคุณยังดึงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย คุณยังโทษคนอื่นถึงการกระทำที่ชั่วร้ายของคุณเอง ฉันไม่เชื่อคุณเมื่อคุณพูดว่าโรซาลีนไม่ใช่ลูกสาวของคุณ

“ในตอนนั้นเธอต้องการทำให้เจนเสียความบริสุทธิ์และต้องอับอายขายหน้า แต่สุดท้ายมันก็ให้ผลตรงกันข้าม วันนี้คุณโทษเจนเพราะคุณฆ่าลูกสาวตัวเอง ฉันไม่คิดว่าคุณเป็นเพียงพ่อกับลูกสาวธรรมดา คุณเป็นมากกว่าแค่พ่อและลูกสาว! คุณทั้งเห็นแก่ตัวและเลือดเย็น”

"หุบปาก!"

“ทำไมฉันต้องหุบปากด้วย? มีเพียงคุณเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตและฉันไม่สามารถพูดได้งั้นหรือ? เทพเจ้าอาจทำได้ในสิ่งที่สัตว์เลี้ยงทำไม่ได้งั้นหรือ?ฮิฮิ"

อโลร่าดุพ่อบ้านชราอย่างดุเดือด เจนเริ่มสงบลงอย่างช้า ๆ เธอมองไปที่อโลร่าที่กำลังกระตุ้นคุณซัมเมอร์ในขณะที่ดูหม่นหมอง อโลร่าพยายามซื้อเวลา!

สายตาของเธอจ้องมองไปที่ประตูเหล็ก

…

ฌอนได้รับข้อความจากอโลร่าในรถ เขาเปิดมันอย่างรีบร้อนและเห็นว่ามันเป็นสถานที่ตั้ง หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรง เขาเริ่มรู้สึกกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ

นอกเหนือจากที่อยู่แล้วไม่มีคำอื่นใด ผู้หญิงสองคนนั้นต้องตกอยู่ในอันตราย

เขาขับรถราวกับว่าชีวิตของเขาไม่มีค่าอะไรเลย เขาแค่อยากขับรถให้เร็วขึ้นและเร็วขึ้น เขาต้องการไปที่นั่นให้เร็วที่สุด

มันเป็นโกดังเก่า มันไม่ไกลเกินไป แต่ก็ไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ เช่นกัน มันอยู่ระหว่างเมืองและชนบท

ภายในโกดังอโลร่าทำให้ คุณซัมเมอร์โกรธได้สำเร็จ มันเป็นสงครามของคำพูดและมันกลับไปกลับมา เสียงเบรกรถด้านนอกดังชัดเจน แม้แต่คนที่อยู่ข้างในก็ยังได้ยินเสียงล้อที่เสียดสีกับพื้น