บทที่ 210 สามปีนั้น และ สามปีกับไวรัล โพสต์

ไม่มีคำใดที่จะอธิบายถึงความตกใจที่เอลิออร์รู้สึกได้ในขณะนี้ เขาได้ยินเพื่อนของเขาพึมพำอย่างงุนงงในหู “ถ้าฉันไม่ทำโทรศัพท์หล่น…” และ “ถ้าฉันไม่ได้ขยับลิ้นชักตอนไปหยิบ…” ด้วยเหตุนี้เอลิออร์ก็คิดออกแล้ว เพื่อนของเขาขยับลิ้นชัก เมื่อเขาพยายามจะหยิบโทรศัพท์ แต่นั่นทำให้เขาค้นพบความลับนี้ซึ่งซ่อนอยู่มานานหลายปี

“ถ้าเพียง แต่ฉันไม่วางโทรศัพท์…

“ถ้าเพียง แต่ฉันไม่ได้หยิบมันขึ้นมา…”

เอลิออร์กำหมัดแน่น ฟังคำพูดซ้ำซากที่น่าหดหู่ของเพื่อนของเขา ที่เอาแต่พูด “อาจจะ” และ“ อาจจะ” ตอนนี้ฌอนเป็นเหมือนชายวัยกลางคนที่ภรรยาของเขาหอบผ้าหอบผ่อนหนีเขาไป เขาดูเหมือนคนแก่ที่หมดสิ้นทุกอย่าง เอลิออร์อยากจะตบหน้าเขาจริง ๆ และบอกให้เพื่อนสนิทของเขาพูดจาดี ๆ แต่…เขาพาตัวเองไปทำเช่นนั้นไม่ได้!

“ถ้า…ถ้าฉันสังเกตเห็นก่อนหน้านี้!” ชายผู้เต็มไปด้วยการปฏิเสธ และความหดหู่ หวาดกลัว วิ่งหนีจากความจริง และลงเอยด้วยการส่งเสียงบ่งบอกถึงความเสียใจที่ฝังอยู่ในส่วนลึกของหัวใจของเขา!

ถ้าเขาสังเกตเห็นก่อนหน้านี้ ตอนจบของเรื่องนี้จะเปลี่ยนไปหรือไม่?

เขาจะมีภรรยาที่สวยงามและลูก ๆ ที่น่ารักกับเขาหรือไม่?

เอลิออร์มองชายตรงหน้า พวกเขาเป็นเพื่อนกันมาหลายปีแล้ว แต่เขาไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้ในสภาพแบบนี้ เขาเป็นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

มีแสงแวววาวอยู่ในดวงตาของเขา จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหันก้าวออกไปจากประตู

พ่อบ้านโอ้คส์ทุ่มเทให้กับหน้าที่ และกฎระเบียบของเขามาก เขายืนอยู่ตรงทางเดินห่างจากประตูสามหรือสี่เมตร ขณะที่เอลิออร์เดินออกไป เขาก็เห็นพ่อบ้านและพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “มากับฉัน”

พ่อบ้านโอ้คส์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เอลิออร์ไม่หยุดเดิน แม้แต่วินาทีเดียวและเดินผ่านเขาไป ด้วยเหตุนี้พ่อบ้านโอ้คส์จึงไม่มีเวลากังวลเรื่องอื่น เขาเหลือบมองไปที่ห้องนอนของฌอน จากนั้นก็ก้มตัวหันกลับมาเพื่อติดตามเอลิออร์ไปในทันที

“เราจะไปไหนกันครับ คุณชายไวท์?”

พ่อบ้านโอ้คส์เดินตามเอลิเออร์ไปชั้นล่าง แต่ชายตรงหน้าเขาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเดินเลย พ่อบ้านจึงรีบถามเขา อย่างไรก็ตามชายตรงหน้าเขาก็เดินอย่างรวดเร็วขึ้น และเดินไปจนสุดประตูเล็ก ๆ โดยไม่มีคำพูดใด ๆ ออกมาเลย

"นี่มัน…"

สิ่งนี้นำไปสู่ ...

เอลิออร์ดูเหมือนจะรู้เส้นทางรอบคฤหาสน์สจ๊วต ดังนั้นพ่อบ้านโอ้คส์จึงต้องตามเขาไปทางประตู และลงบันไดที่คดเคี้ยวไปยังชั้นใต้ดิน

บันไดที่เดินลงไปที่ชั้นใต้ดินมีแสงสลัว ๆ ห้องใต้ดินสว่างไสวด้วยแสงสีเหลืองนวลเช่นเดียวกัน มันไม่ได้สว่างมาก กลิ่นไวน์อบอวลไปทั่วห้องใต้ดินนั้น

เอลิออร์ไม่รีรอเดินตรงไปที่ชั้นวางไวน์ที่ด้านหลังสุดของห้อง หนึ่งขวด สอง สาม…เขาคว้าทีละขวดจากชั้นวาง แล้วยัดใส่มือของพ่อบ้านโอ้คส์ เมื่อพ่อบ้านไม่สามารถแบกได้อีกต่อไปเขาก็คว้าอีกสี่ขวดด้วยตัวเอง หลังจากนั้นเขาก็หันหลังกลับและจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

พ่อบ้านโอ้คส์รู้สึกสับสนอย่างมากในตอนนี้ สิ่งที่เขาทำได้คือทำตามเอลิออร์ พวกเขาสองคนกลับไปที่ประตูห้องนอนของฌอน ซึ่งเอลิออร์เตะประตูให้เปิดออก และโยนขวดที่เขาถือไว้ลงบนเตียง เขาไม่ได้อ่อนโยนกับพวกมันเลย ราวกับว่าเขาไม่สนใจว่าสิ่งที่เขาทำจะทำให้ไวน์เหล่านี้เสียหายหรือไม่ ซึ่งไวน์เหล่านี้นั้นมีมูลค่าเป็นหมื่น ๆ

“คุณสามารถออกไปได้ทันที หลังจากที่คุณวางไวน์ทั้งหมดลง คุณโอ้คส์”

“แต่คุณชายไวท์ นายท่าน…”

“วางไวน์แล้วไปได้ หากเกิดอะไรขึ้นฉันจะรับผิดชอบเอง ถ้าเขาตาย ฉันจะไปกับเขา ”เอลิออร์เอ่ยกับพ่อบ้านด้วยเสียงอันเยือกเย็น พ่อบ้านโอ้คส์กัดฟันแน่น เหงื่อที่ไหลออกมาบนหน้าผากของเขา ฌอนเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถออกคำสั่งเขาได้ ดังนั้นแม้ว่าเอลิออร์จะไม่ใช่ลูกปลาตัวเล็ก ๆ แต่เขาก็ไม่สามารถเชื่อใจในคำสัญญาเช่นนี้ได้ กฎของพ่อบ้านไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้

เมื่อเอลิออร์เห็นท่าทีของพ่อบ้าน เขาก็ไม่เอ่ยคำพูดใด ๆ ออกมาเช่นกัน เขาคว้าขวดจากพ่อบ้านโอ้คส์แล้วโยนลงบนเตียงทีละขวด วิธีที่พวกเขาปะทะกันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หัวใจของใครคนหนึ่งสั่นสะท้านได้

พ่อบ้านโอ้คส์อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เอลิออร์ผลักเขาออกจากห้อง ก่อนที่พ่อบ้านโอ้คส์จะไหวตัวทัน มีเสียงโครมครามและประตูก็ปิดลงต่อหน้าเขา

ภายในห้องใบหน้าของเอลิออร์เย็นชา ขณะที่เขาหยิบไวน์สองขวดขึ้นมาจากเตียงอย่างไร้คำพูด เขาบิดเปิดฝาขวดออกและยื่นมือออก เสนอการการชนขวดครั้งหนึ่งให้กับฌอน ซึ่งกำลังนั่งทรุดอยู่ข้างเตียง “มา ฉันจะดื่มกับนายเอง”

อย่างไรก็ตามชายที่นั่งอยู่บนพื้นข้างเตียง ดูเหมือนจะไม่ได้ยินเขาเลย เขาเอาแต่จ้องมองสิ่งที่อยู่ในฝ่ามือของเขาอย่างว่างเปล่า

เอลิออร์หรี่ตาลง และยืนอยู่ข้าง ๆ ชายคนนั้นเตะเขาด้วยนิ้วเท้าเบา ๆ “เฮ้ ดื่มสิ”

หากเป็นวันอื่น ๆ พฤติกรรมที่รุนแรงและดูถูกของเอลิออร์ จะทำให้เขาได้รับการลงโทษไปแล้ว ลืมฌอนที่หยิ่งผยองและเอาแต่ใจไปได้เลย แม้กระทั่งผู้ชายธรรมดาคนไหนก็ไม่สามารถรับมือกับการถูกแหย่ด้วยเท้าแบบนี้ได้…แต่ตอนนี้ชายที่นั่งข้างเตียงกลับไม่ตอบสนองเลยแม้แต่น้อย

หัวใจของเอลิออร์เจ็บปวดในอก ที่เห็นเพื่อนรักของเขาเป็นเช่นนี้!

นี่คือ ฌอนสจ๊วต จริง ๆ หรือ?

ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ผู้ชายคนนี้ที่เคยดูถูกทุกคน ราวกับว่าเขาเป็นจักรพรรดิกลับกลายเป็นคนที่ต่ำต้อยเช่นนี้?

“ฌอน สจ๊วต ความภาคภูมิใจของนายอยู่ที่ไหน ความกล้าหาญของนายละ? ความมั่นใจของนาย? หายไปไหนหมด?! ฌอน สจ๊วต ที่ฉันรู้จักนั้นเท่ห์และห่างไกลกับคนตรงหน้ามาก เขามีพลังและมีความมั่นใจ มุ่งมั่น และไม่สามารถเอาชนะได้ เขาคนนั้นหายไปไหน? ฌอนหายไปไหน?

“ตอนนี้ขี้เมาที่ฉันกำลังคุยด้วยอยู่คือใคร?

“ฉันไม่รู้จักนาย!

"ลุกขึ้น! ลุกขึ้น ฉันจะบอกให้เรย์ซื้อตั๋วเครื่องบินเดี๋ยวนี้ ไม่สำคัญว่าจะไปที่ไหน ฉันหมายถึงจะเกิดอะไรขึ้นถ้า? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราบังเอิญไปพบเธอท่ามกลางฝูงชนที่บ้าคลั่งสักที่?

“โชคชะตาจะนำพาคนสองคนที่รักกัน มาพบกันอีกครั้งใช่ไหม?”

“ไม่…ไม่มันจะไม่…เธอจะไม่ได้พบฉันอีก…”

ชายผู้หดหู่มองไปที่มือของเขาอย่างว่างเปล่าและพึมพำกับตัวเองว่า “เธอจากไปแล้ว เธอวิ่งหนีฉัน เธอเกลียดฉัน ฉันรู้ว่า เธอเกลียดฉัน…” ในขณะที่เขาพึมพำ เขาก็หยิบขวดที่ถูกเปิดฝาขึ้นมาจากข้าง ๆ โดยสัญชาตญาณ แล้วยกมันขึ้นดื่ม เขาพยายามเทไวน์เข้าปาก ขวดถูกยกขึ้นสูงเสียดฟ้า แต่ไม่มีไวน์ไหลออกมาอีกแล้ว

ชายคนนั้นถือขวดขึ้นมา สีหน้าของเขาดูกลวง ในขณะที่เขากระดกมันอย่างสิ้นหวัง “ไวน์อยู่ไหน? ไวน์อยู่ที่ไหน ทำไมมันไม่ลงมา…”

เอลิออร์มองลงไปที่ฌอน และย่อตัวลงจนอยู่ในตำแหน่งเดียวกันกับเพื่อนรักของเขา ไม่มีการซ่อนความเจ็บปวดในดวงตาของเขา ชายคนนี้…เขาเป็นผู้ชายที่กล้าหาญ! แล้วเขาจะกลายเป็นเหมือนผีมีชีวิตได้อย่างไร?!

สายตาของเอลิออร์ตกลงบนฝ่ามือของชายคนนั้น ‘เจน ดันน์ หนอ เจน ดันน์ คุณคิดว่าคุณแค่ทิ้งความรู้สึกที่ยังค้างอยู่ของคุณไปให้เขา ซึ่งเป็นความจริงที่ค้างคา คุณคิดว่ามันเป็นแค่จดหมายที่คุณทิ้งไว้…แค่จดหมาย? ฮ่า ๆ ~ มันคือใบมีดนับพันที่เชือดเฉือนหัวใจของเขา! ’

เอลิออร์เคยเห็นฌอนเมื่อเขาภูมิใจ เมื่อเขาเอาแต่ใจ เมื่อเขามีอำนาจ เมื่อเขามีเหตุผล เขาไม่เคยเห็นฌอนเมื่อเขาสูญเสียคุณสมบัติเหล่านั้นไปทั้งหมด!

หัวใจของเอลิออร์รู้สึกเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ไม่มีเหตุผลอื่นใด นอกจากความจริงที่ว่าเขาไม่เคยเห็นชายคนนี้ก้มหัวให้ใครเลยตั้งแต่พวกเขายังเด็ก เขาไม่เคยเห็นฌอนก้มหัวลงเลย…“ใคร…” ใครขโมยความภาคภูมิใจของนายไป? คำตอบนั้นชัดเจนอย่างเจ็บปวด – มันคือ เจน ดันน์!

คำสองคำนั้นเป็นเหมือนคาถา แต่ความทรงจำในอดีตกลับปรากฏขึ้นในใจของเขา ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน สิ่งที่เขาเห็นตอนนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

หลังจากผู้หญิงคนนั้นได้รับการปล่อยตัวจากคุก การพบกันครั้งแรกของพวกเขาก็อยู่ในห้องที่หรูหราของ อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ ใช่ไหม?

ย้อนกลับไปตอนนั้นผู้หญิงคนนั้นน่าสงสารอย่างไม่น่าเชื่อใช่ไหม? พวกเขาตกตะลึงกับการที่ เจน ดันน์ ที่เคยภาคภูมิใจและมั่นใจในตัวเองได้สูญเสียความภาคภูมิใจในสามปีนั้นไปทั้งหมดใช่ไหม? พวกเขาเคยสงสัยว่าเธอจะคุกเข่าขอร้องโดยไม่มีความละอายได้อย่างไรใช่ไหม?

ดูสิ่งที่เขาเห็นต่อหน้าในตอนนี้สิ!

มันเกิดอะไรขึ้น ... ห๊ะ?

ฌอนจับเธอเข้าคุกเป็นเวลาสามปี โดยปล้นความภาคภูมิใจและความเชื่อมั่นของเธอไปจนหมด

ในทำนองเดียวกัน เธอจากไปสามปีและทำลายความภาคภูมิใจและความมั่นใจของฌอนไปอย่างง่ายดายด้วยใช่หรือไม่?

สามปีในการแลกเปลี่ยนสามปี ทุกอย่างเปลี่ยนไป

เอลิออร์ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง มีบางอย่างคลิกในใจของเขา และทุกอย่างก็ชัดเจนขึ้น ถึงอย่างนั้นเขาจะยอมแพ้ผู้ชายคนนี้ แล้วปล่อยเขาเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?

มันเหมือนกับว่าครั้งหนึ่ง เขาเคยเกลียดเจนเพราะอิทธิพลที่เธอมีต่อฌอน แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้ว่าฌอนหลงรักเธออย่างไม่อาจเพิกถอนได้ นั่นคือเหตุผลที่เขาละทิ้งอคติที่มีต่อเธอทั้งหมด เพื่อช่วยเพื่อนของเขาเพื่อป้องกันไม่ให้เขาทำผิดพลาดอีก และพยายามชดเชยความเสียหายที่เกิดขึ้นแล้ว