บทที่ 223 เจสันบอกว่าเขายังไม่อยากตาย

วันถัดไป

ณ โรงพยาบาล

"คุณดันน์ ลูกชายของคุณไม่จำเป็นต้องใช้ไตใหม่” หมออธิบายให้โจเซฟ

“ด้วยอาการของคุณเจสันเขาต้องการคนที่มีไขกระดูกเช่นเดียวกับเขา เขาไม่จำเป็นต้องใช้ไตใหม่”

เมื่อโยเซฟได้ยินเช่นนั้นเขาก็โบกมือ

“งั้นก็ไปหาที่อันที่เข้ากับลูกชายของฉันได้มาสิ”

มีนัยของความไม่อดทนในสายตาของแพทย์

"คุณดันน์ คุณยังไม่เข้าใจ คุณต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดบางประการก่อนจึงจะได้คู่ที่สมบูรณ์แบบท่ามกลางผู้คนนับล้านในโลกนี้ จะเป็นการดีที่สุดหากมันอยู่ระหว่างสมาชิกในครอบครัว มันจะง่ายกว่านั้น”

มาดามดันน์ไม่ได้พูดอะไร รอยร้าวในความสัมพันธ์ของเธอกับโจเซฟอาจไม่สามารถแก้ไขได้

“คุณและภรรยาของคุณไม่ใช่คู่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับเขา” หมอกล่าว เขามองไปที่เจสันที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งอย่างลังเล "คุณมีพี่น้องไหม?"

การแสดงออกของเจสันเปลี่ยนไป เขาไม่ได้พูดอะไร เขายังคงเงียบ

ดวงตาของมาดามดันน์เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา นิ้วที่ตกแต่งอย่างสมบูรณ์แบบของเธอกดลงบนจมูกของเธอในขณะที่เธอก้มศีรษะลง เธอก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน

เมื่อมองไปที่พวกเขาสองคน โจเซฟเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจ

“นี่ไม่ใช่โรคที่รักษาไม่หาย คุณกำลังร้องไห้เพื่ออะไร?”

มาดามดันน์เงยหน้าขึ้น แม้ว่าดวงตาที่เคยมีชีวิตชีวาและสดใสของเธอในตอนนี้ก็ดูแก่ชรา แต่ก็ยังมีเสน่ห์ อย่างไรก็ตาม โดยปกติแล้วสายตาที่ดูเจ้าชู้ของเธอตอนนี้กำลังจับจ้องไปที่สามีที่น่านับถือของเธอ

หมอคนนั้นรู้เรื่องของตระกูลดันน์

เขาเชี่ยวชาญด้านมะเร็งเม็ดเลือดขาว เขาปฏิบัติต่อบุคคลที่ร่ำรวยและมีชื่อเสียงมากมายและเพื่อนของเขาที่อยู่ในวงการสื่อ หลังจากรู้เรื่องเกี่ยวกับตระกูลดันน์ เขาก็ลังเลก่อนที่จะถามว่ามีพี่น้องคนอื่นอีกหรือไม่

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ การแสดงออกของทั้งครอบครัวแตกต่างกันออกไป แพทย์ระมัดระวัง เป็นการดีที่สุดที่จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องยุ่ง ๆ ระหว่างคนรวยและคนมีชื่อเสียง

เขาพูดว่า "อย่างงี้เป็นไง? เราจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหาไขกระดูกที่ตรงกันสำหรับคุณเจสัน คุณควรมองหาครอบครัวและเพื่อนของคุณด้วย โน้มน้าวให้พวกเขามาตรวจสุขภาพในโรงพยาบาล

“แม้ว่าความเป็นไปได้ในการจับคู่กับคนที่ไม่ใช่ญาติจะไม่สูงนัก แต่ก็ยังคุ้มค่าที่จะเสี่ยง”

“ในปี 2006 มีกรณีหนึ่งที่ครูคนหนึ่งประสบความสำเร็จในการบริจาคไขกระดูกให้กับนักเรียนที่เขาไม่รู้จัก”

“ฉันไม่แน่ใจเกี่ยวกับเรื่องนี้นัก”

“โปรดอย่ามีความหวังมากเกินไป”

“ถ้า…ถ้าหากมีสมาชิกในครอบครัวคนอื่น โปรดติดต่อพวกเขาและโน้มน้าวให้พวกเขาเข้ารับการทดสอบ”

หมอไม่ได้ปิดบังรายละเอียดใด ๆ ตระกูลดันน์ไม่ได้โง่ ริมฝีปากของเจสันเปลี่ยนเป็นสีขาว

“นอกจากนี้ คุณเจสันจากนี้คุณต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ในสภาพปัจจุบันของคุณ คุณต้องได้รับเคมีบำบัด จะดีมากถ้าคุณสามารถหาคู่ที่เหมาะสมได้เมื่อคุณกำลังเข้ารับเคมีบำบัด”

“เคมีบำบัดงั้นหรอ?” มาดาม ดันน์ที่ไม่ได้พูดมาตลอดเวลา แต่เธอเริ่มกรีดร้อง “หมอ เจสันจะไม่ทำคีโม เขาทำคีโมไม่ได้!” หมอมองไปที่ข้อมือของเขาที่ถูกมาดาม ดันน์จับเอาไว้

เขาขมวดคิ้ว “มาดาม โปรดใจเย็น ๆ ก่อน ปล่อยมือของคุณ”

มาดาม ดันน์กรีดร้องก่อนที่จะปล่อยข้อมือของหมอออกไปในที่สุด อย่างไรก็ตาม เธอยังคงดูหวาดกลัวขณะที่เธอพูดว่า “หมอ เจสันจะไม่อยู่ภายใต้คีโม ไม่ใช่คีโมอย่างแน่นอน”

“ถ้าเขาไม่ได้รับคีโมในตอนนี้ อาการของเขาจะร้ายแรงยิ่งขึ้น มาดาม ไม่ต้องกังวล คีโมไม่น่ากลัว ... ”

ก่อนที่หมอจะพูดจบมาดาม ดันน์ก็เถียง “คุณหมายความว่ายังไงไม่น่ากลัวเหรอ? ลูกชายของเพื่อนฉันทนไม่ได้ระหว่างคีโมและเสียชีวิต!” หลังจากที่เธอพูดอย่างนั้น เธอก็ตั้งใจ

“ในระยะสั้น เจสันของเราจะไม่ทำคีโม”

หมอผูกคิ้วเข้าหากัน เขาเกลียดผู้ป่วยที่ไม่มีเหตุผลและถูกชักจูงได้ง่าย แม้ว่าเขาจะไม่ชอบสิ่งนี้ แต่เขาก็ยังต้องอธิบายให้มาดาม ดันน์ฟัง หลังจากนั้นไม่นานในที่สุดเขาก็โน้มน้าวมาดาม ดันน์ได้ ในท้ายที่สุด โจเซฟเป็นคนที่เรียกร้องการรักษา

“ผมจะทำเอกสารเพื่อเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล”