บทที่ 225 คุณรู้ว่าผมต้องการอะไร

เธอเดินไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบ เธอผลักคนตรงหน้าออกไป

เธอไม่สามารถเดินเร็ว ๆ ด้วยขาของเธอได้ แต่ในขณะนี้ เธอกำลังวิ่งไปที่หน้าเวทีเหมือนคนปกติที่ไม่มีปัญหาเกี่ยวกับขาของเธอ

ผู้หญิงที่ถูกผลักโดยเธอไม่พอใจ "ไปให้พ้น! เธอคิดว่าเธอเป็นใคร? ช่างเป็นผู้หญิงที่ไม่มีวัฒนธรรม เธอกล้าลัดคิวได้ยังไง!”

หญิงสาวไม่สนใจคำกล่าวหาเหล่านั้น เธอใช้ร่างกายที่อ่อนนุ่มของเธอเบียดฝ่าฝูงชนเข้ามาใกล้ด้านหน้าเวที

“ไมเคิล ลูเธอร์! ลงมา!"

ดวงตาสีเข้มของชายคนนั้นจ้องมาที่ใบหน้าของเธอ มือของเขาหยุดลง ในวินาทีต่อมาเขามองไปที่เธอและปลดเข็มขัดของเขาออก

เขายิ้มเยาะไปที่เธอ

‘คุณอยากจะไล่ผมออกไปไหม?

คุณบอกว่ามันสำหรับสิ่งที่ดีที่สุด คุณรู้ไหมว่าผมต้องการอะไร? คุณกล้าตัดสินใจแทนผมได้อย่างไร?'

“ไมเคิล! เราไม่เดิมพันอีกต่อไป! ฉันกำลังเลิกพนัน!” เธอตะโกนบนเวที เสียงกึกก้องของเธอฟังดูเหมือนเสียงบีบแตร

"สายเกินไป" ริมฝีปากของชายคนนั้นขยับ

เขาก็ไม่ยอมจากไป ถ้าเขาชนะพนัน เขาก็อยากให้เธอแต่งงานกับเขา

หญิงสาวที่อยู่ใต้เวทีมองไปที่ผู้ชายคนนั้นบนเวที ในสายตาของเธอ มีเพียงเขาบนเวทีที่เงียบเหงาแห่งนี้

ความทรงจำของเธอเริ่มไหลเวียนผ่านสมองของเธอเหมือนกระแสน้ำ ในตอนนี้ไมเคิลเหมือนเธอในตอนนั้น

มองไปที่เขาบนเวทีตอนนี้ เธอมองเห็นตัวเองเมื่อสามปีก่อน เธอยังทิ้งความหยิ่งผยองและใช้ชีวิตเหมือนสัตว์

เธอขายวิญญาณของเธอแบบนี้

อย่างไรก็ตาม ไมเคิลไม่ควรทำเช่นนี้!

ไมเคิลไม่สามารถ!

เขาคือเขา และเธอก็คือเธอ

เธอเห็นภาพที่ทับซ้อนกันเมื่อมองไปที่ฉากตรงหน้าเธอ เธอรู้สึกว่าเข่าของเธอเริ่มอ่อนแรง เธอจึงจับเวทีเพื่อช่วย หลังจากพยุงตัวของเธอ เธอลูบขมับของเธอ จากนั้น ด้วยการจับที่ขอบเวทีอย่างแน่นหนาเธอก็ยกตัวขึ้นมา วิธีที่เธอทำมันไม่สง่างามเลย

เธอเดินไปที่กลางเวทีแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาว จากนั้น เธอก็จับมือของไมเคิลที่ซิปกางเกงของเขา “ตามฉันมา” เธอกล่าว เธอไม่ได้ดูเหมือนว่าเธอกำลังล้อเล่นเลย

ไมเคิลตกใจกับการแสดงออกที่จริงจังของเธอ

ผู้ชมไม่มีความสุข "เธอคือใคร? เธอเป็นบ้าหรอ? ลงมา!" มีคนพยายามจะมาหยุดเธอ

เธอหันกลับมาและจ้องมองไปที่ผู้ชม

"หุบปาก เขา…เขาคือผู้ชายของฉัน! ฉันกำลังพาเขาไป คุณพยายามที่จะหยุดฉันงั้นหรือ?”

ชายที่จับมือเธอไว้ก็เงยหน้าขึ้นอย่างแปลก ๆ จากจุดที่เขายืนอยู่ เขาสามารถมองเห็นด้านหลังศีรษะของเธอเท่านั้น

หัวใจของเขาสั่นสะท้าน

ดวงตาสีเข้มของเขาจ้องมองไปที่ด้านหลังของเธอ แสงไฟกระพริบ ทันใดนั้น เขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนของเขาและช่วยเธอลงจากเวที พวกเขาเดินฝ่าฝูงชนออกไปที่ประตู

ลมหนาว เขาใส่เสื้อและนั่งในรถ

“สิ่งที่คุณพูดเมื่อกี้…”

“มันเป็นเพียงแผนการที่จะพาคุณออกไปจากที่นี่ คุณลูเธอร์ ฉันขอโทษสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ สำหรับเรื่องตลกร้ายนี้ ฉันขอโทษอย่างจริงใจสำหรับพฤติกรรมที่แย่มากของฉัน”

ชายหนุ่มนั่งอยู่บนเบาะคนขับ ความหลงใหลของเขาลดลงในทันทีด้วยถังน้ำเย็นที่เทลงบนศีรษะของเขา

“เฮ้ โอ้คุณ…คุณยอดเยี่ยมมากที่ทำลายช่วงเวลาที่สนุกของผม ไม่ โห่ร้องในช่วงเวลาที่สนุกของผม”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“สิ่งที่แย่มากไม่ใช่เรื่องตลกของคุณ สิ่งที่แย่มากก็คือคุณพยายามกำจัดผม”

ผู้หญิงคนนั้นเงียบไปเมื่อคำโกหกของเธอถูกเปิดเผย

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็พูดว่า “ฉันไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว คุณชัดเจนมาก แน่นอนฉันสามารถบอกได้”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมคุณถึงพยายามไล่ผมออกไปโดยใช้วิธีต่าง ๆมากมายล่ะ?” หน้าอกของไมเคิลสั่นสะท้าน

“ผม ไมเคิล ลูเธอร์ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ผมโสด คุณยังโสด ทำไมคุณไม่พิจารณาผมล่ะ?”

"คุณลูเธอร์ คุณต้องรู้ว่านี่เพื่อสิ่งที่ดีที่สุด”

“เพื่อสิ่งที่ดีที่สุดงั้นหรอ?” ชายคนนั้นอยากจะหัวเราะ แต่เขากลั้นมันไว้ “คุณรู้ไหมว่าผมต้องการอะไร? คุณจะตัดสินใจให้ผมได้อย่างไร?

“คุณจะรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่คุณตัดสินใจให้กับผมนั้นดีที่สุดหรือเปล่า?

“บอส คุณเคยถามความคิดเห็นของผมไหม ตอนที่คุณตัดสินใจแบบนั้น?”