บทที่ 250 เธอกำลังขอร้องฉันหรือว่า…

บี๊บ

เมื่อเสียงที่เย็นชา และทุ้มดังขึ้นในห้องทำงานที่เยือกเย็น เสียงนั้นไม่เพียงทำลายบรรยากาศที่เงียบงันในสำนักงาน แต่ยังทำลายบรรยากาศแปลก ๆ ที่นั่นอีกด้วย

ชายร่างผอมเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะทำงาน "คุณจะรังเกียจไหม?"

เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ชายผู้ยิ่งใหญ่ที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโต๊ะทำงานที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้

แม้ว่ามันจะเป็นคำถาม แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สนใจว่าคนที่อยู่ตรงข้ามเขาจะรังเกียจหรือไม่

ก่อนที่คน ๆ นั้นจะได้พูดอะไร นิ้วยาวและบางของชายหนุ่มก็หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะไปแล้ว

หลังจากที่เรย์กดปุ่มโทรศัพท์ หน้าจอที่แสดงว่ามีการโทรเข้าก็หายไป เขาส่งโทรศัพท์ที่กำลังรอสายอยู่อย่างเงียบ ๆ ไปยังมืออันบอบบางที่เอื้อมมาหาเขา

มือของเจนกำลังสั่น เธอไม่ได้พูดอะไร ดวงตาของเธอเป็นสีแดงจากการที่เธอพยายามข่มอารมณ์ของเธอ

ภายในออฟฟิสของซีอีโอที่บริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรม ชายหนุ่มที่อยู่หลังโต๊ะทำงานไม่ได้ยินเสียงใด ๆ จากโทรศัพท์ โดยปกติ ความอดทนของเขาจะเบาบางอยู่แล้ว ตอนนี้เขาคงวางสายไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ ด้วยความบังเอิญที่น่าสงสัย เขาถือโทรศัพท์ที่เย็นและแข็งไว้แนบหูของเขาแม้ว่าจะมีเพียงความเงียบก็ตาม

เขามีความรู้สึกแปลก ๆ เขาไม่สามารถวางสายนี้ได้

ครึ่งนาทีผ่านไป

“ปล่อยดันน์ กรุ๊ปไป”

หญิงสาวพูดคำทั้งหกคำโดยไม่มีความรู้สึกใด ๆผ่านทางโทรศัพท์

เมื่อเสียงของเธอดังขึ้น ดวงตาที่แคบของชายที่อยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานก็สว่างขึ้น ร่างกายที่ไร้ชีวิตของเขามีพลังขึ้นมาทันที

อย่างไรก็ตาม ในชั่วพริบตา ความสุขของเขาก็จางหายไปและสิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงการครุ่นคิด

มุมริมฝีปากของเขาโค้งงอขึ้น เสียงทุ้มและมีเสน่ห์ของเขาเอ่ยช้า ๆ “คุณขอร้องฉันหรือสั่งฉันกันแน่?”

แม้ว่าการขอร้องและการสั่งจะฟังดูเหมือนกัน แต่มันก็มีความแตกต่างกันอย่างมาก

ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เจนกดริมฝีปากของเธอเข้าด้วยกันอย่างหัวแข็ง เธอขอร้องเขาหลายสิ่งหลายอย่างในตลอดชีวิตของเธอที่ผ่านมา เป็นเวลาสามปีแล้ว ความราบรื่นและความเงียบสงบของริมแม่น้ำในเอ๋อไห่เกือบทำให้เธอลืมว่าฌอน สจ๊วตเป็นใครและเธอเป็นใคร

เธอเหลือบมองผู้หญิงที่แต่งตัวสวยอย่างประชดประชัน ผู้หญิงคนนั้นเฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหวของเจนอย่างใจจดใจจ่อ

เธอวิตกกังวลมากกว่าเจนด้วยซ้ำ

สายตาที่ลดลงของเธอเย็นชามาก หลังจากมองไปที่ริมฝีปากที่แน่นของเธอ เธอกลับดูถากถางอย่างมาก

เธออยากจะพาตัวเองออกไปจากวังวนนี้ อย่างไรก็ตาม เมื่อใดก็ตามที่เธอกำลังจะหนีไป เธอก็จะตกลงไปในโคลน

เมื่อทุกคนพยายามเอาของมีค่าไปจากเธอ พวกเขาจะเพิกเฉยต่อบาดแผลและสะเก็ดของเธอ พวกเขาจะแทงเธอจนเธอเลือดไหล

“งั้น…” ลำคอของเธอรู้สึกไม่ค่อยดี โดยที่เธอไม่รู้ ภายในปากของเธอก็เจ็บปวดราวกับไฟที่กำลังลุกโชนอยู่ข้างใน เธอขมวดคิ้วและลดสาตตาของเธอลง “แล้วถ้าฉันขอร้องคุณล่ะ? แล้วถ้าฉันสั่งคุณล่ะ?”

ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ ดวงตาของชายคนนั้นก็เปล่งประกายด้วยความสุข เขาเม้มริมฝีปากของเขาอย่างไม่เป็นทางการ

“ถ้าคุณขอร้องฉัน…” ประกายในแววตาของเขาดูมุ่งร้าย เขายิ้มเยาะและพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ฉันมีสิทธิ์ปฏิเสธคุณ”

“งั้น คุณจะปฏิเสธฉันเหรอ?” เธอถาม

จากมุมหางตาของเธอ เธอสามารถเห็นความวิตกกังวลของมาดามดันน์ทวีความรุนแรงมากขึ้น “เจน โปรดขอร้องคุณสจ๊วตเพื่อที่เขาจะไม่ปล่อยให้ดันน์ กรุ๊ปถูกทำลาย”

เรย์เหลือบมองเธอด้วยสายตาของเขาที่แหลมคมราวกับใบมีด มาดามดันน์ถอยห่างออกไปด้วยความกลัว

ฌอนไม่แปลกใจเมื่อได้ยินเสียงของมาดามดันน์ เมื่อเจนขอให้เขาปล่อยดันน์ กรุ๊ปไป เขาคิดว่าคงมีคนจากตระกูลดันน์มาขอร้องเธอแล้ว

ด้วยความบังเอิญ มาดามดันน์อยู่ที่ยูนนาน

มีสิ่งกวนใจมากมายอยู่รอบตัวเขาและเจน เมื่อเขาคิดเช่นนี้ ดวงตาที่แคบของเขาก็จับจ้องไปที่คนตรงข้ามเขา เขาเย้ยหยันในใจ