บทที่ 253 ดันน์ กรุ๊ปถูกเปลี่ยนมือ

ดันน์ กรุ๊ปกำลังจะล่มสลาย!

นั่นเป็นข่าวที่แพร่กระจายไปทั่วเอส ซิตี้เมื่อเร็ว ๆ นี้

“นั่นคือฌอน สจ๊วตจริง ๆ” เมื่อชนชั้นสูงที่ร่ำรวยดื่มเครื่องดื่มมากเกินไปในงานเลี้ยงส่วนตัวที่หรูหราของพวกเขา นั่นก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาของพวกเขา

“จึ๊ จึ๊ เขาใจร้ายมาก ที่ละทิ้งอดีตแบบนั้น ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรโจเซฟ ดันน์ก็เคยเป็นพ่อตาของเขา”

ซัคยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ และสูบบุหรี่ในระหว่างกลุ่มคน ควันไฟทำให้ทุกอย่างกลายเป็นสีขาวขุ่น

เขาไม่มีความอดทนสำหรับงานเลี้ยงเหล่านี้ แต่สำหรับทุกคนในแวดวงนี้ คุณต้องรับมือกับงานสังสรรค์เหล่านี้ ไม่ว่าคุณจะไม่ชอบงานเลี้ยงนั้นอย่างไร

สำหรับประธานคนอื่น และซีอีโอคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่รอบโต๊ะ พวกเขาก็ไม่ได้แตกต่างจากหญิงชราที่ตลาดเมื่อพวกเขาเมา

"คุณลูคัส ทำไมคุณถึงสูบบุหรี่ครึ่งซอง! บรรยากาศเพิ่งจะดี ทำไมคุณไม่เข้าร่วมการสนทนาด้วยล่ะ?” ข้าง ๆเขา ชายหัวโล้นตาขี้เมายังคงพยายามคุยกับแซ็ค

"โอ้ พวกคุณเอาเลย ผมจะฟังเท่านั้น" ซัคขยับครึ่งนิ้วไปทางด้านข้าง อย่างละเอียดหลีกเลี่ยงนิ้วอ้วนของชายหัวล้านที่ถูกสาป

ถ้าชายหัวล้านไม่ได้พูดถึงซัค ไม่มีใครที่อยู่รอบโต๊ะจำได้ว่าเขาอยู่ที่นั่น

เมื่อเขาทำแบบนั้น ถึงกระนั้น ทุกคนก็กระโดดเข้าร่วมการทะเลาะด้วยเช่นกัน “โอ้? ฉันว่าคุณลูคัส คุณเป็นชายหนุ่มที่มีอนาคตสดใสรออยู่ข้างหน้า คุณดีกว่าคนแก่แบบพวกเรามาก

“คุณเป็นคนเดียวในพวกเราที่อายุไล่เลี่ยกับฌอน สจ๊วต บอกเราหน่อยสิ เขาชอบอะไรหรอ?”

เมื่อซัคได้ยินเช่นนั้น เขาก็หรี่ตาของเขาลง กลุ่มควันซ่อนท่าทางที่ชัดเจนของเขาไว้เบื้องหลังหมอกควัน ทำให้เขาดูเกินจริง

“โอ้…” ซัคพูดเบา ๆ ราวกับว่าไม่สนใจอะไร นิ้วเรียวของเขาจับบุหรี่ของเขาและเคาะมันเบา ๆ ขี้เถ้าหลุดออกจากปลายบุหรี่ “ฌอน สจ๊วตเหรอ? เขาเป็นผู้ชายที่มีความสามารถมาก”

ทุกคนที่โต๊ะยังคงมองมาที่เขา รอให้เขาพูดต่อ อย่างไรก็ตาม ซัคไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม

เป็นอย่างนั้นเหรอ?

แค่นั้นหรอ?

ชายหัวล้านผิดหวังเล็กน้อย “ใช่ เขาค่อนข้างมีความสามารถ ถ้าเป็นคนโหดเหี้ยม”

“ใช่ เขาค่อนข้างโหดเหี้ยม” ซัคหยิบตะกอนออกมาจากบุหรี่ของเขา และเห็นด้วยทันทีทันใด

“ฉันรู้ ใช่มั้ย? คุณก็เห็นด้วย ใช่ไหม คุณลูคัส? ดันน์ กรุ๊ปยังคงเป็นบริษัทที่มีตลาดรองรับ แต่ฌอน สจ๊วตได้ละทิ้งการเชื่อมโยงในอดีตของพวกเขาโดยสิ้นเชิง ฉันหมายความว่านั่นคือครอบครัวของภรรยาของเขาที่นั่น”

จู่ ๆซัคก็ลุกขึ้นยืน "ฮะ? ดูเหมือนว่าวันนี้ฉันจะดื่มมากเกินไป ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี ดื่มกันต่อเลยครับ ท่านที่รักทั้งหลาย”

“ทำไมคุณถึงไปตอนนี้ล่ะ? มันเร็วเกินไป!”

ซัคเริ่มทนไม่ได้มากขึ้นเรื่อย ๆ คนเหล่านี้มักจะทำตัวเหมือนมีอารยะและเป็นสุภาพบุรุษ พวกเขาทั้งหมดเป็นเจ้าของและประธานบริษัทที่จัดตั้งขึ้น และพวกเขาได้รับการปลูกฝังต่อหน้าทุกคน แม้กระทั่งระมัดระวังวิธีที่พวกเขาตำหนิผู้ใต้บังคับบัญชาของพวกเขา

ช่วงเวลาที่พวกเขามีมึนเมาเล็กน้อย อย่างไรก็ดี? จิ๊ จิ๊

ซัคจากไปด้วยรอยยิ้มสุภาพ เปิดประตูห้องแล้วก้าวออกไป

ก่อนที่เขาจะเดินออกไป อย่างไรก็ดี เท้าของเขาก็หยุดลง เขาเคยเห็นภาพเงาที่คุ้นเคยตรงทางเดิน

บุคคลนั้นอยู่ห่างจากห้องของพวกเขาไม่กี่เมตร

เขาไม่แน่ใจ จึงระบายความในใจ “คุณนายสจ๊วต?”

คนตรงหน้าเขาไม่สนใจเขา

ประธานอาวุโสที่อยู่รอบ ๆ โต๊ะในห้องทั้งหมดหยุดลง พวกเขาละทิ้งทุกสิ่งที่พวกเขาทำก่อนหน้านี้ และหันหน้าไปทางเดียวกัน โดยหันคอของพวกเขา

"คุณนายสจ๊วต? คุณนายสจ๊วตคนไหน?”

ชายหัวล้านเปล่งคำถามในใจของทุกคน

ประธานอาวุโสที่อยู่รอบโต๊ะล้วนแต่ทำหน้าตาแปลก ๆ…เป็นไปได้ไหม? พวกเขาเป็นเพิ่งพูดถึงฌอน สจ๊วตอาจเป็นได้ว่า ‘คุณนายสจ๊วต’อยู่ข้างนอกนั่น?

ซัคไม่สนใจประธานอาวุโสที่กึ่งเมา จ้องมองไปที่หลังของคน ๆ นั้น ฝีเท้าที่เชื่องช้าและการเคลื่อนไหวที่ไม่แข็งแรงของเธอช่างดูคุ้นเคย เธอเดินอย่างอ่อนกำลังไปที่ลิฟต์ และเมื่อเขาเห็นว่าเธอกำลังจะเข้าไป เขาก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ตระโกนอย่างเร่งรีบ

“เจน ดันน์?”

คน ๆ นั้นหยุดกะทันหัน ตอนนี้ซัคมั่นใจมากยิ่งขึ้น

คนที่อยู่รอบโต๊ะในห้องเอะอะตึงตังขึ้นเรื่อย ๆ "ไม่มีทาง…"

หญิงสาวหันกลับมาช้า ๆ

รอยยิ้มบนใบหน้าของซัคนั้นจริงใจมาก “นั่นคือคุณจริง ๆ คุณกลับมาเมื่อไหร่?”

เมื่อเจนเห็นคนที่ตะโกนเรียกเธอ เธอก็ลังเลไปเสี้ยววินาทีอยู่เหมือนกัน "คุณลูคัส?”

ตอนนี้ซัคแน่ใจจริง ๆ เขารีบเดินออกจากห้อง เจนกำลังยืนอยู่ที่ล็อบบี้ลิฟต์ และซัคก็เดินมาหาเธอ ประเมินเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสุขที่มองเห็นได้ในดวงตาของเขา “คุณหายไปสามปีแล้ว”

"ใช่" เจนหลบตาของเธอลง นัยน์ตาประชดในสายตาของเขา ... ถูกต้อง สามปี

สามปี แล้วอีกสามปีผ่านไป แต่เธอก็ยังไม่สามารถหนีออกจากหนองน้ำนี้ได้ เธอเดินไปตามความยาวทั้งหมดและสร้างแผนการที่ซับซ้อนเช่นนี้ก่อนที่เธอจะวิ่งหนีไปในที่สุด แล้วเธออยู่ที่นี่ เดินกลับเข้าไปในทรายดูดด้วยตัวเธอเอง

ผู้ชมหลายคนกำลังเบียดกันอยู่นอกห้อง พวกเขาทั้งหมดเป็นประธานอาวุโสจากก่อนหน้านี้ และตอนนี้พวกเขามองหญิงสาวที่อยู่นอกลิฟต์ราวกับว่าเธอเป็นผี