ตอนที่ 255
บทที่ 255 ตระกูลดันน์ในมือทายาทหญิง
October 22, 2026
คฤหาสน์ตระกลูดันน์
โจเซฟ ดันน์ชี้นิ้วไปที่จมูกของมาดามดันน์อย่างเดือดดาล “นั่นคือลูกสาวที่คุณเลี้ยงมา! ช่างเป็นลูกสาวกตัญญูที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ!”
เขาโกรธมาก เขาไม่ต้องการที่จะยอมแพ้ต่อ ดันน์ กรุ๊ป แต่ถ้าเขาไม่เห็นด้วยกับคำขอของเจน ดันน์ กรุ๊ป ก็จะแตกสลายจริง ๆ
เขารู้ดีว่าตราบใดที่ดันน์ กรุ๊ปยังคงยืนอยู่ เขาก็ยังคงเป็นคนร่ำรวย ที่มีบ้าน รถ และคนรับใช้ หากไม่มีดันน์ กรุ๊ป เขาก็ไม่เหลืออะไรเลย
ไม่ว่าเขาจะลังเลใจแค่ไหนโจเซฟ ดันน์ก็ต้องกัดฟันและมอบหุ้นส่วนใหญ่ของ ดันน์ กรุ๊ปให้กับเจน
อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีที่ไหนเลยที่จะระบายความโกรธในใจของเขา
นั่นเป็นวิธีที่มาดามดันน์ กลายมาเป็นกระสอบทรายของเขา
อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่เขาลืมไป สำหรับมาดามดันน์ เขากลายเป็นคนขี้โกงที่ไร้ประโยชน์ที่ทรยศต่อภรรยาของเขาด้วยการนอกใจ
“โจเซฟ ดันน์คุณมีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาฉันแบบนั้น?
“ฉันเป็นคนเดียวที่สอน และเลี้ยงดูเจน ดันน์งั้นหรือ?
“ไม่ นั้นคือพ่อของคุณ!
“ถ้าคุณต้องโทษใครสักคน ทำไมคุณไม่ตกนรกและโทษพ่อที่ตายไปแล้วของคุณล่ะ”
มาดามดันน์ไม่ได้พูดคำสุภาพด้วย ตอนนี้เธอเกลียดโจเซฟ ดันน์มาก
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ทันใดนั้นมาดามดันน์ก็หัวเราะออกมา “โจเซฟ โอ้ โจเซฟ คุณกังวลว่าคุณมีเงินไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงดูไอ้เด็กสารเลวที่สกปรกของคุณใช่ไหม?”
ความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นทำให้เธอมีความสุขในขณะที่เธอพูด
“ถ้าเจสันตาย คุณวางแผนที่จะมอบทรัพย์สินของตระกูลดันน์ทั้งหมดให้กับไอ้สารเลวตัวน้อยที่สกปรกของคุณ หลังจากที่คุณตายหรือไม่? คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้หนูตัวนั้นมาจากไหน!”
เพี้ยะ!
มีเสียงตบดังขึ้น พอจะส่งให้มาดามดันน์หมุนเป็นครึ่งวงกลม เธอล้มลงกับพื้นอย่างน่าสมเพช “คุณเพิ่งตบฉันเหรอ?”
โจเซฟพับแขนเสื้อของเขาขึ้น และมองไปหญิงแก่ที่หน้าเกลียดบนพื้น
“คุณเรียกใครว่าไอ้สารเลว? ปากแบบนั้นสมควรโดนตบ”
“อ๊าก!” มาดามดันน์กรีดร้อง และลุกขึ้นยืนตะครุบโจเซฟ
“โจเซฟ ดันน์ ไอ้สารเลว!
“ฉันให้กำเนิดลูกคุณ ดูแลบ้านและอื่น ๆ สำหรับคุณ ฉันช่วยคุณในงานสังคม และทำให้คุณมีบ้าน แต่โจเซฟ ดันน์คุณหักหลังฉัน และมีอีตัวที่อยู่ที่นั่น! คุณยังเคารพไอ้สารเลวของอีชั่วนั้นด้วย!
“แล้วถ้าฉันเรียกลูกนอกสมรสของคุณว่าไอ้เด็กสารเลวล่ะ?
“ฉันจะเรียกเขาว่าไอ้เด็กสารเลวเท่าที่ฉันต้องการ! นรก ฉันจะเรียกเขาว่าหมาด้วยซ้ำ!”
ผมของมาดามดันน์มักจะไร้ที่ติ แต่ตอนนี้มันยุ่งเหยิงเมื่อเธอชกต่อย และเตะโจเซฟ เมื่อเธอเห็นว่าเขากำลังจะตบเธออีกครั้งเธอก็ไม่ทนอีกต่อไป ตะโกนเสียงโหยหวน “เอาเลย! ตบฉัน ถ้าคุณกล้า! ดันน์ กรุ๊ปเป็นของลูกสาวของฉันตอนนี้! ตบฉันสิ!"
คำพูดเหล่านั้นทำให้มือของโจเซฟหยุดกลางอากาศ ใบหน้าของเขาซีดและเป็นสีเขียวเป็นคลื่น และทำให้สายตาของมาดามดันน์เต็มไปด้วยความโกรธหรือความเกลียดชัง “ไอ้บ้าสารเลว!” เขาถ่มน้ำลายใส่เธอก่อนจะหมุนตัวและจากไป
มาดามดันน์วิ่งไล่ตามเขา “คุณจะไปไหนโจเซฟ ดันน์?
“คุณกำลังจะไปที่บ้านอีชั่วนั่นอีกแล้วใช่ไหม?
“คุณกล้าหรอ! กลับมาที่นี่โจเซฟ ดันน์! คุณจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!”
มาดามดันน์วิ่งตามเขาไป ก้าวของเธอสะดุด อย่างไรก็ตาม โจเซฟหมดความอดทนมานาน เขาจึงเพิกเฉยต่อเธออย่างสิ้นเชิง ยิ่งมาดามดันน์ไล่เขาเร็วเท่าไหร่เขาก็ยิ่งวิ่งเร็วขึ้นเท่านั้น
เกิดการชน มาดามดันน์ล้มลงกับพื้น แขนของเธอยังคงกางออกและมือของเธอพยายามคว้าคนตรงหน้าเธอ อย่างไรก็ตาม ไม่มีทางที่เธอจะสามารถไปถึงเขาได้
“โจเซฟ ดันน์คุณมันใจร้าย! คุณจะไปไหนไม่ได้นะโจเซฟ ดันน์ คุณทำไม่ได้! กลับมาที่นี้!"
ในคืนนั้นคฤหาสน์ของตระกูลดันน์เต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวนของผู้หญิงคนนั้น
ในขณะเดียวกัน โจเซฟ ดันน์ก็ไม่ปรากฏให้เห็นอีกต่อไป
มาดามดันน์นั่งอยู่ที่ประตูใหญ่ ทันใดนั้นเธอเอามือปิดหน้าและร้องไห้อย่างเปิดเผย
เธอสะอื้น และคร่ำครวญฟังดูน่าขนลุกในตอนกลางคืน
คนรับใช้ในบ้านไม่กล้าเข้าใกล้เธอ พวกเขามองไปที่มาดามดันน์ที่ประตู ผม และเสื้อผ้าของเธอยุ่งเหยิง เธอนั่งอยู่บนพื้น และพิงกรอบประตูร้องไห้เหมือนเด็กทารก
พ่อบ้านของตระกูลดันน์ทนไม่ได้ที่เห็นเธอเป็นแบบนั้น แต่เขาทำอะไรไม่ได้ ใครจะคิดว่าตระกูลดันน์จะพังทลายในชั่วข้ามคืนแบบนี้? คุณท่านดันน์แทบจะไม่กลับบ้านเลยแม้แต่น้อย เขาจะกลับไปเอาของบางอย่างก่อนที่จะออกไปอีกครั้ง เจ้านายของบ้านหายไป และตอนนี้ท่านผู้หญิงก็มีพฤติกรรมเช่นนี้ ในเวลาเดียวกันนายน้อยยังคงนอนอยู่บนเตียงคนป่วยในโรงพยาบาลโดยไม่มีความหวังในการฟื้นตัว