บทที่ 261 ไร้ยางอาย

เธอยืนอยู่ที่เดิม ถึงกระนั้นเจนก็ไม่ได้ตะโกนเรียกดอส และคนอื่น ๆ เพื่อไล่เธอออกไป แต่เธอก็เหลือบไปมองที่หญิงสาวที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น และเธอจ้องมองหญิงสาวคนนั้นอย่างเงียบ ๆ เธอไม่สามารถช่วยค้นหาเรื่องไร้สาระนี้ได้ อะไรทำให้คนในบ้านเล็กบ้านน้อยคนนี้ กล้าที่จะเข้าหาลูกสาวของภรรยาที่ถูกต้องเพื่ออ้อนวอนขอความเมตตาจากเธอ

อะไรทำให้ภรรยาน้อยของพ่อเธอ มั่นใจที่จะคิดว่าเจนเป็นคนที่คุยด้วยง่าย ๆ !

เจนมองไปที่สาวสวยที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วพูดด้วยหน้าตาเฉยเมยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

“คุณแค่บอกว่าคุณผู้หญิงต้องการให้คุณ และลูกชายของคุณตายหรอ? เรากำลังอยู่ในสังคมที่ปกครองโดยกฎหมาย ฉันแน่ใจว่าคุณผู้หญิงไม่มีความกล้าที่จะทำแบบนั้นหรอก ใช่ไหม? คุณอาจจะเหน็ดเหนื่อย คิดมาก ฉันขอแนะนำให้คุณลองไปพบจิตแพทย์ในโรงพยาบาลจิตเวชดู คุณอาจสามารถควบคุมมันได้ด้วยความช่วยเหลือของยา”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ใบหน้าของหญิงงามก็ซีดลง "เจน…"

"หยุด" เจนพูดห้วน ๆ ตัดบทของผู้หญิงคนนั้น และคำรามเบา ๆ "ฉันไม่เคยรู้จักคุณมาก่อน โปรดเรียกฉันว่าคุณดันน์"

ด้านหลังของเธอ ฌอนพูดอย่างกะทันหัน "คุณหญิงสจ๊วต ถึงจะถูกต้อง" เสียงที่น่าหลงใหลดังขึ้นอย่างคลุมเครือ ดูเหมือนจะแผ่วเบา แต่อย่างไรก็ตามมันฟังดูหนักแน่นจนไม่มีใครปฏิเสธได้

หัวใจของเจนเต้นระรัวอย่างอธิบายไม่ถูก และเธอก็เหลือบไปด้านข้าง อย่างไรก็ตามเมื่อเหลือบไปเห็นชายที่อยู่ข้าง ๆ เธอก็มองค้อนใส่เขา ทำให้ชายคนนั้นเหยียดแขนยาว ๆ ออกอย่างเงียบ ๆ และโอบรอบไหล่ของเจนอย่างแน่นหนา เขาจ้องไปที่ดอสแสร้งทำเป็นราวกับว่าเขาไม่สังเกตเห็นการต่อต้านเล็กน้อยในสายตาของผู้หญิงข้าง ๆ

นี่มันเป็นความเจ็บปวดสำหรับดอส ‘พูดสินายท่าน ถ้าคุณได้กอดเธอแล้ว ทำไมคุณยังจ้องที่ฉันอยู่ล่ะ?

‘ผู้ชายอย่างฉัน โดนจ้องเหมือนฉันเป็นผู้หญิง - ฉันรู้สึกอึดอัดนะ!’

ดอสวิจารณ์เจ้านายของเขาในใจ

ในทางกลับกัน ฌอนกำลังครุ่นคิดว่าเขาควรขับไล่หญิงสาวที่น่ารังเกียจคนนี้ออกไปหรือไม่

เขาสามารถขับไล่พวกเขาออกไปได้ทันที เหตุผลที่เขายังไม่ทำก็คือเขาสนใจที่จะค้นหาว่าคนรักภรรยาน้อยของ โจเซฟ ดันน์ พยายามที่จะทำอะไรโดยพาลูกชายของเธอมาหาเจนเช่นนี้

นอกจากนี้ยังมีอีกสาเหตุหนึ่ง ถ้าหญิงคนนี้ยังคงมีเรื่องพูดคุยกับเจน เจนจะไม่สามารถออกไปไหนได้ในวันนี้

อะไร?

เธอคงไม่สามารถย้ายออกไปไหได้ในวันนี้ แล้วพรุ่งนี้เธอจะย้ายออกไปได้ไหม?

พรุ่งนี้…นั่นก็คือเรื่องของวันพรุ่งนี้!

ไม่ว่าในกรณีใด เจนจะไม่ย้ายออกไหนในวันนี้ อย่างน้อยเขาก็สามารถกอดจูบและสัมผัสเธอได้ในเวลากลางคืน ... ในขณะที่เธอหลับ

ฌอนไม่รู้สึกละอายใจตัวเองเลย เขาไม่อายที่ประธานใหญ่อย่างเขาทำตัวเหมือนโจรที่เกี่ยวข้องกับการกระทำที่ไม่เหมาะสม แต่เขากลับรู้สึกภาคภูมิใจ

ผู้ใช้ Weibo ชื่อ 'แม่บ้าน, เด็ก ๆ และเตียงอุ่น ๆ ' ได้ส่งข้อความแชทส่วนตัวถึงเขาเมื่อคืนที่ผ่านมา

‘น้องชายฉันเห็นแล้วว่าคุณเป็นผู้ชายที่จริงใจมาก ๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น? ทำไมภรรยาของคุณขุ่นเคือง? พี่ชายคุณต้องจำสามข้อนี้ไว้ ฉันกำลังพูดจากประสบการณ์ของตัวฉันเอง!

‘ข้อที่หนึ่ง สิ่งสวยที่สุด น่ารักที่สุด เซ็กซี่ที่สุด และมีเสน่ห์ที่สุด ในโลกใบนี้ก็คือภรรยาของคุณ!

‘ข้อที่สอง สิ่งที่คุณต้องไม่ควรโกรธเคืองในโลกใบนี้ยังคงเป็น ‘ภรรยา’ ของคุณ!

‘ข้อที่สาม เป็นข้อที่สำคัญมาก คุณต้องจำไว้ว่า—จงอย่าเอาเปรียบภรรยาของคุณ เมื่อใดก็ตามที่คุณทำได้! '

ฌอนเห็นด้วยกับคำพูดที่ยอดเยี่ยมของพี่ชายคนนี้ ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกคือเจนของเขา ไม่มีอะไรผิดไปจากนี้เลย

คนที่เขาต้องไม่โกรธเคืองก็คือเจนของเขาด้วยเช่นกัน ก็ไม่มีอะไรผิดปกติสำหรับข้อนี้ ดูสิว่าตอนนี้เขาทุกข์แค่ไหน เขาดูน่าสังเวชยิ่งกว่าตอนที่เขาทำให้คุณปู่สจ๊วตขุ่นเคืองเสียอีก

ประเด็นสุดท้ายคืออย่าเอาเปรียบภรรยาของเขา เมื่อใดก็ตามที่เขาทำได้ ข้อนี้ไม่สามารถถูกต้องได้อีกแล้ว! เขาเพิ่งกระทำมันลงไป

เมื่อคิดได้เช่นนั้นฌอนก็จับไหล่ของเจนแน่นขึ้น และดึงระยะห่างให้เข้ามาใกล้กันมากขึ้น

"คะ-คุณหญิงสจ๊วต" หญิงงามดูเหมือนตัวสั่นเทาด้วยความกลัว น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาที่โศกเศร้าของเธอ เธอมองไปที่ใบหน้าของเจนด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาเอ่อคลอของเธอ เช่นเดียวกับผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เจน…ฌอน