บทที่ 27 ล้างแค้นให้เธอ

“ ลูน่าถ้าคุณปล่อยให้ คุณชายสจ๊วต ระบายตอนนี้คุณอาจมีโอกาสอื่น ๆ ที่อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ แต่ถ้าคุณไม่ทำตาม คุณเตรียมก้าวขาจากออกอีสต์ เอ็มเพอเรอร์ ได้เลย ฉันจะให้เวลาน้อยกว่าหนึ่งวินาที ก่อนที่จะมีคนมาลากตัวคุณไปที่ที่อื่น คุณเชื่อฉันไหมสิ่งที่ฉันพูดเนี่ย?” อโลร่า กล่าวอย่างใจเย็น

เขาทำแน่! ... ร่างกายของ ลูน่า สั่นสะท้านและเธอก็ค่อย ๆ ล้มลงกับพื้นทันทีด้วยความกลัว เธอคุกเข่าแล้วหยิบเงินเหมือนกับที่เธอเคยเหน็บแนมเจนว่าทำทุกอย่างเพื่อเงิน

ข้าง ๆ เธอหัวใจของเจนนี่ก็เต้นรัวเช่นกัน เธอมองไปที่ฌอนอย่างหวาดกลัว

เขาโยนเงินสดจำนวนหนึ่งลงบนโต๊ะคริสตัล “ เธอรู้วิธีร้องเพลงใช่ไหม? ฉันจะให้เธอหนึ่งพันสำหรับหนึ่งเพลง ถ้าเธอร้องเพลงได้ห้าสิบเพลงเธอก็เตรียมเอาเงินไปฝากได้เลย เธอต้องทำมันเหมือนกับที่มันเคยเกิดขึ้นกับสินค้าของเราที่นี่มาแล้ว แต่ถ้าเธอทำไม่ได้ถ้าเธอเป็นลมหรือเสียงหายก่อนจะห้าสิบเพลง…ก็เตรียมตัวโบกมือลาอีสต์ เอ็มเพอเรอร์ได้เลย

แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่า“ สินค้า” ที่เขาพูดถึงหมายถึงอะไร

หัวใจของเจนนี่ดิ่งลงเหว พวกเธอรู้ดีว่าทำไมพวกเธอถึงถูกลงโทษในตอนนี้ พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของเกมนี้

พวกเธอรู้ดีว่าทำไมพวกเธอถึงถูกเรียกมาที่นี่ แต่สิ่งที่พวกเธอไม่เข้าใจเลยก็คือความทรมานของเจนซึ่งเป็นเพียงแค่พนักงานทำความสะอาด แต่ทำไมเขาถึงต้องมาจัดการเพื่อให้พวกเธอได้รับการลงโทษส่วนตัวเช่นนี้ ด้วยน้ำมือของคุณชายสจ๊วตผู้ที่เป็นเจ้าของ ของที่นี่

“ ฉันร้องเพลงให้คุณได้นะคะ คุณสจ๊วต” เจนนี่กล่าว “ แต่ฉันไม่เข้าใจว่า เจน ดันน์ เป็นเพียงแค่พนักงานความสะอาด! เธอเป็นสินค้าที่ไม่ได้มีความสามารถหรือสวยงามอะไรเลย เราก็แค่เล่นตลกกับเธอ เราควรได้รับบทลงโทษก็จริงค่ะคุณสจ๊วต แต่คุณจะไม่รุนแรงไปหน่อยหรอคะ”

เล่นตลก?

ฌอนส่งยิ้มให้เจนนี่แต่ไม่แม้จะมองหน้าเธอ เธอมีใบหน้าที่เย้ายวน แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะลิ้มรสรูปลักษณ์ที่สวยงามของเธอ สำหรับเขาคนอย่างเธอไม่มีค่าอะไรเลย เขาเบื่อคนอย่างพวกเธอเต็มทน

อย่างไรก็ตามวิธีที่เจนนี่ต่อสู้กลับรู้สึกคุ้นเคยกับเขาในตอนนี้ เธอก็เหมือนกับผู้หญิงคนนั้นเมื่อสามปีก่อน เช่นเดียวกับผู้หญิงคนนั้นเธอไม่ยอมถอยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขา พยายามให้เหตุผลกับเขาและไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ของเธอ

เขาตกอยู่ในภวังค์ความคิดเพียงเสี้ยววินาที แล้วสายตาของฌอนก็จ้องมองไปที่ใบหน้าของเจนนี่ ... ไม่ผู้หญิงที่เซ็กซี่และมีสติสัมปชัญญะคนนี้ไม่ได้ใกล้เคียงกับที่เจนเคยเป็นเมื่อสามปีก่อน ผู้หญิงคนนี้ที่พวกเขาเรียกว่าเจนนี่ไม่ได้มีความภาคภูมิใจและความแข็งแกร่งอย่างที่เจนเคยมีมาเมื่อสามปีก่อน

เจน…

เมื่อฌอนจำได้ว่าตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นน่าสมเพชแค่ไหนเธอช่างแตกต่างจากดวงอาทิตย์อันน่าภาคภูมิใจของเมืองเอส ที่เธอเคยเป็นอย่างสิ้นเชิง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงความหงุดหงิดที่ไม่มีเหตุผลและอธิบายไม่ได้ เป็นผลให้เขาสูญเสียฟางเส้นสุดท้ายของความอดทนสำหรับผู้หญิงทั้งสองคนนี้ที่อยู่ต่อหน้าเขาด้วย

“ อโลร่า สอนกฏให้เธอสิ” ริมฝีปากบาง ๆ ของเขาขยับ ..

"ค่ะ ท่าน"

อโลร่า เดินไปหาเจนนี่ด้วยรองเท้าส้นเข็มของเธอริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้มที่สง่างาม แต่เย็นชา “ เจนนี่ที่ อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ มักมีกฎที่ค่อนข้างเข้มงวด ตราบใดที่การทะเลาะเบาะแว้งระหว่างเพื่อนร่วมงานไม่ได้หนักหนาจนเกินไป คนที่อยู่เบื้องบนจะแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นมัน"

อย่างไรก็ตามเมื่อมาถึงจุดนี้คำพูดของเธอก็คมชัดขึ้น “ แต่เหตุการณ์นี้ เธอทำเกินไป”

เธอไม่ต้องพูดอะไรอีก อโลร่ามองไปที่เจนนี่ด้วยรอยยิ้มที่สง่างามและเย็นชาของเธอและพูดอย่างใจเย็นว่า“ เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาดนะ ฉันแน่ใจว่าเธอรู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป”

ไม่ว่าเจนนี่จะหงุดหงิดและไม่เต็มใจแค่ไหนแต่เธอก็ไม่มีทางเลือก เธอกัดฟันและมองไปที่อโลร่าก่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ ได้เลย อโลร่าฉันจะร้องเพลง!”

เธอร้องเพลงทีละเพลงเหมือนกับที่เธอเคยทรมานเจนในตอนนั้น ทุกเพลงมีเสียงสูงด้วย ตอนนี้เจนนี่เข้าใจแล้วว่าการที่เจนร้องแบบนี้มันเจ็บปวดทรมารแค่ไหน

จนมาถึงจุดหนึ่งหลังจากที่เธอร้องเพลงติด ๆ กัน จนเธอเองก็จำไม่ได้ว่าเธอร้องมากี่เพลงแล้ว เธอไม่สามารถร้องมันได้อีกต่อไป “ อโลร่าฉันขอดื่มน้ำสักแก้วได้ไหม?”

"คุณคิดอย่างไรหล่ะ?" อโลร่า กล่าวด้วยรอยยิ้ม

ฌอนเปล่งออร่าที่เย็นยะเยือกออกมา แม้ว่าเพลงห้าสิบเพลงในตอนแรกดูเหมือนจะไม่มากนัก แต่ฌอนเองก็เห็นเจนนี่ร้องเพลงทีละเพลงด้วยตาของเขาเองในขณะที่นักร้องค่อย ๆ เสียงแหบและไม่น่าฟัง…ผู้หญิงคนนั้นต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่านะ?

เจนนี่สูญเสียความสามารถในการร้องเพลงไปซักพักแล้ว เธอหอบและแทบจะไม่มีเสียงแล้ว และแม้แต่ผู้ชมของเธอก็สามารถบอกได้ว่าตอนนี้เธอรู้สึกคอแห้งและเจ็บปวดแค่ไหน ฌอนมองเธออย่างเย็นชา “ ถ้าคุณยังร้องเพลงไม่จบคุณจะได้ ‘ทริป’ ดี ๆ ที่อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ได้อย่างไรกัน?”

ร่างกายของเจนนี่กระตุกอย่างกะทันหันและดวงตาของเธอก็เบิกกว้างเมื่อเธอมองไปที่ชายคนนั้นบนโซฟาด้วยความหวาดกลัว เธอพูดอย่างตื่นตระหนกและเจ็บปวด“ ฉันจะร้องเพลงต่อเดี๋ยวนี้ค่ะคุณชายสจ๊วต”

เวลาผ่านไปแล้วและตอนนี้ลูน่าไม่รู้สึกอะไรนอกจากความโล่งใจ เธอรู้สึกโล่งใจที่เธอยังไม่ได้ทรมานเจนหรืออย่างอื่นก่อนหน้านี้ ... เธอไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึงผลที่จะตามมา!

ยิ่งอยู่ที่อีสต์ เอ็มเพอเรอร์นานเท่าไหร่พวกเขาก็ยิ่งเข้าใจความสำคัญของชื่อ ‘อีสต์ เอ็มเพอเรอร์’ ที่นี่ในเมืองเอส มากยิ่งขึ้น