บทที่ 276 ความโกรธ

“คุณทำเหรอ?” เจนระงับความโกรธของเธอ สายตาของเธออ่านความยุ่งเหยิงในสถาณที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังถามว่าชายคนตรงข้ามเธอทำให้เกิดเรื่องยุ่งนี้หรือไม่

"ฉันขอโทษ"

ชายหนุ่มขอโทษด้วยเสียงกระซิบอย่างระมัดระวัง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

อย่างไรก็ตามเจนเกือบจะหัวเราะด้วยความโกรธ เมื่อมองไปที่ชายหนุ่มที่อยู่หลังอ่าง เขาเคยเป็นคนที่น่าภูมิใจอย่างมากที่จะยอมรับความผิดอย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้ เขาทำอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตาม ในสายตาของเจน มีความโกรธอีกแบบหนึ่งที่มาจากส่วนลึกของหัวใจของเธอ ไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่เป็นคลื่นแห่งความโกรธจาง ๆ ที่มาจากหัวใจ

เธอไม่รู้ แน่นอน ว่าความโกรธของเธอในตอนนี้ไม่ได้พุ่งตรงไปที่ผู้ชายที่ทำเรื่องวุ่นวายในบ้านของเธอเท่านั้น

เธอแสดงท่าทางเย็นชาให้กับชายหนุ่มคนนี้ และรีบหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาจากกระเป๋าเป้โดยไม่พูดอะไร

"ฉันเอง เอลิออร์ นี่คุณจะมาถึงกี่โมง?" เธอถามคนที่อยู่อีกด้านหนึ่งของสาย ร่างสีดำพุ่งเข้าหาเธอจากด้านข้าง โทรศัพท์ในมือของเธอร่วงหล่นลงกับพื้นเสียงดัง ความโกรธที่อยู่ในก้นบึ้งของหัวใจของเธอเริ่มลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรง และเธอตะโกนใส่เงา “ฌอน! คุณกำลังทำอะไรอยู่?”

ในขณะนั้น เธอแทบจะไม่สามารถปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็กอายุแปดขวบได้

ความโกรธทำให้เธอสูญเสียเหตุผลไปชั่วขณะ และเธอแค่อยากระบายความโกรธทั้งหมดในใจที่มีต่อผู้กระทำผิด!

เสียงโกรธเล็กน้อยของบุคคลนั้นดังขึ้น และถามเธอตรง ๆ "พี่สาว ทำไมคุณถึงโทรหาพี่เอลิออร์?"

เจนเงยหน้าขึ้นบังเอิญสบตาใส ๆของเขา ความโกรธและความสิ้นหวังในดวงตาของเขาทำให้เธอประหลาดใจ "คุณ..."

ดวงตาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที ราวกับว่าเธอเป็นคนผิดไม่ใช่เขาเป็นคนผิด

“ทำไมถึงโทรหาพี่เอลิออร์ล่ะ?”

ชายหนุ่มยังคงถามเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

เจนบีบฝ่ามือของเธอ และพบว่าเธอไม่สามารถตอบคำถามของเขาได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อดวงตาที่ใสสะอาดและไร้เดียงสาคู่นั้นมองมาที่เธออย่างเศร้าสร้อย

“คุณควรตามเอลิออร์ไปที่ที่คุณควรไป” เธอสะบัดหน้าหนีจากเขา แต่เธอ

ฝ่ามือบีบแน่น ปฏิเสธที่จะคลายออก

ไม่มีเสียงติดต่อกันเป็นเวลานาน

ชายหนุ่มไม่พูดอะไรเช่นกัน

เจนหันหน้ามาที่เขาอย่างสงสัย ชายหนุ่มแสดงความอ่อนแอสำหรับข้อคับข้องใจของเขา

“ฌอนจะไม่ทำให้พี่สาวโกรธอีกต่อไป อย่าส่งฌอนไป” เสียงเล็ก ๆ เอ่ยอย่างอ่อนแรงและอ้อนวอนเล็กน้อย เธอเกือบจะได้ยินเสียงความกังวลใจในน้ำเสียงของเขา “ก็ได้?” ชายหนุ่มกระซิบ

ก็ได้?

เล็กน้อยมาก เอาใจใส่มาก ... เธอขบฟันเข้าหากัน

เกือบแล้ว เธอเกือบจะยอมอ่อนข้ออีกแล้ว

เธอจ้องมองไปที่เขา

เธอสาปแช่งในใจของเธอ พรางกัดฟันไปด้วย

"คุณควรจะกลับไปใช้ชีวิตของคุณ ฌอน ฉันไม่ควรอยู่ที่นั่น" เธอไม่สงสัยเลยว่าตอนนี้จิตใจอายุแปดขวบของเขา จะสามารถเข้าใจและรู้สึกถึงข้อเท็จจริงในคำพูดของเธอได้หรือไม่

ในตอนนี้พฤติกรรมของเธอเหมือนกับการกลั่นแกล้งผู้ป่วยที่จิตใจไม่สมประกอบ

อย่างไรก็ตาม เจนหลบตาของเธอและพูดกับตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าในใจว่า 'อย่าอ่อนข้อ!'

ลิ่วล้อและเสืองีบหลับไป พวกเขาจะตื่นขึ้นไม่ช้าก็เร็ว

“ฌอนไม่เคยที่จะ ... ” ชายหนุ่มกระซิบอย่างประจบสอพลอ

“ก็พี่สาวกำลังจะหิว และฌอนก็แค่อยากจะเอาอาหารกลางวันมาให้พี่ แต่ฌอนมันโง่ ... ”

ต๋อง!

รู้สึกเหมือนมีใบมีดแหลมคมตัดผ่านหัวใจของเธอ ชายคนนี้... เธอผัดผ่านเรื่องยุ่งเหยิง... ทั้งหมดนี้เพื่อนำอาหารกลางวันมาให้เธองั้นเหรอ?

ไม่ เธอต้องไม่อ่อนข้อ เธอไม่ควรอ่อนข้อ

เธอสามารถอ่อนโยนกับใครก็ได้ แต่ไม่ใช่เขา

ติ๊กติ๊ก ติ๊กต๊อก ...