บทที่ 278 ฉันต้องการหลอกเขาไปติดกับดัก และจะทิ้งเขาซะ

ขณะที่พวกเขากำลังลงลิฟต์ เจนมองไปที่ชายหนุ่มข้างหลังเธอ ครู่หนึ่งเธอคิดว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติในหัวของเธอ

เช่นนั้น เขาได้รบกวนเธอเพื่อตกลงที่จะพาเขาออกไป

เสื้อผ้าที่เขาใส่นั้นมาจากเมื่อวาน ในขณะที่เขาตากเสื้อผ้าของเขา และรองเท้าและสวมใส่มันเธอก็กังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับการถูกจำได้ "ก้มหัวคุณลง"

เมื่อชายหนุ่มเห็นเธอหันมาเขาก็ก้มหน้าอย่างเชื่อฟังต่อหน้าเธอเผยให้เห็นด้านหลังศีรษะของเขา ถึงกระนั้นเธอก็ต้องเขย่งเล็กน้อยเพื่อดึงฮู้ดของแจ็คเก็ตของเขาออก "เวลาไปซุปเปอร์มาร์เก็ตทีหลังอย่าวิ่งไปมา และอย่าดึงฮู้ดของคุณออกเชียวนะ"

“ได้เลยครับ” เจนรู้สึกโล่งอกเล็กน้อยเมื่อชายหนุ่มพยักหน้าอย่างหนัก

เขาเดินตามเจน และเปิดประตูข้างคนขับก่อนจะเข้าไป

เขายังทำตามสิ่งที่เจนทำเมื่อเห็นเธอคาดเข็มขัดนิรภัย

เจนทำหน้าเฉยเมยตลอดทางด้วยความโกรธตัวเองที่เสียคำพูดของเธอเอง ทำไมเธอถึงยอมเขา?

เธออยากจะโกรธคนข้าง ๆเธอ แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่จะทำให้เธอโกรธได้

เธอไม่สามารถแม้แต่จะพบความผิดที่เล็กน้อยที่สุด

หลังจากขับรถมานานเธอตั้งใจเลือกซูเปอร์มาร์เก็ตที่ค่อนข้างเล็ก และค่อนข้างห่างไกลเพราะกลัวว่าจะเจอคนรู้จัก

พวกเขาเดินไปทีละก้าวโดยมีเขาตามเธอไปทีละก้าว

เธอดันเหรียญเข้าไปในรถเข็นก่อนจะปล่อยให้เขาเข็นรถเข็นอย่างร่าเริง

เมื่อเธอเลือกมีดโกน และขอความเห็นจากเขา เขาก็พูดอย่างยินดีว่าทุกสิ่งที่เจนนี่เลือกช่างดีไปหมด

เธอทำหน้าเฉยเมย “ใครบอกคุณให้เรียกฉันว่าเจนนี่?”

"โอ้ ฉันเรียกคุณว่าเจนนี่ไม่ได้เหรอ?" เขาดูผิดหวัง

เธอหันหน้าหนีอย่างเชื่องช้า โยนมีดโกนที่เธอเคยเห็นเขาใช้ก่อนใส่รถเข็นแล้วเดินจากไปโดยไม่สนใจชายที่อยู่ข้างหลังเธอ

เมื่อหันศีรษะของเธอไปอีกที เธอก็ไม่รู้ว่าเขาหายไปไหนแล้ว เธอตื่นตระหนกและกำลังจะตามหาเขา

มีเสียงดังขึ้นที่มุมหนึ่ง

“เจนนี่ ทางนี้”

เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก โกรธ เธอเผชิญหน้ากับชายหนุ่มด้วยใบหน้าเย็นชาและพูดว่า "ฉันบอกแล้วว่าอย่าวิ่งไป!

"ฉันขอโทษ" ชายหนุ่มห้อยหัวของเขาลงต่ำ อาจจะรู้ตัวว่าทำผิด สิ่งนี้ทำให้เธอรำคาญ เจนกดริมฝีปากของเธอเล็กน้อย และแม้ว่าเขาจะขอโทษ แต่เธอก็รู้สึกถึงความไม่พอใจที่อธิบายไม่ได้ที่มีต่อเขา

นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอได้ยินเขาขอโทษ

ผู้ชายคนนี้เรียนรู้ที่จะขอโทษมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

อย่างไรก็ตามเธอรู้สึกขุ่นเคืองกับคำขอโทษดังกล่าว

“นอกจากนี้ อย่าเรียกฉันว่าเจนนี่ เข้าใจไหม?”

"โอ้ ผมจะจำไว้นะ เจนนี่"

“ ... ” เจนรู้สึกเหมือนกำลังตีฝ้ายด้วยกำปั้นของเธอ เธอมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง... เธอสงสัย เขาทำโดยตั้งใจหรือเปล่า?

ในหูของเธอ

"เจนนี่ ดูสิฉันอยากได้รองเท้าแตะกระต่ายสีฟ้าพาสเทลนี้"

เจนคิดว่าเธอฟังผิด เมื่อกี้คืออะไร? รองเท้าแตะกระต่ายสีฟ้าพาสเทล?

เธอเดินตามนิ้วของชายหนุ่ม และเห็นเขามองด้วยความดีใจที่รองเท้าแตะกระต่ายสีฟ้าพาสเทลสุดน่ารักในฝันบนชั้นวางของ

เธอส่ายหัว ... เขาจะไม่มีวันทำสิ่งนั้นโดยเจตนา

เท่าที่เธอจำได้ฌอนไม่เคยชอบสีพาสเทล และดีไซน์แบบเด็ก ๆ เหล่านี้มาก่อน

"ฉันต้องการพวกมัน" เธอได้ยินเสียงชายหนุ่มกระซิบ