บทที่ 280 ในคืนนี้

เจนมองดูเขากินชามบะหมี่จนเสร็จด้วยสีหน้าขมขื่น เขากินแม้กระทั่งน้ำซุปจนหมด และแอบมองเธออย่างระมัดระวัง เขาคิดว่าเธอไม่สามารถเดาความคิดที่เล็กน้อยที่สุดได้

เจนยืนขึ้นช้า ๆ แล้วหยิบจานบนโต๊ะขึ้นมา

“อย่าขยับนะ เจนนี่”

"ฉันจะล้างจาน"

“ไม่ใช่ เจนนี่ ฌอนจะทำ” เขาพูดขณะที่รีบไปล้างจาน

เจนมองด้วยความหวาดกลัว เป็นความคิดที่ไม่ดีเลยที่จะให้ฌอนล้างจาน อย่างไรก็ตาม โชคดี ที่ครั้งนี้พวกเขาไม่ต้องหาไปทั่ว อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ท่วมและทำให้สถานที่นั้นยุ่งเหยิง

เธอหันหลังและมุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ น้ำอุ่นไหลลงศีรษะบนหัวของเธอ ล้างเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะนั้น เธอเห็นฉากวุ่นวายมากมายต่อหน้าต่อตาของเธอ

ฉากตอนที่คุณปู่ยังมีชีวิตอยู่ และตอนที่เธอกำลังยึดมั่นกับผู้ชายคนนั้นอย่างมั่นใจ ตอนนั้นเธอยังเด็ก และมีพลัง เธอคิดเสมอว่าเธอทำงานหนักและดีพอ ฌอน สจ๊วตจะชอบใครถ้าไม่ใช่เธอ?

เมื่อเปลี่ยนฉากตอนนี้เธอก็เห็นร่างของโรซารีน ร่างที่เย็นของเธอนอนอยู่ตรงหน้าเธอ และดวงตาคมของชายหนุ่มก็แทงทะลุเธออย่างไร้ความปรานี

เป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอ ยกเว้นเพื่อบูชาบรรพบุรุษ เธอคุกเข่าลง ในคืนที่ฝนตก อากาศหนาวจริง ๆ สายฝนเย็นฉ่ำ และหัวใจของเธอยังคงมีความคาดหวัง

จนกระทั่ง ...

ทันใดนั้น เธอก็ลืมตาด้วยความสั่นเทา น้ำจากฝักบัวไหลท่วมดวงตาของเธอ และพวกเขาก็เจ็บเล็กน้อย

เธอยกมือของเธอขึ้นเช็ดน้ำบนใบหน้าอย่างไม่เป็นทางการ แล้วรีบออกจากห้องอาบน้ำกับเท้าเปล่า

ปัง

เสียงดังทำให้ชายหนุ่มในห้องนั่งเล่นประหลาดใจ

“มีอะไรรึเปล่า เจนนี่?” ได้ยินเสียงของเขาก่อนที่จะเห็นตัวของเขา มีเสียงดังโครมคราม ก่อนที่เธอจะได้ตอบ ประตูก็ถูกเตะเปิดออกด้วยแรงแตะอย่างแรง

ไม่กี่วินาทีต่อมา เจนก็ตกตะลึงและจับเอวของเธอไว้ ทันใดนั้นใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงมาก เธอรีบหาสิ่งที่ปกปิดร่างกายของเธอได้ แต่ไม่มีสิ่งใดที่เธอจะใช้ปกปิดตัวเองได้ในระยะที่เธอเอื้อมถึง

เธอทำได้เพียงยึดมั่นในตัวเอง เธอหน้าแดง และตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวใส่ชายที่อยู่ตรงประตูว่า

"ใครบอกให้คุณเข้ามา?"

"ผม..."

ชายหนุ่มกำลังยืนโง่อยู่ที่ประตู โดยตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าเขา

เจนโกรธมาก “ทำไมคุณยังอยู่ที่นี่อีก?”

อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มมองเธอด้วยใบหน้าที่แน่วแน่และบรรยายอย่างชัดเจนว่า "ฌอนเห็นเจนนี่ล้มลงก่อนหน้านี้ ดังนั้นฉันจะปล่อยคุณไว้ไม่ได้ พี่ชายเอลิออร์บอกว่านี่เรียกว่าการเป็นคนดี"

เจนเกลียดเอลิออร์ทันที เอลิออร์ยังมีอาชีพเสริมเป็นโค้ชชีวิตด้วยงั้นหรือ?

ด้วยใบหน้าของเธอที่แดงขึ้น เธอดุ "ฌอน สจ๊วตออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" เธอกอดตัวเองแน่น พยายามขดตัวเป็นลูกบอล เธอจ้องมองไปที่ชายหนุ่มตรงทางเข้าประตู ถ้าดวงตาสามารถฆ่าคนได้ เขาก็จะตายในตอนนี้

ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างแน่วแน่ “ฌอนทำอย่างนั้นไม่ได้”

เขาพูดขณะที่เดินไปหาเจน

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหาเจนภายใต้สายตาที่โกรธเกรี้ยวของเธอ

ทันใดนั้นเธอรู้สึกหน้ามืด เมื่อเธอกลับมามีสติ ชายหนุ่มก็อุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาแล้ว “อย่าเป็นหวัดนะ เจนนี่ ฌอนจะอุ้มคุณไปที่ห้องนอนของคุณ”

เธอเปลี่ยนเป็นสีเขียวและหน้าซีดทันที เธอไม่สามารถหาเหตุผลที่จะด่าว่าใบหน้านี้และท่าทางไร้เดียงสาของมัน

เธอมองและมอง แต่ไม่เห็นจุดประสงค์อื่นในใบหน้าที่สวยงามของชายหนุ่ม เขาไร้เดียงสา เพียงต้องการสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอ

ภายใต้ท่าทางที่ไร้เดียงสาของเขา เธอบังคับตัวเองให้กลืนคำพูด

จนกระทั่งเธอถูกวางไว้บนเตียงขนาดใหญ่ในห้องนอนของเธอ ชายหนุ่มคว้าผ้าห่มมาพันรอบตัวเธออย่างแน่นหนาเหลือเพียงหัวของเธอที่ถูกเปิดไว้ ไดร์เป่าผมเป่าดังเบา ๆ "ทุกครั้งหลังอาบน้ำ ดอสจะทำแบบนี้ให้ฌอน ดอสบอกว่าหัวเราจะเจ็บ ถ้านอนกับผมเปียก ฌอนจะช่วยเจนนี่เป่าผมให้แห้งด้วย"

สิ่งนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน เธอจำได้ว่าผู้ชายคนนี้ทำแบบเดียวกันกับเธอ และเธอก็หลีกเลี่ยงตามสัญชาตญาณ “ฉันไม่ต้องการมัน” เจนพูดอย่างเย็นชา

วินาทีต่อไป เธอไม่สามารถขยับได้ ชายหนุ่มนั่งอยู่ข้างหลังเธอ มือและเท้าของเขาอยู่รอบตัวเธอ "เจนนี่ อย่าขยับ คุณไม่ใช่เด็กดี ถ้าคุณนอนโดยไม่เป่าผมให้แห้งก่อน ดอสบอกว่าเราต้องเป่าผมให้แห้งก่อนถึงจะนอนได้ดี

“เจนนี่ ทำไมคุณขยับอีกแล้ว?

"จีสสส เจนนี่พวกเราเกือบจะเสร็จแล้ว

“เจนนี่เก่งที่สุด”

ใช้เวลานานในการเป่าผมให้แห้ง

ผมของเธอยาวถึงเอว และเธอแอบอยู่ไม่สุขกับผู้ชายที่อยู่ข้างหลังเธอ เป็นเรื่องแปลกที่ผู้ชายจะเป่าผมเธอให้แห้งได้

เป็นเวลาเกือบสิบนาทีใน ขณะที่เธอซ่อนตัว แขนขาของเขาบิดไปรอบ ๆ ตัวเธอ เธอพยายามดุเขา แต่ชายหนุ่มกลับหูหนวก และจะเรียกเธอออกไปทุกขณะ

ครั้งแล้วครั้งเล่าในระหว่างการเป่าผมเธอให้แห้ง ผู้ชายที่อยู่ข้างหลังเธอเอาแต่พูดว่า "เจนนี่นี่ เจนนี่นั่น" เจนเริ่มรู้สึกเจ็บที่ศีรษะของเธอ แต่ในที่สุดเธอก็ลดศีรษะของเธอลง และถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ

เธอเอาแต่บอกตัวเองว่า 'อย่ารังแกเด็ก คุณเป็นใครถึงรังแกเด็ก?

เสียงไดร์เป่าผมขาดหายไป และเธอก็หายใจเอาก้อนเมฆออกจากอกของเธอ ในที่สุดการทดสอบก็สิ้นสุดลง

จากนั้นเธอก็พูดอย่างเย็นชาว่า "ฌอน ตอนนี้คุณเป่าผมให้ฉันแห้งแล้ว คุณปล่อยฉันไปได้ไหม?"

เมื่อพูดถึงความแข็งแรง ผู้ชายเกิดมาแข็งแรงกว่าผู้หญิง ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอกำลังทรมานจากการเป็นไข้ ดังนั้นมือ ขา และทั่วร่างกายของเธอจึงอ่อนแอ

มันเป็นความพยายามที่สูญเปล่าในการต่อสู้กับผู้ชายคนนี้ นอกจากนี้ เธอยังปล่อยให้เขาเป่าผมยาวของเธอให้แห้งอีกด้วย

เธอพูดอย่างเย็นชาว่า "ถึงเวลาที่คุณต้องกลับไปที่ห้องนั่งเล่น และนอนได้แล้ว" ความหมายคือ

‘ออกไปจากที่นี่ได้ไหม?’

ชายหนุ่มเป็นคนโง่จริง ๆที่ไม่เข้าใจความหมายที่แฝงไว้ได้ เขาส่ายหัวอย่างจริงจัง "ไม่ คุณปู่หมอบอกว่าเจนนี่มีไข้สูง สมาชิกในครอบครัวควรใส่ใจเธอมากขึ้นและอยู่กับเธอ มันจะเป็นอันตรายถ้าเราเจอมันในภายหลัง”

"ฉันไม่ต้องการให้ใครอยู่กับฉัน" เธอพูดอย่างเงียบ ๆ และชำเลืองมองเขา ถึงแม้จะต้องมีคนอยู่กับเธอ แต่ก็อาจเป็นใครก็ได้ในโลกนี้ แต่จะไม่เป็นเขา "ไม่อย่างนั้น ฉันจะส่งคุณกลับไปยังที่ที่คุณอยู่ในวันพรุ่งนี้"

ชายหนุ่มตกตะลึง แต่เธอไม่รู้ว่าเธอทำผิดหรือเปล่า มีความโกรธวูบวาบในดวงตาที่ยาวและแคบของเขา เมื่อเธอมองกลับไปดวงตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความผิดหวังและความระมัดระวัง

เธอมองลงไป หัวใจของเธอบอกว่าเธอบ้าไปเพราะพิษไข้

"เจนนี่ ... แม้ว่าคุณจะส่งฌอนกลับไปพรุ่งนี้ ฌอนก็จะอยู่ข้าง ๆ เจนนี่คืนนี้ ฌอนสัญญากับคุณปู่หมอว่าจะดูแลเจนนี่ในคืนนี้ "ชายหนุ่มพูด จู่ ๆเขาก็ลุกจากเตียงอย่างโกรธจัดใส่รองเท้าของเขาแล้วออกจากห้องนอนของเธอ

ขณะที่เธอมองหลังของเขา เจนก็งุนงงกับการเคลื่อนไหวของเขา

เขาบอกว่า เขาจะอยู่เคียงข้างเธอ แต่หันกลับและเดินจากไป?

มือของเธอจับผ้าปูที่นอนอย่างเงียบ ๆ

มีประกายแห่งการถากถางอย่างรุนแรงในดวงตาของเธอ

บางทีเธออาจไม่รู้ถึงความไม่พอใจลึก ๆ ในใจของเธอในขณะนี้

"คนโกหก" เธอกระซิบ ริมฝีปากซีดของเธอเอ่ยออกมาคำเดียวโดยไม่รู้ตัว ... เธอหยิบชุดนอนของเธอขึ้นมาสวมมัน

จู่ ๆประตูห้องนอนก็เปิดออก เธอเงยหน้าขึ้นมาดู ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลากลับมาพร้อมกับผ้าห่มในอ้อมแขนของเขา

เมื่อเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง โดยไม่พูดอะไร เขาก็โยนผ้าห่มในอ้อมแขนของเขาลงบนพื้นใกล้เตียงของเธอ เขาจัดการพวกเขาด้วยตัวเองอย่างเงียบ ๆ

"คุณกำลังทำอะไร?" เธอถาม ดูงุนงงมากขึ้น