บทที่ 302 ข้อยกเว้น

เจนนั่งกินเงียบ ๆ ในขณะที่อีกคนกำลังเฝ้ามองดูเธอ

หญิงสาวก้มหน้าลงขณะที่เธอกินอย่างเต็มปากเต็มคำ ส่วนคนที่อยู่ตรงข้ามเธอเอามือกุมไว้ใต้คางของเขาขณะที่เขาเฝ้ามองดูเธอกินอย่างเงียบ ๆ

สำหรับผู้ที่ไม่ทราบถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสอง พวกเขาอาจจะตีความผิดว่าพวกเขาทั้งสองคือคู่รักที่คบกันมายาวนานแน่ ๆ

ในความเงียบของยามค่ำคืน

การพยากรณ์อากาศได้เตือนถึงความหนาวเย็น และเป็นคืนที่อุณหภูมิลดลงอย่างกะทันหัน

เมื่อได้ยินเสียงกรอบแกรบเจนก็ตื่นขึ้น หลังจากตั้งใจฟังเธอก็ตระหนักได้ว่าเสียงนั้นดังมาจากใต้เตียง

เธอนั่งอย่างระมัดระวังแล้วมองไปที่ด้านล่างของเตียง

เธอมักจะคิดว่าคน ๆ นี้มีนิสัยแปลก ๆ โซฟาในห้องนั่งเล่นน่าจะดีกว่าพื้นห้องนอนของเธอ แต่เขาก็ดื้อรั้น และยืนกรานที่จะทำเตียงนอนของเขาบนพื้นห้องนอนของเธอแทนที่จะนอนในห้องนั่งเล่นที่สบายกว่า

ถ้าจะให้เธอเลือก เธอก็จะเลือกยอมไปนอนที่โซฟาในห้องนั่งเล่นดีกว่านอนที่พื้นเช่นนี้

ในตอนนี้เมื่อเธอมองไปที่ด้านล่างของเตียงฟันของเขาก็ส่งเสียงกระทบกัน แขนของเขาโอบรัดรอบตัวเองแน่นขณะที่เขานอนตัวงอเป็นรูปร่างคล้ายกับกุ้ง

"คุณหลับอยู่เหรอ?" ในความมืดของคืนนั้น ผู้หญิงคนนั้นถามช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

ห้องนอนยังคงเงียบ และไม่มีเสียงตอบรับ

“อย่ามาทำแกล้งหลับแบบนั้นนะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ

เป็นเวลาพอสมควรก่อนที่คนที่อยู่บนพื้นจะพลิกตัว และลืมตาขึ้นมามองเธออย่างเขินอายในที่สุด

ในความมืดของห้องนอนในตอนกลางคืนนั้น เธอไม่สามารถมองเห็นใบหน้าที่เขิลอายของเขาได้เลย

“เจนนี่” เขาพูดเบา ๆ เพื่อแสดงว่าเขาตื่นแล้ว

ผู้หญิงบนเตียงขยับตัว “เย็นเท้า”

แม้ว่าสิ่งที่เธอพูดจะไม่ตรงประเด็น แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ชายที่อยู่บนพื้นก็ออกมาจากเตียงของเขาทันที "หนาวหรอ? ผมจะช่วยให้คุณอุ่นเอง คุณจะไม่หนาวหลังจากที่ผมให้ความอบอุ่นกับคุณนะ"

เธอแทบไม่ต้องคิดเรื่องนี้ ไม่กี่อึดใจต่อมาเท้าที่เย็นเฉียบของเธอรู้สึกราวกับว่าพวกมันถูกวางไว้ในเครื่องทำความร้อน เธอเคยชินกับการที่เท้าของเธอรู้สึกเย็น ๆ เหมือนน้ำแข็งมาตลอด แต่เธอก็ยังไม่สามารถรู้สึกผ่อนคลายได้

“เมื่อเร็ว ๆ นี้…คุณพอจะจำอะไรได้บ้างไหม?”

เธอเอ่ยถาม เพื่อเปิดประโยคสนทนาสั้น ๆ

คนที่นั่งอยู่ที่ปลายเตียงเขากำลังง่วนอยู่กับการทำให้เท้าของเธออุ่นขึ้น นิ้วของเขาค่อย ๆ กดเบา ๆ ที่จุดต่าง ๆ บนฝ่าเท้าของเธอ เพื่อทำให้เธอผ่อนคลาย

เมื่อเขาได้ยินสิ่งที่เธอถาม เขาก็พูดขึ้นโดยไม่สนใจว่า “เจนนี่แปลกมาก ๆ พวกพี่เรย์ก็ประหลาดเช่นกัน พวกเขามักจะถามฌอนว่าจำอะไรได้บ้างไหม นี่ฌอนลืมอะไรไปหรือเปล่า?”

ในความมืดมิดของยามค่ำคืน เจนอ้าปากจะพูด แต่เธอกลับพูดไม่ออก

เขาลืมอะไร?

“เจนนี่ คุณถามฌอนอยู่เรื่อย ๆ ว่าผมจำอะไรได้ไหม ฌอนควรจำอะไรได้เหรอ?

“ถ้าฌอนลืมอะไรบางอย่างไปจริง ๆ และถ้าเจนนี่จำได้ เจนนี่ก็บอกฌอนได้นะ”

มือของหญิงสาวจับผ้านวมของเธอแน่น สักพักใหญ่ ๆ ต่อมาเธอก็พูดขึ้นมาว่า “คืนนั้น ทำไมคุณถึงปกป้องฉันจากพวกอันธพาลพวกนั้นที่มาทำร้ายฉันหรอ?”

เธออยากที่จะถามมาตลอด แต่เธอไม่เคยถาม ... ดวงตาของเธอกระพริบเล็กน้อย

“มันเจ็บมากใช่ไหม? ฌอนกลัวความเจ็บปวดที่สุดไม่ใช่หรือ?”

เธอพูดอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน แต่ริมฝีปากของเธอก็เม้มเข้าหากันหลังจากที่เธอพูดจบ

“ใช่ ฌอนกลัวความเจ็บปวดมากที่สุดเลย”

“แต่ฌอนไม่ต้องการให้เจนนี่เจ็บปวดแม้แต่นิดเดียว”

“ในคืนนั้นที่เห็นเจนนี่โดนทำร้าย ฌอนไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่หัวใจของผมมันรู้สึกหนักมาก หนักถึงขั้นอยากจะกอดเจนนี่แน่น ๆ แล้วซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่ง การได้เห็นเจนนี่เจ็บปวดมันทำให้ฌอนเจ็บปวดมากกว่าที่ฌอนเจ็บปวดเสียอีก"

ไหล่ของเจนนั้นเกร็งขึ้นมาทันที

แสงจากหน้าต่างส่องเข้ามา และดวงตาของพวกเขาก็เริ่มคุ้นเคยกับความมืดหลังจากที่ตื่นมากลางดึกแล้วสักพัก

เจนสามารถมองเห็นโครงร่างอันเลือนลางของชายคนนั้นที่นั่งอยู่ที่ปลายเตียงของเธอผ่านความมืดและเขายังคงพูดต่อ “และทุกครั้งที่เจนนี่ไม่สนใจฌอน ที่นี่ ... ” เธอเห็นชายคนนั้นจับที่หน้าอกของเขาเอง “ที่นี่มันจะเจ็บมาก ๆ เจนนี่คุณคิดว่าฌอนป่วยอยู่หรือเปล่า?”

มือของเธอกำเข้าหากันทันที ฝ่ามือของเธอมีเหงื่อไหลออกมามากมาย