บทที่ 311 ความยอดเยี่ยม และความอ่อนหวาน

ทั้งเธอ และเขาต่างก็รู้สึกถึงกันอย่างน่าประหลาด

นี่อาจเป็นวันที่ฌอน และเจนใจตรงกันมากที่สุด

ไม่มีการทะเลาะวิวาท ไม่มีการด่าทอ และไม่มีการตำหนิ

ทุกอย่างช่างดูสงบ

มันสงบมากจนพวกเขาดูเหมือนคู่รักที่หวานชื่น

เธอไม่ได้อารมณ์เสียใส่เขา และเขาก็ทำตัวดีเกินไปจนดูเหมือนฌอนที่เผด็จการ และสุดจะทนอย่างที่เขาเคยเป็น

ทุกวัน เขาจะทำอาหารเช้า และอาหารเย็น ส่วนเธอจะเพลิดเพลินกับอาหารเหล่านี้อย่างเงียบ ๆ

บางครั้งเขาก็นอนลงบนโซฟาเพื่อดูทีวีในตอนกลางคืนด้วย เขาจะดูเรื่องโปรดของเขา แพะพอใจ และหมาป่าตัวใหญ่

"ผมคือวูล์ฟฟี่ และเจนนี่จะเป็นวูลนี่ของผมนะ" ทุกครั้งที่มีฉากปราสาทใหญ่ออกมา คน ๆ นั้นจะพูดแบบนี้ด้วยความสนุก

ดูเหมือนเขาจะไม่เบื่อที่จะทำแบบนี้ ตราบใดที่ยังมีฉากของวูล์ฟฟี่ และวูลนี่ เขาจะพูดคำเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์นี้ เธอจะยิ้ม และขอให้เขาปอกแอปเปิ้ลกับส้มให้เธอ

ดูเหมือนราวกับว่าทุกอย่างจะดีเหลือเกิน

มันวิเศษมากจนดูเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง

ในวันหยุดสุดสัปดาห์ อโลร่าจะมาที่บ้านของเธอ เมื่อเธอเห็นว่าทั้งสองเข้ากันได้ดีแค่ไหนเมื่ออยู่ด้วยกัน กรามของเธอก็แทบจะกระแทกพื้น เธอถามด้วยความประหลาดใจ "นี่คุณมีความรู้สึกที่เปลี่ยนไปงั้นเหรอ?"

วิเวียนกระพริบตา "คุณยกโทษให้เขาแล้วงั้นเหรอ? เจน! นั่นเป็นเรื่องที่เฮงซวยที่สุดในศตวรรษนี้ และคุณกำลังจะให้อภัยเขาแบบนั้นเหรอ?"

เจนแค่หัวเราะ แต่ไม่ได้พูดอะไร เธอไม่ได้เอาคำพูดของเธอมาใส่ใจ

อโลร่าส่ายหัวของเธอ "จุ๊ จุ๊ ดูสิ... ถ้าคนนอกรู้ว่าฌอนที่เย็นชานั้นสวมผ้ากันเปื้อนที่มีจีบ และสวมรองเท้าแตะกระต่ายสีชมพู และสีฟ้าดูเหมือนพ่อบ้านที่ดีที่กำลังทำอาหารอยู่หน้าเตา ฉันแน่ใจว่านี่จะกระตุ้นความสนใจทั่วเมืองเอส ซิตี้ ว่าไหม? "

ขณะนั่งอยู่บนโซฟาในบ้านของเจน สายตาของอโลร่าจับจ้องไปที่ข้างหลังร่างสูงอยู่ครู่หนึ่ง ลูกตาของเธอเกือบจะหลุดออกมา

วิเวียนทำท่าทางเศร้าใจ "เฮ้อ น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่ฌอนตัวจริง ถ้าตัวจริงสามารถทำสิ่งนี้เพื่อเจนได้นั้น... "

ก่อนที่เธอจะจบประโยค อโลร่าซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ก็สะกิดเธอ วิเวียนรีบเหลือบมองไปที่เจนที่อยู่อีกด้านหนึ่งอย่างระมัดระวัง หญิงสาวยิ้มอย่างนุ่มนวลตลอดเวลาราวกับว่าเธอไม่ถือสาเลย

วันหนึ่งในช่วงสุดสัปดาห์

ผู้หญิงสามคน และผู้ชายหนึ่งคน ภายในบ้านมีแสงแดดจ้า และอบอุ่นจากนอกบ้าน ไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นในฤดูหนาวสักนิดเลย

บนโต๊ะกาแฟ มีชาผลไม้อยู่หนึ่งถ้วย ชายหนุ่มเป็นคนเตรียมมันไว้ให้แล้ว

“อันที่จริง…ฌอนเขาก็โอเคเลยนะ” วิเวียนพูดก่อนที่เธอจะจากไป "ถ้าเพียงแค่เขาสามารถทำสิ่งเหล่านี้ต่อไปได้หลังจากที่หัวของเขาหายดีแล้ว"

เจนยิ้มเบา ๆ และอำลาทั้งสองคนอยู่ที่นอกประตู

หลังจากประตูถูกปิด หญิงสาวก็หันหน้าของเธอไปมองชายหนุ่มในบ้าน "พวกเขาชมคุณด้วยนะ"

ชายหนุ่มยิ้มเยาะ “ฌอนแค่อยากให้เจนนี่มีความสุข”

เธอโค้งริมฝีปากของเธอขึ้น "ฉันมีความสุขมาก" สายตาของเธอเป็นประกาย เธอกล่าวเสริมว่า "วันนี้"

ชายหนุ่มดูไม่พอใจ "วันนี้เท่านั้นเองเหรอ? ฌอนอยากให้เจนนี่มีความสุขตลอดไป"

“โอ้?” หญิงสาวยิ้มเบา ๆ ไปที่ประตู

‘ตลอดกาลนานเกินไป’ เธอพูดในใจ

"ฌอนจะอยู่ข้าง ๆ เจนนี่" ชายหนุ่มมองไปที่เธออย่างเซ่อ ๆ "ตลอดไป" ด้วยเหตุผลบางอย่าง คนที่ดูโง่เขลาคนนี้ยืนกรานอย่างจริงจัง

หญิงสาวเปิดปากของเธอหลายครั้ง แต่ไม่ได้พูดคำเหล่านั้นออกมาในตอนท้าย เธอยกริมฝีปากของเธอขึ้น และยิ้มจาง ๆ ขณะยืนอยู่ที่ประตู

จู่ ๆชายหนุ่มในห้องนั่งเล่นก็รีบวิ่งเข้าไปกอดผู้หญิงร่างเล็ก "ผมจริงจังนะ ฌอนจะอยู่กับเจนนี่ตลอดไป!"

คนโง่สาบานอย่างจริงจัง

ในขณะนี้ ไม่มีใครรู้ว่าหญิงสาวกำลังคิดอะไรอยู่ เธอยื่นมือออกไป และลูบหลังชายหนุ่มเบา ๆ เธอแค่ลูบหลังเขาเบา ๆ ราวกับว่าเธอกำลังปลอบใจเขา

“คุณจะต้องดีขึ้นในไม่ช้า”

เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความสั่นเล็กน้อยที่มาจากไหล่ของคนที่โอบกอดเธอ เธอเพียงหลับตาเพื่อปกปิดความเจ็บปวดภายใน

มีความรู้สึกร้อนจัดที่ริมฝีปากนุ่มของเธอ เธอตกใจเล็กน้อย จากนั้นดิ้นรนผลักเขาออกจากเธอ

ตรงที่หูของเธอ

“เจนนี่ ฌอนรู้สึกอึดอัดตรงนี้”

จากนั้นมือของเธอก็ถูกนำไปโดยฝ่ามือใหญ่โดยเอามันกดลงบนหน้าอกที่เต้นแรงของเขา

เธอผงะ มีสิ่งที่อธิบายไม่ได้ เหมือนได้เจาะเข้าไปในกระดูกของเธอ และมันก็รบกวนประสาททุกเส้นของเธอ และโจมตีเธอโดยไม่มีคำเตือน เธอรู้สึกหายใจไม่ออก และรู้สึกเป็นกังวลใจนิดหน่อย…จนในที่สุด เธอก็พ่ายแพ้ และยอมจำนนต่อหน้าเขาอีกครั้ง