บทที่ 313 ความตั้งใจที่น่ารังเกียจของพวกเขาแต่ละคน

ไม่มีใครคาดคิดว่าหญิงสาวจะดูสงบขนาดนี้

เรย์ถอนหายใจอย่างโล่งอก ดวงตาของไมเคิลดูเหมือนจะสามารถแผ่รังสีความเย็นได้ เขากดริมฝีปากแน่น ดูเหมือนงูขณะที่เขาเฝ้าดูทั้งชาย และหญิงคู่นั้นอย่างใกล้ชิด

มีอีกคนหนึ่งท่ามกลางฝูงชน แม้ว่าเขาจะไม่ได้เร่งรีบเช่นเดียวกับไมเคิล แต่ลูกกระเดือกที่ขยับของเขาก็ยังคงแสดงให้เห็นว่าเขาให้ความสนใจกับทั้งคู่เหมือนกัน

ฌอนจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยดวงตาสีเข้มของเขาอย่างประหม่า

"เจน" เขาไม่รู้ตัว แต่ในตอนนี้เขารู้สึกประหม่าจริง ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่แทบไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของเขาเลย “ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะโกหกคถณ ผมแค่อยากให้คุณอยู่เคียงข้างผม แต่ตอนนั้นคุณต่อต้านผมมากเกินไป แม้ว่าบางสิ่งที่ผมพูดจะไม่มีอะไรแอบแฝง แต่คุณก็ยังคงต่อต้านผมโดยไม่รู้ตัว”

“เจน ผมแค่หวังว่าคุณจะอยู่เคียงข้างผมได้ นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมตัดสินใจโง่ ๆ ผม... ไม่มีทางเลือก"

หญิงสาวฟังชายหนุ่มตรงหน้าเธอ เขาพูดหลายอย่าง แต่ยิ่งเธอฟัง เธอก็ยิ่งทุกข์ใจ

คน ๆ นี้ คน ๆ นี้!

เธอสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทเงียบ ๆ แล้วกำมันไว้แน่น

ดูเหมือนว่าเธอกำลังกำศักดิ์ศรีเพียงหนึ่งเดียว และ ... และร่องรอยของความคาดหวัง

ผิด เธอยังคงคิดผิด

"งั้น คุณเป็นคนสร้างเรื่องทั้งหมดนี้ใช่ไหม? "หญิงสาวเงยหน้าของเธอขึ้นมาอย่างใจเย็น และถามว่า "งั้น มันก็เป็นเกมตั้งแต่เริ่ม การบาดเจ็บในอิตาลี ความจำเสื่อม การถดถอยของอายุ... พวกมันเป็นเพียงคำโกหกของหมอที่สมรู้ร่วมคิดกับคุณใช่ไหม?

“คุณแสดงมันทั้งหมด และฉันเป็นผู้ชมคนเดียวใช่ไหม?”

ทุกพูดทุกคำที่เธอพูดฟังดูสงบมาก ตั้งแต่ต้นจนจบ คำพูดของเธอสงบ และเคลื่อนไหวอย่างไม่เร่งรีบ มันไม่ดูเหมือนว่าเธอโกรธ หรือรำคาญเลย อย่างไรก็ตาม หากใครตั้งใจฟัง หลังจากคำพูดว่า ‘ใช่ไหม?’ ติดต่อกันสองสามครั้ง ความผันผวนในใจของเธอยังคงทำให้เธอห่างออกไป

เธอแค่แสดงความหงุดหงิดของเธอได้ไม่ดีนัก เธอไม่อยากระบายความในใจ ความคิดเห็น และความรู้สึกของเธออีกต่อไปราวกับว่าเธอแทบรอไม่ไหวที่จะให้ทุกคนในโลกรู้ว่า เธอไม่ใช่เด็กสาวที่หัวแข็ง และดื้อรั้นที่กำลังไม่เต็มใจยอมรับความพ่ายแพ้

ไม่... เธอผ่านวัยนั้นมาแล้ว

เธอเลิกหงุดหงิดง่าย และควบคุมไม่ได้มานานแล้ว

“เจน ผมแค่หวังว่าคุณจะอยู่เคียงข้างผมเหมือนในอดีต แค่นั้นเอง” ชายหนุ่มมองผู้หญิงตรงหน้าของเขาอย่างประหม่า

“ผมไม่ได้ตั้งใจจะโกหกคุณ คุณยกโทษให้ผมได้ไหม?”

ริมฝีปากของหญิงสาวเปิด และปิด เธอยกยิ้มจาง ๆ "ฉันสับสนมาก ช่วยให้เวลาฉันคิดคนเดียวก่อนที่ฉันจะให้คำตอบคุณได้ไหม?"

น่าแปลก ที่เธอกำลังรับมือเรื่องนี้ได้อย่างสงบ

ฌอนจ้องลึกไปที่หญิงสาวตรงหน้าของเขา ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด พวกมันลึก และเงียบสงบ แสงจาง ๆ ประกายไปทั่วดวงตาของเขา และเขาก็ลดตาของเขาลงก่อนจะตอบอย่างพอเหมาะว่า "ผมจะรอคุณ"

เจนโค้งริมฝีปาก และยิ้ม "ตกลง" เธอเงยหน้าขึ้น และดวงตาคู่หนึ่งกำลังยิ้มจาง ๆ ให้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า

เธอหันกลับ และจากไป

บรรดาผู้ที่รู้ต่างก็กำลังรอพายุที่โหมกระหน่ำ

พายุไม่เคยมา มันผ่านไปเป็นสายลมที่อบอุ่นและน่ารื่นรมย์แทน

มีความไม่เต็มใจ และโกรธเคืองในสายตาของไมเคิล “เจน เธอจะไปแบบนั้นเหรอ?”

หญิงสาวพูดว่า “คุณชายลูเธอร์ เจน ดันน์มีความดีหรือความสามารถอะไรที่จะทำให้คุณเค้นสมองในการวางแผนเรื่องนี้? อย่าบอกฉันว่าคุณชายลูเธอร์วางแผนเรื่องนี้มานานแล้ว เพื่อแค่ล้อฉันเล่น ใช่ไหม?”

จู่ ๆไมเคิลก็นิ่งเงียบ เขาต้องการดูว่าผู้หญิงคนนี้จะยังคงรักผู้ชายสจ๊วตคนนี้อยู่หรือไม่ ในตอนที่ความจริงถูกเปิดเผย เธอจะเสียใจหรือไม่ที่เธอตัดสินใจปฏิเสธเขาในตอนนั้น

ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขามืดมนด้วยออร่าที่เป็นลางร้าย

เขามองไปที่ร่างที่จากไปอย่างเชื่องช้า…เบื้องหลังการตัดสินใจเหล่านี้ เขาไม่ลังเลที่จะร่วมมือกับไฮด์ โซรอสที่น่ารำคาญ บังคับให้ฌอนถอดหน้ากากออกเพื่อหยุดแกล้งทำเป็นคนโง่เพื่อที่จะแทรกแซง และควบคุมสถานการณ์ได้สำเร็จ เขาวางแผนทั้งหมดนี้เพื่อดูช่วงเวลาที่เธอจับฌอนในบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรม! เพื่อดูช่วงเวลาที่เธอดูเสียใจ! แต่... เธอปัดเขาออกอย่างนั้นเหรอ?

พายุรุนแรงที่เขากำลังรอคอยไม่เคยมาถึง ความผิดหวัง ความโกรธ ความเกลียดชังของเธอที่ถูกโกหก... ไม่มีอะไร! ไม่มีอะไรเลย!

มันเหมือนกับทะเลสาบที่ราบเรียบ สงบสุขที่ไม่มีแรงกระเพื่อมเลยแม้แต่น้อย…ก็แค่นั้นเหรอ?

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ไมเคิลอย่างเขากลายเป็นคนที่ถูกปฏิเสธอย่างง่ายดาย?

ในฝูงชน มีคน ๆนึงทนไม่ได้อีกต่อไป และก้าวออกไป "เจน! เขาโกหกคุณ! ไม่มีสักคำเดียวที่เขาพูดตลอดเวลานี้เป็นความจริง! คุณจะยกโทษให้คนแบบนี้จริง ๆ เหรอ?!"

ผู้หญิงตรงหน้าไม่มีทางเลือกนอกจากหยุดเดิน เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นในหูของเธอ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเสียงนี้เคยเป็นสัญญาณแห่งความหวังเมื่อมีแต่ความมืดมิดในชีวิตของเธอ เธอเคยคิดว่าเสียงนี้เป็นของนางฟ้า

เธอหยุดอยู่บนทางของเธอ หันไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ และมองตรงไปที่คนที่ก้าวออกมาจากฝูงชน... ในตอนท้าย เขายังคงส่งเสียงออกมา เธอคิดว่าคน ๆ นี้จะไม่ก้าวออกไป และพูดอะไรอีกในวันนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

หากเป็นเช่นนั้น เธอก็จะลบการใคร่ครวญในใจของเธอ

น่าเสียดาย ที่สิ่งต่าง ๆ ไม่เป็นไปตามแผน

หญิงสาวจ้องไปที่คนในฝูงชนด้วยดวงตาที่อบอุ่น “ก่อนที่ฉันจะไปที่ดันน์ กรุ๊ปเมื่อเช้านี้ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบกับฌอนในบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรม”

“แล้วทำไมคุณถึง... ” ชายหนุ่มถามอย่างอยากรู้อยากเห็น เขาไม่ได้คิดที่จะจบประโยคของเขา

หญิงสาวยังคงสงบนิ่ง และยิ้มให้กับชายที่ก้าวออกมาจากฝูงชน

"ในทำนองเดียวกัน ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้พบคุณที่นี่เหมือนกัน คุณโซรอส"

ต้องบอกว่า เธอจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ไฮด์จ้องมองไปที่เธอจากไปด้วยความงุนงง

เธอไม่ได้กล่าวหาเขาโดยตรง แต่ทำให้เขารู้สึกช็อคแทน... ทำไมถึงเป็นนาย ไฮด์ ในบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรม? ทำไมช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่ไฮด์อยู่ที่นี่?

ไมเคิลตั้งใจวางแผนทั้งหมดนี้ แต่นาย ไฮด์ นายไม่ได้มีส่วนร่วมด้วยเลยงั้นเหรอ?

ไฮด์ยิ้มอย่างขมขื่น... หัวใจของผู้หญิงคนนั้นใสเหมือนกระจกมาโดยตลอด

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอ้าปากค้างด้วยความชื่นชม ช่างเป็นการเอาคืนที่น่าทึ่ง! เพียงประโยคเดียวก็เปิดเผยด้านที่น่ารังเกียจที่สุดของเขา โดยเปิดเผยด้านที่น่าเกลียดที่สุดในชีวิตของเขาต่อหน้าทุกคน

มีเสียงกระดิ่งดังมาจากลิฟต์ สายตาหลายคู่จับจ้องขณะที่หญิงสาวเดินเข้ามา ประตูก็ปิดลงอย่างเงียบงัน

ประตูห้องประชุมของบริษัทสจ๊วตอุตสาหกรรมเต็มเปี่ยมไปด้วยอากาศที่ตรึงเครียด

"ตอนนี้คุณมีความสุขแล้วยัง?" ใบหน้าของฌอนเย็นชา ดวงตาที่เหมือนเหยี่ยวของเขาพุ่งตรงไปที่ผู้อาวุโสสจ๊วตที่นั่งอยู่ในฝูงชน “คุณพอใจแล้วหรือยังครับคุณปู่?”

ทั้งหมดเป็นเพียงการแสดงที่ดี ตอนนี้เขาบรรลุเป้าหมายของเขาแล้ว ตอนนี้เขาต้องพอใจแน่นอนใช่ไหม?

เรย์ยืนอยู่ข้างหลังฌอน มีความรู้สึกเครียดแค้นอย่างรุนแรงเช่นเดียวกับเขา

ใบหน้าของไมเคิลบิดเบี้ยวจากความหึงหวงอยู่แล้ว "ไม่มีใครบังคับให้นายเล่นเรื่องโง่ ๆ ไม่มีใครบังคับให้นายโกหกเจน นายควรคาดเดาไว้ก่อนว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นในขณะที่นายโกหกเธอ

“ปู่ไม่ใช่คนที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น แต่เป็นนายนั่นแหละ ฌอน สจ๊วต!