บทที่ 315 เรากลายมาเป็นแบบนี้ได้อย่างไร

เจนยืนอยู่หน้าประตูสีขาวเรียบ หลังจากยืนอยู่ตรงนั่นเป็นเวลานาน ในที่สุด เธอก็เอื้อมมือออกไป และผลักประตูเปิดออก

"ฉันไม่กิน" บนเตียงโรงพยาบาลในหอผู้ป่วย เจสันสภาพของเขาเหี่ยวเฉา ทุกวันนี้ เขาอยู่ในความวิตกกังวล ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ของเขาทำให้เขาดิ้นรนต่อสู้กับความเจ็บป่วยของเขา

อย่างไรก็ตาม มันเจ็บมาก วันต่อวันที่เวลาผ่านไป เขาก็ยิ่งหมดหวังมากขึ้นเรื่อย ๆ

เขากำลังต่อสู้กับความเจ็บป่วย และความสิ้นหวัง เขาต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ เขาต้องการที่จะหมกมุ่นอยู่กับชีวิตที่หรูหรา และกลับไปสู่วันที่ปราศจากความกังวลในอดีต

มาดามดันน์ใช้เวลาทั้งวันกับความเสียใจ เจสันรู้สึกไม่สบายใจที่เห็นใครบางคนเช็ดน้ำตาของเธอตลอดเวลา และถอนหายใจอยู่ข้าง ๆเขาตลอดทั้งวัน เมื่อเร็ว ๆ นี้มาดามดันน์ก็ป่วยเช่นกัน แต่เจสันกลับถอนหายใจด้วยความโล่งอกแทน ในที่สุดเขาก็สามารถดึงคน ๆ นี้ที่ไม่สามารถหยุดถอนหายใจต่อหน้าเขาทุกวันให้ออกจากข้างกายเขาได้

พ่อบ้านที่บ้านเป็นคนเดียวที่จะเอาอาหารมาให้เขาในตอนนี้ มาดามดันน์ได้ว่าจ้างผู้ดูแลที่ดีที่สุดให้ลูกชายสุดที่รักของเธอทำงานตลอดเวลา

เจสันเบื่อกับกำแพงสีขาวในหอผู้ป่วย เมื่อเขาตื่นขึ้นมา เขาจะมองไปที่ทิวทัศน์นอกหน้าต่าง สิ่งที่หลงเหลือจากดวงตาที่เคยเคลื่อนไหวของเขาคือความมืดมิด

ประตูเปิดออกอย่างเงียบ ๆ ในจิตใต้สำนึกของเขา เขาคิดว่าพ่อบ้านที่บ้านส่งอาหารมาให้เขาอีกแล้ว ด้วยยาที่เขากำลังรับประทาน และเคมีบำบัดระยะยาวที่เขาได้รับ ทำให้รสชาติในปากของเขาหยุดทำงานไปนานแล้ว ทุกสิ่งที่เขากินมีรสขม

ถ้าเขาไม่รู้สึกว่างเปล่า และรู้สึกอึดอัดในท้องของเขา เขาก็ไม่อยากแม้แต่จะอ้าปาก และกลืนอาหารใด ๆ

ในขณะที่เขาอ่อนแอ เขาก็ไม่อยากที่จะพูดอีกต่อไป

เขาไม่อยากหันหน้าไปมองเมื่อมีคนเข้ามาในห้อง

เจสันเอนกายพิงเตียง มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย

เงาดำปกคลุมปลายเตียงของเขา

เขาอาจจะอ่อนแอ และไม่อยากที่จะเสียแรงแม้แต่น้อย แต่ใบหน้าที่เป็นกระดูกของเขาก็ยังคงแสดงความรำคาญเล็กน้อย

ใช่ ความรำคาญ เขารู้สึกรำคาญกับคนที่มีสุขภาพดีเหล่านี้ที่สวมหน้าตาห่วงใย ... ถ้าทำได้ เขาก็อยากจะเป็นอย่างหลัง เป็นคนที่มีสุขภาพดีที่เวทนาคนอื่นด้วยความเห็นอกเห็นใจ และสงสาร

"ออกไป" เจสันฟังดูอ่อนแอ และหงุดหงิดเล็กน้อย "ใช่ ฉันป่วย"

“คุณป่วยมานานมากจนแม้แต่ตอนนี้หัวใจของคุณก็ป่วยด้วยงั้นเหรอ?”

เสียงผู้หญิงที่น่าเกรงขามดังขึ้นเบา ๆ

ดูเหมือนว่าเจสันจะถูกทำให้โกรธ ครึ่งหนึ่งของร่างกายของเขาแข็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เขาหันศีรษะไปอย่างช้า ๆ เขาเพียงแค่หันศีรษะออกจากหน้าต่างไปข้างเตียง มันเป็นมุม 45 องศาเท่านั้น อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปที่ร่างที่ข้างเตียงของเขา หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หัวเราะกับตัวเอง "เธอมาที่นี่เพื่อดูว่าฉันตายหรือยังงั้นเหรอ?"

หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเตียงไม่พูดอะไร เธอลากเก้าอี้นวมข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไรแล้วนั่งข้าง ๆเตียง สายตาของเธอกวาดไปด้านหลังของเจสัน เธอลุกขึ้นยืนหยิบหมอนจากโซฟา ดึงร่างท่อนบนของเจสันเข้าหาเธอ และวางหมอนไว้ด้านหลังของเจสันเพื่อกันกระแทกโดยไม่พูดอะไร

"มีอะไรล่ะ? เธอเวทนาฉันเหรอ?"

เจนจ้องไปที่แก้มที่ซูบของคนที่อยู่บนเตียง เธอจ้องมองเป็นเวลานานก่อนที่ในที่สุดเธอจะค้นพบหน้าที่มีเสน่ห์ และสง่างามที่เขาเคยมีออกมาได้อย่างลาง ๆ หากมองในครั้งเดียว มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะเห็นเจสันว่าเขาเคยมีหน้าตาเป็นอย่างไร

เธอเอื้อมนิ้วของเธอออกไปวางไว้บนชุดคนไข้ของเจสันอย่างเบามือ

"เธอกำลังทำอะไร?" หลังเม้มริมฝีปากซีดของเขา มองอย่างระแวดระวัง

หญิงสาววางมือของเจสันที่จับไว้ที่หลังมือของเธอ เธอปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเจสันอย่างช้า ๆ และนุ่มนวลอย่างไม่ต้องสงสัย คอเสื้อของเขาเลื่อนลง เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจาง ๆ บนไหล่ของเขา แผลหายแล้ว แต่ยังเหลือรอยแผลเป็นที่น่ากลัวอยู่

"นายยังจำได้ไหมว่านายมีแผลเป็นนี้ได้อย่างไร?" เสียงแหบแห้งของหญิงสาวดังขึ้นช้า ๆ

ไหล่ของเจสันสั่นเทา แผลเป็นที่เจนกำลังลูบด้วยปลายนิ้วของเธอนั้นร้อนมากจนเขาอยากจะหลีกเลี่ยงตามสัญชาตญาณ

"ถ้าเธอมาที่นี่เพื่อระลึกถึงอดีต งั้นเธอก็จำไว้ ฉันกำลังจะตาย เธอกำลังพยายามระลึกเรื่องในอดีตกับคนป่วยงั้นหรือ?"

เจนไม่สนใจคำพูดที่เฉียบคม และมีหยาบคายของเจสัน ปลายนิ้วของเธอเพียงแค่ลูบเบา ๆ เธอไม่สนใจเจสันอย่างสิ้นเชิง และพูดต่อไป

“ตอนที่คุณปู่ยังอยู่ เขาเฝ้าดูฉันเมื่อฉันโตขึ้น”

"เธอจะโอ้อวดฉันอีกครั้งว่าคุณปู่รักเธอมากกว่างั้นเหรอ? เจน คุณปู่จากไปนานแล้ว เธอไม่มีคุณปู่ที่ตามใจเธอมากอีกต่อไป"

หญิงสาวไม่สนใจคำพูดที่รุนแรงเหล่านั้นอีก และกล่าวต่อไปว่า "ตอนนั้นฉันอิจฉานายมาก”

“แม่ และพ่อรักนาย และให้ความสำคัญกับนาย ตอนนั้นฉันยังเด็ก และไม่เข้าใจอะไรเลย ฉันคิดแค่ว่าฉันทำอะไรผิด และนั่นเป็นสาเหตุที่แม่ และพ่อไม่ชอบฉัน”

“ฉันต้องการอย่างมากที่จะทำสิ่งที่ดี ๆ ฉันคิดว่าถ้าฉันสามารถโดดเด่นกว่านายได้ พ่อกับแม่ก็จะหันมาสนใจที่ฉัน

“ฉันเป็นคนโง่จริง ๆ คุณปู่บอกฉันว่านายฉลาดกว่าฉัน แต่ฉันไม่ยอมที่จะปล่อยวาง เมื่อนายเล่นสนุก ฉันจะเรียน ฉันไม่รู้ว่าอะไรมีประโยชน์ และอะไรที่ไม่มีประโยชน์”

“ตอนนั้น ฉันคิดว่าฉันต้องเรียนรู้ทุกอย่างในสายตาของฉัน และนั้นฉันจะต้องโดดเด่นหลังจากที่ได้เรียนรู้พวกมัน เมื่อฉันมีความโดดเด่น จากนั้นแม่ และพ่อก็จะรักฉันเหมือนที่พวกเขารักนาย”

“นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด และสิ่งที่ฉันทำเช่นกัน”

“ต่อมา เมื่อฉันโดดเด่นมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉันก็รู้ว่ามันทำให้แม่ และพ่อไม่ชอบฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนั้นฉันก็รู้แล้วว่าจริง ๆ แล้ว…แม่กับพ่อไม่อยากให้ฉันโดดเด่นมากเกินไป”

“ฉันไม่ยอมที่จะปล่อยวางหรอกนะ นายเป็นลูกของแม่ และพ่อ แล้วฉันละ?”

“ฉันรู้สึกไม่พอใจ ดังนั้นฉันจึงทำให้ตัวเองยุ่งมากขึ้นด้วยความน้อยใจ และเริ่มเรียนรู้สิ่งต่าง ๆมากขึ้น

“ฉันยังปลอบใจตัวเองด้วยการพูดว่า ‘แล้วถ้าพ่อกับแม่ไม่รักฉันล่ะ? ฉันยังมีคุณปู่”

“ตอนนั้น คุณปู่เป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน”

“สิ่งหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของฉันดูมีค่ามานานคือการได้รับคำชมจากคุณปู่ นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีค่าในครอบครัว ที่มีคนสนใจฉันจริง ๆ”

“มีคนรักฉันจริง ๆ”

“จนกระทั่งวันหนึ่ง ...”

“ครั้งหนึ่ง คุณปู่พูดกับฉันว่า 'จริง ๆแล้วพี่ชายของเธอฉลาดกว่า และมีความสามารถมากกว่าเธอ' ฉันสังเกตเห็นความคาดหวังในสายตาของคุณปู่ นั่นคือตอนที่ฉันรู้ว่าจริง ๆแล้วคุณปู่ไม่ได้รักฉันมากกว่านาย”

“แต่มันสำคัญอะไรล่ะ? คุณปู่รักฉัน และนั่นคือทั้งหมดที่สำคัญ "

เจสันเปลี่ยนจากการมองอย่างกังขาเป็นค่อย ๆ ฟังอย่างเงียบ ๆ

ในห้องมีเพียงเสียงผู้หญิงที่แหบแห้งเท่านั้นที่ยังคงดังอยู่ เธอเล่าเรื่องราวของตัวเองช้า ๆ แต่เป็นจังหวะ

“แต่ นั่นยิ่งทำให้ฉันเกลียดนายมากขึ้นเท่านั้น ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่านายแย่งแม่กับพ่อไปจากฉัน เนื่องจากนายมีแม่ และพ่ออยู่แล้ว ทำไมนายถึงมาแย่งคุณปู่ไปจากฉันด้วย? คุณปู่เป็นคนเดียวที่ฉันมี”

หญิงสาวดูไม่เหมือนกำลังเล่าเรื่องของตัวเอง กลับกับเธอเหมือนคนที่เห็นเหตุการณ์กำลังเล่าเรื่องของคนอื่นอยู่

"นายจำได้ไหมว่านายได้แผลเป็นนี้ได้อย่างไร?" เธอเงยหน้าขึ้น และจ้องมองที่แผลเป็นสีน้ำตาล นิ้วชี้ของเธอกำลังลูบมันเบา ๆ

เจสันอ่อนแอเกินไป ใบหน้าของเขาขาวเป็นแผ่นกระดาษขณะที่ริมฝีปากของเขาขยับ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดว่า "ฉันจำไม่ได้ ... "

ข้างเตียง ผู้หญิงหัวเราะเบา ๆ “ตอนที่ฉันเรียนชั้นประถม ฉันเก็บภูมิหลังของครอบครัวเป็นความลับ และต่อมาถูกรุ่นพี่บางคนรังแก”

“หลังจากนั้น นายก็รู้ และลากฉันเข้าไปในห้องนอนของนาย นายดึงเสื้อผ้าของฉันลงอย่างลวก ๆ และเผยให้เห็นรอยแผลภายใต้เสื้อผ้าของฉัน”

“เจสันนั่นเป็นช่วงเวลาที่ฉันได้รู้ว่านายรักษาบาดแผลได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ”

“หลังจากรักษาบาดแผลของฉัน แล้วนายจะโยนฉันออกจากห้องของนาย”

“ฉันกลัวว่านายจะบอกคุณปู่เกี่ยวกับเรื่องนี้ คุณปู่คงจะผิดหวังในตัวฉันถ้าเขารู้ เขาคงคิดว่าฉันไม่มีประโยชน์”

“ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่ลุกลี้ลุกลนทั้งวัน ในที่สุดฉันก็เชื่อว่านายไม่ได้ฟ้องฉันเมื่อฉันสังเกตเห็นว่าคุณปู่ไม่ได้ตำหนิฉันสำหรับเรื่องนี้”

“เป็นเวลานานมาก ที่ฉันจะกลับบ้านพร้อมกับบาดแผลทุกวัน และนายมักจะลากฉันเข้าไปในห้องนอนของนายเพื่อรักษาบาดแผลของฉัน”

ปลายนิ้วของหญิงสาวกดหนักขึ้นเล็กน้อยกับรอยแผลเป็นบนไหล่ของเจสัน “นายได้รับรอยแผลเป็นนี้จากการต่อสู้กับพวกอันธพาลข้างถนนที่นายถูกแทงเพื่อฉัน ต่อมา ฉันคิดว่าพี่ชายของฉันเจ๋งมากเพราะเขาปกป้องฉัน”

เจนถามเจสันที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าของเธอ "นายยังจำคำพูดที่นายพูดตอนที่นายกำลังต่อสู้ได้ไหม?"