บทที่ 316 ฉันไม่ใช่นักบุญ ฉันแค่เหนื่อย และสิ้นหวัง

“เธอ... หมายความว่ายังไง?” เจสันตัวแข็ง ข้างเตียงของเขา เจนหันกลับไป และเดินจากไป เขาคว้าแขนเธอไว้ “เธอ...เธอพบผู้บริจาคไขกระดูกที่เข้ากับกับฉันแล้วจริง ๆ งั้นเหรอ?”

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ผู้หญิงข้างเตียง ในขณะนี้ หัวใจของเขากำลังจะกระโจนออกมา เจนลดสายตาของเธอลง และสายตาของเธอก็พบกับความกังวล ความร้อนใจ ความคาดหวัง และความหวัง ของเจสัน

ความหวังของการอยู่รอด

ร่องรอยของความอ่อนโยนกำลังไหลออกมาจากริมฝีปากของเธอ มันดูแพรวพราว "ใช่ ฉันพบผู้บริจาคแล้ว คุณจะมีชีวิตอยู่นะพี่ชาย"

เธอค่อย ๆ เอื้อมมือบาง ๆ ของเธอออกไปแล้วดึงมือของเจสันออก มือนั้นบางแต่ก็ดูเด็ดเดี่ยวเช่นกัน

เมื่อเธอหันกลับไป และเอื้อมมือไปที่ประตู ...

บนเตียงโรงพยาบาล จู่ ๆเจสันก็จ้องมองมาที่เธอด้วยสีหน้างุนงง ที่ประตู น้องสาวของเขาหันกลับมามอง และยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มที่เขาไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตของเขา

“ขอให้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะ พี่ชาย”

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของเธอ ประตูก็ปิดลง

คำพูด "ขอบคุณ" ที่เจสันไม่สามารถพูดได้ทันเวลาดังขึ้นในห้อง

เขาเต็มไปด้วยอารมณ์ขณะที่เขาโทรหามาดามดันน์ทันที "แม่ มีความหวังสำหรับผม! ผมจะไม่ตายอีกต่อไปแล้ว!"

เขาบอกข่าวดีกับเธอด้วยความตื่นเต้น

ในอีกด้านหนึ่งของสาย มาดามดันน์ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอเพิ่งได้ยิน หลังจากลังเลอยู่สามวินาที ในที่สุดเธอก็มั่นใจว่าเธอไม่ได้ได้ยินผิด และไม่ใช่ความฝัน "จริงเหรอ? นั้นเรื่องเหรอ? ใครเป็นคนใจดีคนนี้กัน?

“ฉันอยากจะขอบคุณคน ๆ นั้นมากเลย”

“ฉันจะโทรหาเจ้าน้องสาวใจร้ายของลูกในภายหลัง น้องสาวแท้ ๆ ของลูกไม่ได้ทำอะไรเลยเพื่อช่วยพี่ชายของเธอเอง”

“ผู้บริจาคไม่ได้เกี่ยวข้องกับลูกด้วยซ้ำ แม้แต่คนแปลกหน้าก็มีความเห็นอกเห็นใจกันขนาดนี้”

“ฉันอยากจะดูว่าเธอรู้สึกละอายใจกับตัวเองบ้างหรือไม่”

แก้มที่ซูบผอมของเจสันแดงก่ำขึ้นทันที แม้แต่เลือดยังแดงออกจากหูของเขา เขาลดเสียงลงด้วยความลำบากใจ “อย่าทำอย่างนั้นนะแม่ เจนเป็นคนหาคนบริจาคไขกระดูกให้ผม”

มาดามดันน์ตกตะลึง หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็กลายเป็นคนไม่มีเหตุผลเล็กน้อย "อ่า อะไรก็ได้ เธอก็แค่หาผู้บริจาค ไม่ใช่ว่าเธอเป็นคนบริจาคเองซะเมื่อไหร่ เธอยอมที่จะหาผู้บริจาคเพียงเพราะเธอไม่ต้องการบริจาคไขกระดูกให้ลูกไม่ใช่เหรอ?”

“ลูกคิดว่าเธอทำเพื่อลูกงั้นเหรอ?”

“เธอทำเพื่อตัวเองต่างหาก”

ตอนนี้ใบหน้าของเจสันแดงมากยิ่งขึ้น "ผมเหนื่อย แม่ ผมไม่อยากพูดอีกแล้ว"

หลังจากนั้นไม่นาน แพทย์ที่รักษาเขาก็เข้ามา และแจ้งว่าเขาสามารถรับการปลูกถ่ายไขกระดูกได้

เจสันลังเลคำว่า ‘ใครคือคนนั้น’ ยังคงไม่หลุดจากปากของเขาในที่สุด

หมอพูดง่าย ๆว่า "คุณโชคดีมากนะครับ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะเริ่มให้คุณกินยาปฏิชีวนะเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการผ่าตัด คุณต้องกินยาเหล่านี้ เมื่อสัญญาณในร่างกายของคุณเป็นปกติ ผมจะจัดเตรียมการผ่าตัดโดยเร็วที่สุด"

หมอชัดเจนเกี่ยวกับอาการของเขา เขากล่าวว่า "นอกจากนี้ยังมีบางสิ่งที่ผมต้องบอกให้กับสมาชิกในครอบครัวของคุณแบบตัวต่อตัว เราจะต้องรอ และสังเกตอาการเป็นเวลาหนึ่งเดือนหลังจากการผ่าตัดเพื่อที่จะดูว่าสำเร็จหรือไม่"

…

“คุณนายดันน์ คุณแน่ใจนะว่าต้องการบริจาคไขกระดูก?

“ถึงแม้ว่าในทางการแพทย์จะบอกว่าการมีไตข้างดียวไม่เป็นอันตราย คุณยังมีชีวิตอยู่ได้ด้วยไตข้างเดียว” พยาบาลผู้รับผิดชอบอธิบาย แม้ว่าเธอจะฟังดูคลุมเครือเล็กน้อย แต่ก็เพียงพอที่ผู้ฟังจะเข้าใจความหมาย

“ในชีวิตจริง ใครก็ตามที่ขาดหรือซื้อไตจะพบว่าคุณภาพชีวิตลดลง ร่างกายของพวกเขาก็จะอ่อนแอลงด้วย พวกเขาไม่สามารถทำงานหนักได้และมีแนวโน้มที่จะเหนื่อยง่าย ... ผลสืบเนื่องเหล่านี้จะปรากฏให้เห็นในชีวิตของผู้ที่ขาดไต”

“ฉันเชื่อว่าคุณเข้าใจดีกว่าใคร ๆ ”

“อีกทั้งในทางการแพทย์ มีการกล่าวกันว่าร่างกายมนุษย์มีความสามารถในการกระตุ้นการสร้างไขกระดูก มันจะโตเหมือนต้นหอมหลังจากที่คุณตัดมัน”

“แต่สำหรับสภาพร่างกายของคุณ…ยิ่งไปกว่านั้น คุณต้องฉีดสารเร่งการเจริญเติบโตติดต่อกันสี่ถึงห้าวันก่อนที่จะบริจาคไขกระดูก สิ่งที่เรารวบรวมคือเซลล์ต้นกำเนิดเม็ดเลือด หลังจากเก็บพวกมันแล้ว คนธรรมดาอาจมีไข้สักวันหรือสองวัน”

“แต่ในกรณีของคุณ มันจะแตกต่างออกไป”

“นอกจากนี้ ยังมีโอกาสที่จะล้มเหลวในการดำเนินการใด ๆ นอกเหนือจากนั้น การเก็บเซลล์ต้นกำเนิดเม็ดเลือดก็ไม่ปลอดภัยเช่นกัน ยังมีความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องเล็กน้อย แม้ว่าคุณจะเพิกเฉยต่อความเสี่ยงนี้ได้เกือบทั้งหมด แต่การรักษาใด ๆ ในโรงพยาบาลก็มีความเสี่ยงที่จะเกิดความผิดพลาดได้เช่นกัน”

“กรณีของคุณพิเศษมากจริง ๆ”

“คุณดันน์ คุณเคยคิดบ้างไหม?”

"ฉันคิดมาตลอด ฉันจะแบกรับผลกระทบใด ๆ ด้วยตัวเอง "เธอหยิบปากกาขึ้นมา และเซ็นชื่อของเธอลงในสัญญาบริจาค ชื่อบนบัตรประจำตัวของเธอคือเจน สจ๊วต

"นามสกุลของคุณไม่ใช่ดันน์เหรอ?" พยาบาลดูแปลกใจ

เจนอธิบายอย่างอ่อนโยนว่า "นามสกุลของคุณปู่ของฉันคือดันน์ แต่ฉันเปลี่ยนมันหลังจากนั้น"

นางพยาบาลรู้สึกงงงวยกับสิ่งที่เธอพูด…นามสกุลของคุณปู่ของคุณคือดันน์ แต่เธอเปลี่ยนมันหลังจากนั้นงั้นเหรอ?

…

เจนกลับบ้าน เมื่อเธอกลับถึงบ้าน เธอก็เห็นร่างสูงกำลังยืนอยู่ที่ประตู

ในจิตใต้สำนึกของเธอ เธอต้องการที่จะหันหลังกลับ และจากไป แต่เธอก็รั้งตัวเองไว้ เธอต่อต้านความต้องการที่จะจากไป เธอเดินเข้าไปหาคน ๆ นั้น "ฉันเห็นสายที่ไม่ได้รับ และข้อความของคุณ"

ก่อนที่อีกฝ่ายจะได้พูด หญิงสาวก็พูดช้า ๆ

ดวงตาที่มืดมน และลึกซึ้งของชายหนุ่มจับจ้องไปที่เธอ "อืม" เขาตอบด้วยเสียงต่ำ เขาถามด้วยท่าทางห่างเหินว่า "ทำไมคุณไม่โทรกลับ หรือส่งข้อความหาผมบ้าง?"

ภายใต้สายตาที่โกรธมากของเขา หญิงสาวพูดเบา ๆ ว่า "คุณผิดสัญญาก่อน ฉันบอกแล้วว่าฉันขอมีเวลาคิดคนเดียว คุณตกลงเอง ไม่ใช่เหรอ?"

ถ้าเขาตกลง แล้วทำไมเขายังมารบกวนเธออีกล่ะ?

คำพูดเหล่านั้นออกมาขณะที่เธอบรรยายเหตุผลของเธอ

ดวงตาของชายหนุ่มหรี่ลงเงียบ ๆ อย่างยอมรับ

ดวงตาของเขายังคงมืดมน และลึกซึ้ง เขายังไม่ยอมปล่อยเธอไป เขาถามช้า ๆด้วยเสียงต่ำของเขา “คุณไปไหนมา?”

มันดูเหมือนเป็นคำถามธรรมดา ๆ