บทที่ 317 ความบ้าคลั่งในความสิ้นหวัง

"อีกอย่างหนึ่ง ฉันจะไม่เข้าไปดันน์ กรุ๊ปในเช้าวันพรุ่งนี้"

“คุณมีอะไรต้องทำงั้นเหรอ?”

“ฉันเพลียนิดหน่อย ฉันอยากจะหยุดพัก” เจนดูอิดโรยหลังจากที่เธอพูดคำเหล่านั้น "วิเวียน ฉันจะมอบอำนาจให้เธอครึ่งหนึ่งดูแลดันน์ กรุ๊ป แล้วอย่าทำให้ฉันผิดหวัง" เธอพูดด้วยท่าทางที่จริงใจ และยืนขึ้น "ฉันไม่คิดว่าจะทานอาหารกับเธอต่อ ฉันของีบสักหน่อย ฉันไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้ฉันถึงเหนื่อยง่ายขนาดนี้"

วิเวียนดูผิดหวังเมื่อเธอได้ยินคำพูดเหล่านั้น “เฮ้อ นั่นคือสิ่งที่คุณทำมาตลอด เอาล่ะ ฉันจะออกไปแล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องงาน ฉันจะจัดการเรื่องต่าง ๆ ในบริษัทให้เอง”

“นี่คุณให้หุ้นดันน์ กรุ๊ปกับฉันแล้ว…อืม คุณจะไม่เสียใจจริง ๆ เหรอ?”

เธอยังคงสงสับ แม้ว่าเจนจะอ้างว่าเธอกำลังซื้อใจของเธอ แต่เธอก็ไม่จำเป็นต้องใช้หุ้นของดันน์ กรุ๊ปในการทำเช่นนั้น วิเวียนเต็มใจที่จะติดตามเจนไปตลอดชีวิตของเธอ

เมื่อวิเวียนเดินไปที่ประตู เจนก็เรียกเธอ "เดี๋ยวก่อน"

"หืม?"

“เราไม่ได้อายุยี่สิบต้น ๆ อีกแล้ว วิเวียน… เวลาก็เหมือนมีดแล่เนื้อ หางตาของเราก็มีรอยตีนกาแล้ว”

"ใช่ ฉันยังจำได้ว่าตอนที่เรายังเด็ก เราขี้โวยวายแค่ไหน พวกเราไม่มีความกล้าที่จะหัวเราะแบบนั้นแล้วในตอนนี้... " ทั้งสองหัวเราะ มันช่างเป็นบรรยากาศที่เบิกบานใจ "โอเค ตอนนี้ ฉันต้องไปแล้ว พักผ่อนให้ดีนะ"

“ฉันจะไปส่งเธอที่ลิฟต์”

“ทำไมคุณถึงสุภาพแบบนี้? นี่ไม่ใช่ความเป็นหรือความตายนะ”

พวกเขาหัวเราะ ทั้งสองคนเดินออกจากประตูไปทีละคน ประตูลิฟต์เปิดออก และวิเวียนก็เดินเข้าไป ขณะที่ประตูถูกปิด เธอเงยหน้าขึ้น และเห็นเจนยืนอยู่นอกประตูลิฟต์ ยิ้ม และกำลังจ้องมองมาที่เธอ…หัวใจของเธอเต้นระส่ำอย่างไม่มีเหตุผล

เธอส่ายหัว เธอคิดไม่ออกว่าทำไมหัวใจของเธอถึงเต้นรำส่ำแบบนั้น

ระหว่างทางกลับ วิเวียนรู้สึกไม่สบายใจตลอดทาง

อย่างไรก็ตาม เธอไม่สามารถเข้าใจได้ว่าอะไรทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

วันถัดไป

หญิงสาวมาที่โรงพยาบาลในขณะที่พยายามไม่ให้ใครเห็น

“เหมือนเมื่อวานงั้นเหรอ คุณดันน์?”

พยาบาลที่ทำหน้าที่ฉีดยาเร่งการเจริญเติบโตของเธอเป็นพยาบาลคนเดิมจากเมื่อวานนี้

“วันนี้ร่างกายเขาเป็นยังไงบ้าง?” หญิงสาวถาม

“ให้เวลาเราสักหน่อย โรงพยาบาลทำการตรวจร่างกายหลายอย่างของนายดันน์อยู่ทุกวัน” นางพยาบาลพูด พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา "โปรดรอสักครู่นะคะ ผลจะออกเร็ว ๆ นี้"

ขณะที่เธอพูดคำเหล่านั้น ชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสีขาวก็เดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบ เขาถือเอกสารกองโตอยู่ในมือ "พอดีเลย คุณดันน์”

“นี่เป็นรายงานล่าสุดของเจสันครับ”

“นี่ ลองดูสิ นี่ไม่ใช่เลขบ่งชี้ปกติเลยนะ"

ชายในเสื้อคลุมสีขาวรีบไปหาเจน เขาเปิดเอกสารรายงาน และชี้ไปที่ผลการทดสอบ

“จริง ๆ แล้ว อาการของคุณเจสันแย่ลงทุกวัน”

“อย่างไรก็ตาม หลังจากเห็นผลจากรายงานของวันนี้... หากอาการของเขาแย่ลงเรื่อย ๆ ผมเกรงว่านายดันน์อาจจะไม่เพียงแค่ต้องปลูกถ่ายไขกระดูกเท่านั้น”

ดวงตาใสของหญิงสาวสั่นไหว "เกิดอะไรขึ้น? ได้โปรดบอกกับฉันอย่างตรงไปตรงมาเถอะค่ะ"

“รายงานของนายดันน์แสดงอาการของไตวาย” หมอเหลือบมองผู้หญิงที่เงียบอยู่ตรงหน้าของเขา แล้วเม้มริมฝีปากของเขา

หัวใจของเธอเต้นแรง... ถ้าเธอไม่ได้เข้าใจเขาผิด งั้นมันคือ ...

“ไตวายมีผลอย่างไรคะ?”

ในตอนนี้ เธออดไม่ได้ที่จะกำหมัดของเธอแน่น

มันไม่มีทางเป็น...

"การปลูกถ่ายไต"

เธอบีบกำปั้นของเธอ... ตามคาด!

"ฉันฉีดยาเร่งการเจริญเติบโตแล้ว วันนี้เป็นวันที่สองแล้ว อาการของเขาจะ... "

“ผมรู้ว่าคุณพยายามจะถามอะไร คุณดันน์”

“ตามรายงานปัจจุบันมีเหตุผลชัดเจนว่าอาจเป็นไปไม่ได้ที่จะรอจนถึงวันปลูกถ่ายไขกระดูก”

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้น เขาหยุดชั่วครู่ก่อนที่จะพูดต่อ

"แต่เราไม่แน่ใจว่าสถานการณ์จริงจะเป็นอย่างไร"

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้นเขาก็หยิบรายงานการตรวจร่างกายอีกฉบับออกมา

"นี่คือรายงานของคุณ คุณดันน์ จากสภาพร่างกายของคุณ... เราได้แต่หวังว่าสภาพร่างกายของนายดันน์จะยังคงคงสภาพได้อย่างที่มันเป็นอยู่ตอนนี้"

ความหมายที่อยู่เบื้องหลังคำเหล่านั้นไม่สามารถชัดเจนได้อีกต่อไป

เจนรู้โดยธรรมชาติ

"ทำต่อเถอะ" เธอได้ข้อสรุป

“คุณดันน์ คุณต้องการปกปิดความจริงจากผู้รับจริง ๆ งั้นเหรอครับ?”

หมอตั้งคำถาม “คุณดันน์ คุณ และนายดันน์เป็นสมาชิกในครอบครัวเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องปิดบังความจริงเลย นอกจากนี้ยังมีความเสี่ยงที่จะล้มเหลวหากคุณบริจาคไขกระดูกตามสภาพร่างกายของคุณนะครับคุณดันน์”

“โรงพยาบาลเพียงแค่กำลังระบุถึงความเป็นไปได้ หากชีวิตของคุณดันน์ตกอยู่ในอันตรายระหว่างขั้นตอน หรือแม้กระทั่งหลังจากนั้น คุณจะจัดการกับมันด้วยตัวเองได้อย่างไร?"

เจนนิ่งไปชั่วครู่ เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เธอบริจาคไขกระดูก