บทที่ 319 ร่างกายอยู่ในสวรรค์ หัวใจอยู่ในนรก

เขาตรึงเธอไว้ ดวงตาของหญิงสาวพร่ามัว เสียงของเธอหยาบ และแหบแห้ง "ฉันเกลียดคุณ…'

จูบที่ลึกซึ้งปิดกั้นเธอไม่ให้พูดจบ

หญิงสาวไม่สามารถพูดได้ แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง และความกลัว

ชายหนุ่มสัมผัสดวงตาเหล่านั้น และหัวใจของเขาก็เจ็บปวดในทันที เขาเอื้อมมือไปปิดตาคู่นั้น เขาปฏิเสธที่จะมอง เขาไม่ต้องการให้เธอมองเขาด้วยสายตาแบบนั้น!

รูม่านตาสีเข้มของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ในขณะนี้เขาไม่มีความกังวลใจเกี่ยวกับการเปิดเผยพวกมัน เธอ…เธอ…ถึงอย่างไรดวงตาของเธอก็ถูกปิดไปแล้ว ถึงอย่างไรเธอก็ไม่สามารถเห็นพวกมันได้

ถึงอย่างไรเธอ…เธอก็เป็นของเขา!

เขาเป็นคนทำเรื่องโหดร้าย เขาก็ยังเป็นคนที่เจ็บปวดอย่างแสนสาหัสอีกด้วยเช่นกัน... จริงไหมที่ว่าเพราะครั้งหนึ่งเขาพลาดไป แล้วมันก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะมีอนาคตด้วยกันอีกเลย?

เจน! เจน เธอโหดร้ายเกินไป! '

มีบรรยากาศที่คลุมเครือในห้อง แต่ทั้งคู่ก็ปล่อยให้หัวใจของพวกเขาจมลงไปในส่วนลึกของทะเลสาบในใจของพวกเขา

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังทำในสิ่งที่เขาอยากทำมากที่สุดในช่วงสามปีที่ผ่านมา แต่มันทำให้เขาอึดอัดมากจนหัวใจของเขากำลังสั่นไหว และหายใจไม่ออก

ความรู้สึกของร่างกายของเขาส่งออกมาอย่างชัดเจนถึงความสุข และความรู้สึกที่น่าพึงพอใจ แต่สิ่งที่ตามมากลับทำให้หัวใจของเขาเย็นชามากขึ้น และเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น

‘ผมขอโทษเจน ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะทำร้ายคุณ อย่าหนีไปไหน อย่าหนีไปไหน และอยู่เคียงข้างผม ผมจะดูแลคุณเป็นอย่างดี และมอบโลกทั้งใบให้คุณ อย่า ...หนีไปไหนอีกเลยนะ’

เขารู้ว่าเขาไร้ยางอาย เขารู้ว่าในชีวิตนี้... เขาได้มอบสิ่งที่ไร้ยางอายที่สุดให้เธอ

ระหว่างสวรรค์ และนรก ในที่สุดเขาก็บ้าไปแล้ว

เมื่อทุกอย่างจบลง ชายหนุ่มก็ลุกขึ้น หญิงสาวบนเตียงมึนงงราวกับวิญญาณของเธอหายไป เธอมองคนข้างเตียงอย่างไร้ความรู้สึก เธอเฝ้าดูเขาในขณะที่เขาแต่งตัวอย่างปราณีตราวกับว่า... ราวกับว่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากเรื่องดราม่าไร้สาระหลังจากความเบื่อหน่าย

เธอยกนิ้วขึ้นเพื่อพบว่าเธอไม่สามารถแม้แต่จะออกแรงได้

“คุณมันสารเลวจริง ๆ” ดวงตาที่ไร้ความรู้สึกของเธอดูราวกับว่ามันเป็นเครื่องจักรกล เธอกลอกตาของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่หยุดพัก จ้องมองคนที่อยู่ข้างเตียงเหมือนสระน้ำนิ่ง

ปลายนิ้วเรียวของชายหนุ่มค่อย ๆ ติดกระดุมคอเสื้อของเขา เขาหยุดเล็กน้อย และหน้าหัวมา เขาลดสายตาลง และกวาดสายตามองไปที่หญิงสาวบนเตียง

“คุณไม่ได้รู้ตั้งนานแล้วหรือว่าผมมันเป็นแค่ไอ้คนสารเลว?”

เขาติดกระดุมเม็ดสุดท้าย และก้มตัวลงเพื่อวางฝ่ามือไว้ที่ข้างใบหน้าของเธอ ใบหน้าที่ดูดีของเขาอยู่ใกล้เธอมาก เขายกริมฝีปากบางขึ้น และพูดด้วยน้ำเสียงดึงดูดว่า “งั้น อย่าหนี อย่าคิดจะขัดขืนล่ะ”

“ผมเป็นไอ้สารเลว อย่าพยายามยั่วโมโหคนสารเลวล่ะ”

ในขณะนี้ เขาเหมือนซาตานจากนรก อันตราย และเย็นชา อย่างไรก็ตาม หัวใจที่อยู่ในอกของเขาเจ็บปวดมากจนแทบหายใจไม่ออก

เก็บเธอไว้…เขาไม่สามารถคิดหาวิธีอื่นที่จะรักษาเธอไว้อีกต่อไป ตราบใดที่เขาสามารถรักษาเธอไว้ได้... งั้น เขาก็ยอมที่จะเป็นคนเลว เขาเต็มใจที่จะตกนรกขุมสิบแปดในชาติหน้า

อย่างไรก็ตาม หากเขาปล่อยให้เธอบริจาคไขกระดูก และเดิมพันด้วยชีวิตของเธอ แม้ว่าจะมีความเสี่ยงที่กำหนดไม่ได้ที่อาจนำไปสู่... ความตาย

ทันใดนั้น เขาก็ยืดกระดูกสันหลังของเขาขึ้น ลำตัวของเขายืดตรง และฝ่ามือขนาดใหญ่ที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวของเขาก็บีบแน่น…เขาทำไม่ได้!

หญิงสาวบนเตียงนิ่งเงียบ ทันใดนั้นมุมปากสีซีดของเธอก็ดึงขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นแปลกมากจนทำให้หัวใจของชายหนุ่มสั่นสะท้าน

"ฉันไม่มีค่าอะไรนอกจากของเล่นใช่ไหม?" เธอพึมพำเสียงแหบแห้ง ฟังดูเหมือนเธอกำลังพูดกับตัวเองมากกว่าที่กำลังถามคำถามกับเขา

ทันใดนั้น!

ชายหนุ่มก็หน้าซีด เขาใจแข็ง "ใช่ ของเล่น" เขาเยาะเย้ย “งั้นคุณต้องเชื่อฟังผมได้ยินไหม?”

ช่างเป็นคำพูดที่เอาแต่ใจ ทันใดนั้นชายหนุ่มก็หันกลับมาราวกับว่าเขากำลังรีบหนีออกจากที่แห่งนี้

ประตูถูกปิด และมีเสียงดังปัง ความเงียบกลับเข้ามาในห้องนอน มันเงียบมากจนทำให้หัวใจหนาวสั่น

ชายหนุ่มก้าวออกไป และดอสก็ตามไป

ทุกครั้งที่เขาก้าว ความตึงเครียดในดวงตาของเขาก็เพิ่มขึ้น

ของเล่นงั้นหรือ?

ถ้าเธอเป็นของเล่น งั้นเขาก็คงจะบ้าไปแล้ว เขาจะขอเพียงอย่างเดียวตลอดชีวิตของเขา

ฌอนไม่เคยสนใจของเล่นของเขามาตั้งแต่เขายังเด็ก เขาทิ้งมันไปเมื่อพวกมันพัง และวางทิ้งไว้ถ้าเขาไม่ชอบพวกมัน... เธอเป็นของเล่นงั้นเหรอ?

ถ้าเธอเป็นของเล่น ทำไมเขาถึงปล่อยเธอไปไม่ได้?

ถ้าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเป็นแบบของเล่น กับเจ้าของ...

‘เจน คุณจะเป็นของเล่นของผมตราบเท่าที่ผมต้องการให้คุณเป็น ตราบใดที่คุณไม่ทิ้งผม ตกลงไหม? '

ดอสเปิดประตูรถ และชายหนุ่มก็เข้าไป ออร่าที่น่ากลัวทั้งตัวของเขาหายไปในทันที เขายื่นมือไปลูบคิ้วของเขา มีเพียงความขมขื่น และความเหนื่อยล้าที่หลงเหลืออยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา

“กลับไปบริษัทใช่ไหมครับบอส?” ดอสถาม

ชายหนุ่มดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ “มีใครดูแลคุณผู้หญิงไหม?”

"ไม่ต้องห่วงเทรสขึ้นไปแล้ว เขาเฝ้าอยู่ที่ประตูของคุณผู้หญิง ไม่ต้องห่วงความปลอดภัยของเธอนะครับ" ดอสรวบรัด เขาเข้าใจในสิ่งที่บอสพยายามจะพูด

"เฝ้าเธอไว้" ชายหนุ่มพูดอย่างเฉยเมย “อย่าปล่อยให้เธอไปโรงพยาบาลเด็ดขาด” หญิงสาวสามารถเสี่ยงขนาดนั้นจริง ๆ เพื่อที่จะหนีจากเขา!

เขากัดฟันของเขาอีกครั้ง

"บอกเทรสว่าถ้าคุณผู้หญิงต้องการไปซื้อของ หรือไปทำงานตามปกติ เขาก็แค่ต้องตามเธอไป อย่ากักบริเวณเธอ เธอแค่ไปโรงพยาบาลไม่ได้ แค่นั้นล่ะ"

"ได้ครับบอส"

"งานที่ฉันขอให้นายไปทำเป็นยังไงบ้าง?"

ดอสเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร “คัวโตรได้ติดต่อกับอีกฝ่ายแล้ว” เขาหยุดพูดหลังจากประโยคนี้

ความหมายชัดเจน อีกฝ่ายต้องล่าช้า หรือไม่ก็ปฏิเสธ

"บอกให้คัวโตรไปเดี๋ยวนี้ ‘เชิญ’ เธอไปที่คฤหาสน์สจ๊วต"

โดสรู้สึกประหลาดใจ “คุณอยากพบเธอเป็นการส่วนตัวงั้นเหรอครับบอส?”

ชายที่นั่งด้านหลังโบกมืออย่างเหนื่อยอ่อน "แค่ทำตามที่ฉันสั่ง"

ดอสไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเชื่อมต่อชุดหูฟังบลูทูธ และโทรหาคัวโตร เขาถ่ายทอดคำสั่งของชายหนุ่มอย่างรวบรัด

หลังจากตัดสาย ดอสก็ขับรถตรงไปที่คฤหาสน์สจ๊วต

คฤหาสน์สจ๊วตขนาดใหญ่เป็นที่พำนักของฌอนมาอย่างยาวนานก่อนที่เขาจะย้ายออก

ประตูเหล็กดัดเปิดโดยอัตโนมัติ และรถก็ขับผ่านยามไปอย่างราบรื่น รถขับไปอีกสักพักก่อนจะหยุดอยู่หน้าอาคารหลักของคฤหาสน์

พ่อบ้านรออยู่ก่อนแล้ว "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน ครับนายท่าน"

เขายื่นผ้าขนหนูสะอาด อุ่น และชื้นให้ กลิ่นของเปลือกส้มยังคงอบอวลอยู่บนผ้าขนหนู

ชายหนุ่มเช็ดมือของเขา กลิ่นของเปลือกส้มบนผ้าขนหนูทำให้ความเหนื่อยล้าของเขาหายไปเล็กน้อย

หลังจากนั้นไม่นาน

รถบริษัทสีดำจอดอยู่หน้าคฤหาสน์สจ๊วต

ประตูรถเปิดออก แม่ยังสาว และลูกชายที่มีสีหน้าหวาดกลัว ‘ขอ’ลงจากรถ

"ฉันจะไม่เข้าไป ฉันอยากกลับ คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!" ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

เธอไม่ใช่คนโง่ พวกเขาบอกว่านี่เป็น ‘คำเชิญ’ นี่เรียกว่า ‘คำเชิญ’ งั้นหรือ?

นี่คือ ‘คำเชิญ’ แบบไหนกัน?

“บอสของเรากำลังรอคุณอยู่ กรุณามากับผมด้วย อย่าปล่อยให้บอสรอนานเกินไปมิฉะนั้นเขาจะอารมณ์ไม่ดี คนส่วนใหญ่ไม่สามารถแบกรับผลที่ตามมาได้” คัวโตรได้เรียนรู้เพียงเล็กน้อยจากดอส

เขาไม่แม้แต่กระพริบตา และหรือมีสีหน้าใด ๆบนใบหน้าของเขา

บริเวณหน้าทางเข้าห้องรับแขก

ประตูถูกปิดอย่างแน่นหนา แม่ยังสาว และลูกชายลังเลที่จะก้าวไปข้างหน้า เห็นได้ชัดว่าพยายามหลีกเลี่ยง

เด็กคนนั้นดึงแม่ของเขามาอยู่ข้าง ๆ "แม่เราไปกันเถอะ"

อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่เรื่องที่ทั้งแม่ และลูกจะตัดสินใจได้ ประตูถูกเปิดจากด้านใน พ่อบ้านของคฤหาสน์สจ๊วตเชิญพวกเขาเข้าไปข้างในอย่างอ่อนโยน และสุภาพ แต่ก็ทิ้งระยะห่าง และเฉยเมย

"ยินดีต้อนรับครับ นายท่านรอนานแล้ว ต้องการรับกาแฟ หรือน้ำผลไม้ไหมครับ?"