ตอนที่ 320
บทที่ 320 เมื่อศรัทธาพังทลายลง ความเจ็บปวดก็จะมาถึง
October 22, 2026
เจนมองคนที่ดึงประตูรถข้าง ๆ เธอให้เปิดออก หัวใจของเธอจมลง... อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนี้เกิดโดยไม่ได้ตั้งใจ
"เราพบกันอีกแล้ว พ่อบ้านซัมเมอร์"
ชายชราดูแก่กว่าตอนที่เธอเห็นเขาครั้งสุดท้าย เธอจำได้ว่าพ่อบ้านซัมเมอร์เป็นพ่อบ้านในคฤหาสน์สจ๊วตมาตลอดชีวิตของเขา ในความทรงจำของเธอชายชราคนนี้ช่างสุภาพมาก
ไม่เคยมีรอยยิ้มบนใบหน้าทรงยาวของเขา เขาจะทำหน้าบึ้งตึงตลอดทั้งปี นอกจากนี้ยังมีออร่าที่เข้มงวดแผ่ออกมาทั่วร่างกายของเขา
อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ชายชราไม่มีความเป็นพ่อบ้านในคฤหาสน์สจ๊วตอีกแล้ว เนื้อตัวของเขาช่างดูร่วงโรย และเหี่ยวย่นเหมือนท่อนไม้แห้งในทะเลทราย
ขณะที่เธอจ้องมองไปที่ใบหน้าที่เธอจำได้เสมอว่ามักจะเข้มงวดกวดขัน ในขณะนี้เธอเห็นเพียงแต่ความบ้าคลั่ง
"เธอจำฉันได้ด้วยเหรอ!”
“งั้นเธอยังจำเพื่อนเก่าคนนี้ได้ไหม ฮ่ะ!”
พ่อบ้านซัมเมอร์ยิ้มราวกับว่าเขาเป็นบ้า เมื่อมองมันรอยยิ้มของเขาช่างเย็นชา
"เธอแปลกใจไหมที่เจอชายแก่คนนี้? เธอประหลาดใจไหมล่ะ? ฮ่า"
"คุณตั้งใจชนรถของฉันงั้นเหรอ?" เลือดอุ่นหยดจากหน้าผากของเธอ เธอไม่ได้เอื้อมมือไปเช็ดมัน เธอเพียงจ้องมองคนตรงหน้าโดยไม่กระพริบตา
ไม่จำเป็นต้องถาม จริง ๆ แล้ว เมื่อรถชนเธอ มันก็ทำด้วยความตั้งใจที่จะชนเธอให้ตาย เธอมองไปด้านข้างที่คนขับซึ่งได้รับบาดเจ็บเช่นกัน และกำลังจับแขนของเขาไว้ หากไม่ใช่เพราะความสามารถของคนขับที่ไหวพริบดี ในตอนนี้เธอคงจะได้รับบาดเจ็บมากกว่านี้
“ฉันตั้งใจนะสิ ทำไมล่ะ?
“คุณกำลังจะแก้แค้นงั้นเหรอ?”
พ่อบ้านซัมเมอร์กล่าวอย่างสบายใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่มีต่อเจน
"โอ้ น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้ชนเธอตายคาที่" พ่อบ้านซัมเมอร์ดูเสียใจก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "นั่นก็ดี นั่นก็ดี ถ้าเธอตายง่าย ๆ งั้นฉันก็ปล่อยเธอไปง่ายเกินไป"
"ทำไม?" เธอถามอย่างใจเย็น
เขาทำร้ายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
“ช่างเป็นคำถามที่โง่อะไรอย่างงี้ นี่เธอยังต้องถามอีกเหรอ?
"ทำไม?
“เธอไม่รู้สึกอายบ้างเหรอที่ถามฉันว่าทำไม?
“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ โรซาลีนของฉันจะตายไหม?”
“คุณไม่ได้ฆ่าโรซาลีนด้วยตัวเองเหรอ?” เธอหัวเราะเยาะ "คุณฆ่าลูกสาวของตัวเอง คุณไม่ได้คิดเลยเหรอว่าเธอเป็นลูกสาวของคุณตอนที่คุณฆ่าเธอ?"
"หุบปาก!" พ่อบ้านซัมเมอร์รู้สึกโกรธมาก เขาตบเธอ เจนไม่มีเวลาที่จะหลบ และแรงตบก็ตกลงบนใบหน้าของเธออย่างหนัก ใบหน้าเล็ก ๆ ครึ่งหนึ่งของเธอบวมทันที
เธอหัวเราะเยาะเย้ยยิ่งกว่าเดิม
“เธอยังจะหัวเราะอีกเหรอ!
"เธอนั่นแหละ!
“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอ!
“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะพลาดเป้า แล้วทำร้ายโรซาลีนผู้น่าสงสารของฉันไหม?
“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะมีโอกาสฆ่าโรซาลีนได้ไหม?”
เจนกำลังหัวเราะอย่างหนักจนน้ำตาของเธอไหลออกมา
เขาฆ่าลูกสาวของตัวเองเพราะเธอให้โอกาสเขา
“งั้นฉันเป็นคนยุยงให้คุณฆ่าลูกสาวของตัวเองงั้นเหรอ?
“หรือว่าฉันขู่ให้คุณฆ่าคน? ความเห็นแก่ตัวของคุณเองที่ฆ่าโรซาลีน นี่คือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้! "
"หุบปาก หุบปาก!”
“ฉันต้องทำ!”
“ฉันทำมันด้วยเหตุผล!”
“ฉันคิดว่าโรซาลีนไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของฉัน!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ฉันจะไม่มีทางฆ่าโรซาลีนอย่างแน่นอน”
“ถ้าฉันไม่ฆ่าโรซาลีนในวันนั้น ฉันก็จะรู้ในภายหลังว่าโรซาลีนไม่ใช่ลูกของคนอื่น แต่เป็นของฉันเอง!”
“ไม่ว่าฉันจะโหดเหี้ยมแค่ไหน ทำไมฉันจะต้องทำร้ายลูกสาวตัวเองด้วยล่ะ?”
“แม้แต่เสือที่ดุร้ายก็ยังไม่กินลูกของมันเอง นี่ฉันจะโหดขนาดนั้นเลยเหรอ!”
“มันเป็นความผิดของเธอ! ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอนั่นแหละ!”
“เธอคือสาเหตุที่เราไม่สามารถใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกันในฐานะพ่อ และลูกสาวได้ เธอคือต้นตอของโศกนาฏกรรมครั้งนี้ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอ! "
เจนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอได้ยิน เธอมองไปที่ใบหน้าดุร้ายตรงหน้าเธอด้วยความไม่เชื่อ ในโลกนี้มีคนแบบนี้ได้ยังไง!
“คุณเป็นคนฆ่าเธอ คุณคือคนที่ฆ่าโรซาลีน”
“คุณเป็นคนที่คิดว่าโรซาลีนไม่ใช่ลูกสาวของคุณ”
“คุณเป็นคนที่โทษฉัน!”
“ฉันไม่ได้กลับไปหาคุณด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม คุณได้เริ่มตอบโต้ข้อกล่าวหาที่ผิด ๆ นี่แทน!”
“โรซาลีนเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของคุณ ดังนั้นคุณจะเป็นคนที่ทำแบบนั้นไม่ได้งั้นเหรอ?”
“ถ้าเธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของคุณ งั้นคุณจะแก้แค้นลูกนอกสมรสของคุณไหม?”
“ลูกสาวของคุณตายไม่ได้ แต่ลูกสาวของคนอื่นตายได้งั้นเหรอ?”
“คุณคงเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ!”
“ไม่ว่าจะเป็นใคร เรายังคงพูดถึงชีวิตของคน ๆ หนึ่งอยู่ ทำไมมันฟังดูเป็นเรื่องเล็กน้อยมากเมื่อมันออกมาจากปากของคุณล่ะ?”
“คนอย่างคุณมันทั้งชั่วร้ายถึงแก่นหรือก็แค่อาฆาตแค้นอย่างไม่มีอะไรผสม!”
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ มันคือเธอ เธอคือจุดเริ่มต้นของความโชคร้ายทั้งหมด!
“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ฉันก็คงไม่ฆ่าลูกตัวเอง!”
“วันนี้ เธอสามารถพูดไปได้เรื่อยเปื่อย และเถียงได้ทุกอย่างที่เธอต้องการ แต่ฉันจะล้างแค้นให้ลูกสาวที่น่าสงสารของฉันแน่นอน”
“แม้ว่าฉันจะต้องเสี่ยงชีวิตแก่ ๆของฉัน แต่ฉันก็ลากเธอไปด้วย!”
คนขับรถที่อยู่ข้าง ๆพวกเขาไม่ได้คาดหวังสิ่งนี้ การประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์นั้นโชคร้ายพอสมควรแล้ว แต่ตอนนี้เขากลับได้ยินเรื่องราวที่น่าสะเทือนใจเช่นนี้ เขาไม่พอใจมาก แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียง
สายตาของเจนกวาดไปทั่วใบหน้าของคนขับที่ดูซีดเซียว และหวาดกลัว เธอ
หรี่ตาของเธอ และเงยหน้าขึ้นอย่างใจเย็น
"เราอยู่ใจกลางเมือง ตำรวจจราจรจะมาที่นี่เร็ว ๆ นี้ คุณจะถูกหยุดไม่ว่าคุณต้องการทำอะไร"
พ่อบ้านซัมเมอร์ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที และเขาดึงเจนออกจากรถ "ขอบคุณนะที่เตือนฉัน"
ในขณะที่เขาพูด เขาลากเจนไปที่ที่นั่งผู้โดยสารด้านหน้าของรถออฟโรดที่เขาขับเข้ามา
"เราจะจากไปด้วยกัน!" ทันทีที่คำพูดออกจากริมฝีปากของเขา เขาก็เร่งเครื่องยนต์ขึ้น และรถออฟโรดก็ส่งเสียงเสียดหูขณะล้อของมันครูดไปกับถนน จากนั้นก็เร่งออกไป
รถคันดังกล่าวขับมาด้วยความเร็วที่น่ากลัว รถคันอื่นที่อยู่รอบ ๆ หักหลบมันเพราะกลัวว่าจะถูกชน ทีละคันพวกเขาหลบไปด้านข้างเพื่อหลีกทางให้กับรถออฟโรดที่บ้าคลั่งนี้
ทุกวันนี้ชีวิตไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับทุกคน ทุกคนมีครอบครัวเล็ก ๆ และสองครอบครัวใหญ่ ครอบครัวของพวกเขากำลังพึ่งพาชั่วโมงทำงานเพื่อความอยู่รอด ไม่มีใครอยากถูกชนกับรถชนแล้วหนี
รถซิ่งทำให้ท้องของเจนกลิ้งไปมาอย่างอึดอัด เธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะอดทนกับความรู้สึกคลื่นไส้ในท้องของเธอ เธอเวียนหัว แต่เธอก็บังคับตัวเองให้ใจเย็น
"คุณรู้ได้อย่างไรว่าฉันอยู่ในรถคันนั้น?"
นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน แม้ว่าเธอจะตระหนักถึงอันตรายที่กำลังเผชิญอยู่ แต่เธอก็ไม่อยากตายโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
บางทีอาจเป็นเพราะเขามั่นใจว่าผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เขาจะไม่รอดในวันนี้ด้วยเหตุนี้พ่อบ้านซัมเมอร์จึงไม่พยายามปกปิดเรื่องนี้เช่นกัน เขาหัวเราะเยาะ
“มีใครบางคนยืนเฝ้าอยู่ชั้นล่าง ฉันได้รับข้อมูลทันทีที่เธอออกมา”
“สวรรค์คงตัดสินใจเอาชีวิตเธอคืนเช่นกัน มิฉะนั้นฉันจะได้รับโอกาสนี้ได้อย่างไร?”
“นายท่าน... ไอ้สารเลวฌอนคนนั้นส่งคนมาคุ้มกันนอกประตูบ้านเธอ เขาไม่ได้ขยับแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจึงหาช่องไม่ได้เลย”
"ฮิ ฮิ ฉันต้องขอขอบเธอสำหรับเรื่องนี้ ขอบคุณที่ส่งเทรสไป มิฉะนั้น ฉันจะไม่มีโอกาสที่จะทำแบบนี้เหมือนกัน"
"คนนั้นเป็นใคร?"
"เธอไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนี้! เธอแค่ต้องรู้อย่างเดียว ฉันไม่ใช่คนเดียวที่อยากให้เธอตาย! มีคนอยากให้เธอตายมากกว่าฉัน! "
เจนทำสีหน้าเคร่งขรึม... เธอนึกไม่ออกว่า ‘ใครคนนั้น’ คือใคร
"ฮ่า ๆ ๆ พูดว่าเธอน่าสงสารขนาดไหนกัน? ยังไงวันนี้เธอก็จะไม่สามารถมีชีวิตรอดไปได้ ฉันก็จะบอกความลับเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เธอรู้”