บทที่ 40 การไล่ล่าอันนองเลือดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

รถแท็กซี่ขับไปที่ อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ และเจนก็ก้าวออกมาจากรถยืนอยู่ที่หน้าประตูของ อีสต์ เอ็มเพอเรอร์สถานบันเทิงนานาชาติ สถานที่แห่งนี้อยู่ในระหว่างการปรับปรุง แต่ก็ยังคงเปิดให้บริการอยู่อย่างคึกคัก

เธอไม่รีบร้อนที่จะเข้าไป แต่กลับยกมือขึ้นและจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างพิถีพิถันจัดระเบียบของตัวเอง จากนั้นเธอก็ฉีกผ้าพันแผลที่หน้าผากออก และใช้ผมหน้าม้าปิดแผลที่ถูกเย็บสามหรือสี่เข็มนั้นไว้

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอก็ยืดหลังให้ตรง แม้ว่ากระดูกสันหลังของเธอจะโค้งงอมาสามปีแล้ว แต่เธอก็พยายามยืดออกเพื่อให้มันดูดี ดวงตาของเธอมองตรงไปข้างหน้า เจนยกขาขึ้นแล้วเดินเข้าไปใน อีสต์ เอ็มเพอเรอร์สถานบันเทิงนานาชาติ ที่มีแสงสีสว่างจ้าอยู่ข้างใน

ด้านหลังของเธอมีรถเฟอร์รารีสีน้ำเงินจอดอยู่ที่ประตู อีสต์ เอ็มเพอเรอร์สถานบันเทิงนานาชาติ ภายใต้กระจกรถเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลามาก ชายนิรนามคนนั้น คนที่ได้เห็นการสนทนาทั้งหมดระหว่างเจนและซูซี่ที่โรงพยาบาลก่อนหน้านี้

ตอนนี้ใบหน้าอันหล่อเหลาน่าทึ่ง และดวงตาที่เย้ายวนนั้นเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นของการล่า ... และความซาดิสม์!

“เจน ดันน์หรอ?” สายตาของเขาจับจ้องไปที่ประตูทางเข้าของ อีสต์ เอ็มเพอเรอร์สถานบันเทิงนานาชาติ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท และกดเบอร์โทร

เขากดโทรศัพท์โทรออก

“ซัค นายเคยเห็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกไหม?”

มีการเงียบไปสักพักในอีกด้านหนึ่งของสาย แทนที่จะตอบคำถามนั้น ซัค ลูคัส กลับเงียบคิดและถามกลับว่า “แล้วใครคือเป้าหมายของนายกันตอนนี้?”

ในตอนท้ายชายคนนี้หัวเราะอย่างสุดเหวี่ยง “นายนี่รู้จักฉันดีที่สุดจริง ๆ”

“...เธอคนนั้น เป็นผู้หญิงแบบไหนกัน?” ซัคคงเดาไม่ออกว่าผู้หญิงที่อยู่ในสายตาเพื่อนที่แสนดีของเขานั้น ไม่ใช่ใครที่ไหนก็ได้นอกจาก เจน ดันน์ ที่เขาเองก็เคยพบกับเธอมาแล้วครั้งหนึ่ง

ไม่ใช่ความผิดของซัค ผู้ชายคนนี้มักชอบผู้หญิงชั้นสูงที่สง่างาม และอยู่ในสังคมชั้นสูง ดังนั้นจึงไม่มีใครสามารถคาดเดาได้ว่าเขาจะมีรสนิยมที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากในครั้งนี้

“ซัค เธอเป็นผู้หญิงที่น่าหลงใหลที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบมา ฉันคิดว่า ฉันจะไม่เบื่ออีกต่อไปแล้วตลอดสามเดือนที่ฉันจะต้องอยู่ที่นี่ที่ อาณาจักรจีน”

ในอีกด้านหนึ่งของการโทร ซัค ก็ผงะเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วและพูดว่า "ช่างเป็นการประเมินที่สูงมาก" สามเดือนงั้นหรอ? ปกติการล่าที่ยาวนานที่สุดที่ผู้ชายคนนี้เคยมีมาจนถึงตอนนี้ กินเวลาเพียงแค่สองเดือนเท่านั้นเอง

“เธอเป็นผู้หญิงที่น่าหลงใหลจริง ๆ เป็นผู้หญิงที่ขัดแย้งในตัวเองมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา เธอเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แต่ก็มีความภาคภูมิใจอย่างไม่สิ้นสุดเช่นกัน คุณเคยเห็นคนที่สามารถอ่อนน้อมถ่อมตนด้วยพลังความภาคภูมิใจของดวงอาทิตย์หรือไม่? นั่นจะต้องเป็นความภาคภูมิใจที่มันฝังลึกลงไปยังข้างในกระดูกของเธอแน่ ๆ

“ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าบุคคลหรืออดีตแบบไหนที่สามารถทำให้ผู้หญิงที่หยิ่งผยองคนนั้นกลายมาเป็นเช่นนี้ ซัค ฉันต้องการปลุกตัวตนที่แท้จริงของเธอขึ้นมาใหม่”

ซัคตกใจและประหลาดใจมาก เขารู้จักเพื่อนคนนี้มามากกว่าสิบปีแล้ว แต่เขาไม่เคยได้ยินเพื่อนสนิทของเขาพูดอะไรแบบนี้มาก่อน “แล้วแต่นายละกัน” เขาเชื่อในความมีเหตุมีผลของเพื่อน “ฉันจะไม่ห้ามนายหรอก คาลเลน แต่จำไว้ว่าอย่าเล่นตลกกับความรู้สึกของผู้อื่น รู้ขีดจำกัดของนาย”

ชายนิรนาม คาลเลน ยิ้มโดยไม่พูดอะไรแล้ววางสาย

จากนั้นเขาก็ลงจากรถ เหวี่ยงประตูรถให้ปิดทางด้านหลัง แล้วก้าวเข้าไปยัง อีสต์ เอ็มเพอเรอร์

…

“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่อีก? เธอบอกว่าเธอรู้สึกไม่สบายไม่ใช่หรอ?”

“ปล่อยเธอ เธออยู่คนละชั้นกับพวกเรา”

“ฉันรู้ เธอคือตัวปัญหาใช่ไหม? ซูซี่อาศัยอยู่กับเธอ และฉันได้ยินมาว่าพวกเขาก็มีความขัดแย้งกันมากมายเช่นกัน”

“ไม่ว่าพวกเขาจะมีความขัดแย้งกันมากแค่ไหน แต่ซูซี่ก็ยังดูแลเธอทุกวันหลังจากที่เธอป่วยใช่ไหม?”

เจน มาถึง อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ และไปที่แผนกต้อนรับลูกค้า ระหว่างทางเธอได้ยินเสียงซุบซิบนินทาและเสียงกระซิบต่าง ๆ อย่างไรก็ตามในตอนนี้เธอรู้สึกมึนงงกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น

เธอไม่ได้เป็นคนโง่ เธอรู้ดีว่าใครที่อยู่เบื้องหลังข้อมูลทั้งหมดที่ออกมา

ไม่มีใครสนใจความจริงเช่นกัน เธอคิด

ในกรณีนี้มันจะมีความสำคัญจริง ๆ ไหมถ้าเธอจะมานั่งอธิบายความจริงให้ทุกคนฟัง?

เจนเพิกเฉยต่อการชี้นิ้ว และข้อกล่าวหา นินทาทั้งหมด เธอผลักเปิดประตูห้องแต่งตัวและพบว่ามีมุมว่างที่เงียบ ๆ ให้เธอได้นั่ง