บทที่ 42 เขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการจูบจริง ๆ หรือ

"จูบผม"

เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ดวงตาของคาลเลนเต็มไปด้วยความขบขัน

เขาไม่สามารถปกปิดมันได้ แต่เขากลับต้องรู้สึกผิดหวัง

เขารู้สึกว่าชีวิตของเขามันน่าเบื่อเกินไป ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องเติมชีวิตชีวาให้กับมัน

ตลอดสามเดือนที่เขาจะอยู่ที่นี่ในเมืองเอส เจน ดันน์ จะทำหน้าที่เป็นเครื่องมือเติมเต็มสีสันในชีวิตที่น่าเบื่อของเขา

คาลเลนอยากเห็นผู้หญิงคนนี้เต็มไปด้วยความขัดแย้ง อยากเห็นเธอต่อสู้กับความขัดแย้งภายในตัวของเธออีกครั้ง อย่างไรก็ตามครั้งนี้เขากลับต้องผิดหวัง

หญิงสาวเพียงกระพริบตาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเงียบ ๆ และถามเขาด้วยใบหน้าที่จริงจัง "นั่นเป็นเรื่องตลกใช่ไหมคะท่าน?"

"ไม่" เขายิ้มเล็กน้อยสีหน้าของเขาสงบ อย่างไรก็ตามในวินาทีต่อมารอยยิ้มของเขาก็หุบนิ่งบนใบหน้าอันหล่อเหลา และดวงตาของเขาก็เบิกกว้างทันที รู้สึกไม่อยากจะเชื่อเลยเขามองไปที่ใบหน้าที่สวยงามของเธอตอนนี้ที่อยู่ห่างจากเขา …

จากนั้นเขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความรู้สึกอบอุ่นแต่แห้งบนริมฝีปากของเขาเอง เขาไม่สามารถเพิกเฉยต่อความรู้สึกนั้นได้ เพราะริมฝีปากของเขาไม่เคยสัมผัสกับปากของหญิงสาวที่แห้งแตกขนาดนี้ "คุณ…"

"จูบ" ของเจนแทบจะไม่นับเป็น "จูบ" ด้วยซ้ำ แต่นั่นเป็นคำขอของลูกค้า และเธอก็ทำสำเร็จแล้ว เช็คในมือของเธอไม่ได้รู้สึกร้อนลวกเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

เธอพบว่ามันค่อนข้างตลก เธอไม่เคยรู้เลยว่าการจูบเพียงครั้งเดียวของเธอจะมีค่ามากขนาดนี้ ... มันมีค่ามากมาย!

ฮ่า ๆ ~

เจนวางส้นเท้าของเธอกลับไปที่พื้น และถอยหลังไปสามก้าวอย่างใจเย็น สามก้าวเป็นระยะที่ปลอดภัยสำหรับเธอ

“คุณ…ทำไมกัน?” ดวงตาสีกาแฟของคาลเลนเต็มไปด้วยความสับสน เกิดอะไรขึ้นกับการดิ้นรนและความขัดแย้งที่เขากำลังรอคอย? ทำไมเขาไม่ได้รับสิ่งที่เขาคาดหวังที่จะได้รับ?

เจนเงยหน้าขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เพราะฉันเป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่ให้การบริการเท่านั้น ฉันสามารถจูบใครก็ได้ที่จ่ายเงินให้กับฉันโดยไม่ลังเล"

จูบของเธอคืออะไร?

ผู้ชายคนนั้นเคยทำให้เธอจูบกับบอดี้การ์ดในที่สาธารณะ

สำหรับการจูบที่มีมูลค่าหนึ่งแสนเหรียญ ... ไม่ว่าเธอจะคิดมันอย่างไรมันก็เป็นผลกำไรที่ดีสำหรับเธอใช่ไหม?

รอยยิ้มของเจนนั้นดูไม่จริงใจมากยิ่งขึ้น ... เธอเป็นคนขี้งก!

คาลเลนไม่เคยคาดหวังว่าผู้หญิงคนนี้จะพูดอะไรที่ทำให้ตัวเองเสื่อมเสียขนาดนี้ ทันใดนั้นการจ้องมองไปที่ผู้หญิงตรงหน้าเขาก็กลายเป็นเรื่องที่ซับซ้อนกว่าที่เขาจะเข้าใจ

เขายกข้อมือขึ้น แล้วเหลือบมองนาฬิกา "พอแค่นี้ก่อนนะสำหรับคืนนี้ ไว้เจอกันใหม่ครับคุณดันน์"

ด้วยเหตุนี้ เขาก็จากไป

ขณะที่เขาเดินไปตามทางเดิน ใบหน้าที่ดูแปลกประหลาดใจของคาลเลนก็เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นและกระหายเลือด…เธอช่างน่าหลงใหลเกินไปแล้ว!

"คุณเป็นแค่ผู้หญิงที่ให้การบริการอย่างนั้นหรอ? ... ฉันจะฉีกทุกชั้นของลายพรางของคุณด้วยสองมือของฉันเองสาบานได้เลย! "เขาตื่นเต้นมากที่คิดว่าเจนจะเป็นอย่างไรเมื่อเธอเลือดไหล และถูกถอดชุดเกราะป้องกันนั้นออก เมื่อเวลานั้นมาถึงเธอจะยังสามารถพูดว่า "ฉันเป็นแค่ผู้หญิงบริการ" ด้วยริมฝีปากของเธอที่แห้งแตกหรือไม่นะ?

นิ้วสวย ๆ ของเขาปัดเข้ากับริมฝีปากของตัวเอง และทันใดนั้นเขาก็หรี่ตาลง! การจ้องมองของเขาดูเย็นชาเล็กน้อย และเขาดึงผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมออกมาโดยไม่มีสีหน้าพรางเช็ดที่ริมฝีปากสามครั้ง ก่อนจะเดินไปที่ลิฟต์ เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับเสียง กริ๊ง เขาก็ก้าวเข้าไปด้วยขาเรียวยาว มือของเขาโยนผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีขาวลายสีน้ำเงินเข้มลงในถังขยะด้านนอกลิฟต์

เจนยืนอยู่ในห้องศีรษะของเธอลดลงขณะที่เธอจ้องไปที่ปลายนิ้วเท้าของเธอ ดวงตาของเธอจ้องมองที่ปลายนิ้ว…ชายที่ไม่คุ้นเคยคนนั้น เขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการจูบจริง ๆ หรือ?

เขาไม่ได้ซื้ออะไรมากไปกว่าการจูบเพียงครั้งเดียว กับเงินแสนเหล่านั้นจริง ๆ หรอ? ดวงตาของเธอสูญเสียการโฟกัส และเธอประสานมือไว้ที่หน้าอกของเธอ ... เธอรู้คำตอบเป็นอย่างดี – ไม่แน่นอน

เธอต้องการที่จะตะโกนใส่ผู้ชายคนนั้นอย่างรุนแรงเพื่อระบายความผิดหวังของเธอ โดยพูดว่า "ฉันอาจจะเป็นแค่ผู้หญิงที่มาคอยให้การบริการ แต่ฉันก็มีความภาคภูมิใจ มีศักดิ์ศรีเช่นกันนะ! คุณเพียงแค่ต้องการเห็นการต่อสู้และความเจ็บปวดที่เผยบนใบหน้าที่กระบู้กระบี้ของมนุษย์คนหนึ่ง แต่ฉันก็เจ็บปวดเหมือนกันนะ!”

โอ้ เธออยากจะตะโกนออกมาดัง ๆ

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เธอเกือบจะแสดงความไม่พอใจออกมา แต่วินาทีที่เธออ้าปากเธอก็จำได้ - เธอยังเหลือความภาคภูมิใจอะไรให้พูดถึง?

ใช่ ผู้หญิงที่คอยให้การบริการ มีความภาคภูมิใจของพวกเขา แต่จากทั้งหมดนี้เธอเป็นเพียงคนเดียวที่เป็นข้อยกเว้น!