บทที่ 49 เจน ดันน์ มากับฉัน

คางของเธอเจ็บอย่างกะทันหัน และใบหน้าอันหล่อเหลาก็พุ่งเข้าหาเธอทันที "ดูใกล้ ๆ ฉันเป็นใคร?"

น้ำเสียงเย็นชาและกลิ่นที่คุ้นเคย อยู่ใกล้ใบหน้าของเธอทำให้เจนเข้าใจมากขึ้นในทันที "ทำไมคุณ…"

“ทำไมฉันถึงมาที่นี่” ฌอนไม่ได้ให้โอกาสเจนได้พูดจนจบประโยคนั้นเลย ริมฝีปากของเขาโค้งลงเป็นรอยยิ้มที่เย็นชา “ยังจะต้องถามไหม? เธอไม่รู้หรือ ว่างานอดิเรกอย่างหนึ่งของฉันคือการเห็นเธอทรมาน”

ถัดจากเขา อูโน่ส่งเสียงครวญครางสายตาของเขากวาดไปทั่วมือขวาของเจ้านาย

แปะ แปะ แปะ ... มือขวาของเจ้านายของเขายังคงมีเลือดไหลหยด แล้วทำไมเขาถึงอธิบายเรื่องนั้นให้คุณหนูดันน์ฟัง?

มือขนาดใหญ่ของฌอนเหวี่ยงคางของเจนออกไปจากตัวเขา ร่างสูงโปร่งของเขายืนขึ้นเขาเหลือบตาลงมองที่เจน "ลุก มากับฉันถ้าเธอยังไม่ตาย”

อูโน่ไม่ค่อยชอบคุณหนูดันน์มากนัก แต่ผู้หญิงบนโซฟาตอนนี้ช่างแตกต่างจากผู้หญิงที่หยิ่งผยองคนนั้นเมื่อสามปีก่อน นอกจากนี้เธอเพิ่งกลับมาจากความตาย เธอดูยุ่งเหยิงมึนงง อูโน่จึงเดินเข้าไปหาเธอและยื่นมือมาช่วยเธอ

“เธอมีขาใช่ไหม?” อูโน่ถูกจ้องมองด้วยสายตาเย็นชาจากเจ้านายของเขา อูโน่ชะงักเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะดึงมือที่เขายื่นออกไปให้เจนกลับ และถอยไปด้านข้างอย่างเงียบ ๆ

เจนเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายคนนั้น เมื่อเธอเห็นการแสดงออกที่เย็นชาของเขาเธอค่อย ๆ วางมือบนโซฟา และลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ ราวกับว่ากำลังตั้งใจเคลื่อนไหวตัวช้า ๆ อย่างไรก็ตามสำหรับคนอื่น ๆ แล้วมันดูมีความตั้งใจมากเกินไป ราวกับว่าเธอกำลัง "แสดง"

แม้ว่าเธอเกือบจะจมน้ำตาย แต่เธอก็ตื่นขึ้นมา แม้แต่คนที่มีความฟิตน้อยกว่าเธอก็จะไม่มีทางแสดงอาการ “อ่อนแอ” อย่างที่เธอเป็นอยู่ในตอนนี้หลังจากผ่านทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นมาแล้ว

เมื่อถึงจุดนี้ แม้แต่ความเห็นอกเห็นใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของ อูโน่ที่มีต่อเธอเมื่อสักครู่ก็หายไป

ฌอนมองลงมาที่เธอจากด้านบนขณะที่เธอยืนขึ้น และพูดอย่างไม่แสดงอารมณ์ว่า

“อะไรกัน เธอขาหักหรืออย่างไร?”

มือของเจนกำแน่นบนโซฟาอย่างไม่เข้าใจ แต่มันก็แค่ชั่ววินาที เธอคลายกำมืออีกครั้งโดยไม่ส่งเสียง หรือพูดอะไรสักคำโดยไม่ต้องอธิบาย เธอกำหมัดแน่นอย่างลับ ๆ และใช้ความตั้งใจทั้งหมดเร่งฝีเท้า และเดินตามชายตรงหน้าไป

ทันใดนั้นเธอก็หยุดอยู่ตรงหน้าคุณเดนแฮม และยื่นมือออกไปหาเขา

คุณเดนแฮมไม่เข้าใจ การหยุดของเธอทำให้ชายร่างสูงเพรียวที่เดินนำหน้าเธอก่อนหน้านี้ก็หยุดเช่นกัน และมองไปที่เธอ อย่างไรก็ตามชายคนนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน เพียงเฝ้าดูเธอทุก ๆ การเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ

ริมฝีปากของเจนเม้มเป็นเส้นบาง ๆ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่คุณเดนแฮมอย่างแน่นหนา ขณะที่เธอยื่นฝ่ามือที่ยื่นออกให้เข้าไปใกล้เขามากยิ่งยิ่งขึ้น

นายเดนแฮมที่นั้งอยู่ แว่นของเขาตกมาอยู่ที่จมูก เขาไม่ได้ดูมีการศึกษาและเป็นสุภาพบุรุษเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป “คลื่นยักษ์” ทำให้ผมและเสื้อผ้าของเขายุ่งเหยิงไปหมด

เขากระพริบตาที่มือตรงหน้า “คุณ ... ดันน์ คุณเป็นอะไร…?

"เงิน ท่านลืมไปแล้วหรอคะ คุณเดนแฮม? คุณตกลงกับฉันว่าค่าธรรมเนียมการแสดงสองล้าน”

เสียงเสียดสีของเจนดังขึ้นในหูตอนนี้ หลังจากที่เธอหายใจไม่ออกและไอ เธอฟังดูเหมือนตะปูบนกระดานดำ มันทำให้เขาอยากจะปิดหู และมันก็ทำให้เขาคันคอด้วย

คุณเดนแฮมช่วยอะไรไม่ได้ เขากระแอมในลำคอพรางรีบดึงกระเป๋าสตางค์ออกจากกระเป๋าของเขา เช็คก่อนหน้านี้เปียกแล้วและไร้ประโยชน์ หลังจากลังเลอยู่บ้าง เขาก็จำได้ว่าผู้หญิงขี้เหร่คนนี้ดูเหมือนจะมีบางอย่างกับ ฌอน สจ๊วต อย่างแน่นอน ความคิดนั้นช่วยให้เขาตัดสินใจได้ในทันทีและเขาหยิบบัตรจากกระเป๋าเงินออกมาพร้อมกับกัดฟัน

“คุณดันน์ เช็คเปียกหมดแล้ว เอาการ์ดใบนี้และ…”

ในขณะที่เขาพูดอย่างนั้นจู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเขา

"เธอกล้าที่จะรับเงิน แต่คุณแน่ใจหรือไม่ ว่าคุณมีความกล้าที่จะให้เงินกับเธอ จอห์น เดนแฮม?"

มือของนายเดนแฮมสั่น และเขาก็ตกตะลึงเมื่อมองไปที่ชายคนนั้นที่ยืนอยู่ อะไร…

“คุณสจ๊วตคุณกำลังบอกว่า…ฉันไม่ควรให้เงินนี้กับคุณดันน์หรอ?”