บทที่ 5 ปัญหาเกิดขึ้นแล้วซิ

หัวใจของเจนยังคงเต้นเร็วและรัว แต่ก่อนที่เธอจะทันได้รู้สึกโล่งใจทีตัวเองไม่ร่วงลงไปกองกับพื้น จู่ๆเธอก็นึกขึ้นได้ว่าผู้ชายคนนี้กำลังโอบเอวของเธออยู่

“อุ้ยยย…” เจนตกใจและกรีดร้อง ตลอดทั้งชีวิตของเธอไม่เคยมีผู้ชายคนไหนโอบกอดแนบชิดเธอขนาดนี้มาก่อน จะเว้นก็แต่พี่ชายของเธอเอง ไม่เคยมีเลยแม้กระทั่ง…เขาคนนั้น

เซอรอสค่อยๆเงื้อมมือมาปิดปากของเจน “เงียบเดี๋ยวนี้นะ เธอจะกรี๊ดทำกัน” เธอนี่เป็นผู้หญิงที่พิลึกจริงๆผู้หญิงส่วนใหญ่จะกรีดร้องตั้งแต่ที่เข้าจะล้มลงที่พื้นแล้ว แต่กับเธอไม่แม้จะส่งเสียงออกมาซักแอะ แล้วทำไมจู่ๆเธอมากรีดร้องเอาตอนนี้หะ?

“ดะ-ดะ-ได้โปรด ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ”

ไฮด์ เริ่มสังเกตุว่าตัวเธอสั่น และก็มีสิ่งหนึ่งผุดเข้ามาในหัวของเขา “นี่เธอคงไม่ได้กรี๊ดเพียงเพราะฉันโอบเอวของเธออยู่หรอกนะ?”ไฮด์สังเกตุผู้หญิงในอ้อมแขนของเขามีสีหน้าที่ซีด จนเขาอดไม่ได้ที่จะเผลอยิ้มออกมา

เอะ... หรือว่าเป็นเพราะฉันเหยียบเท้าเธอหรอ?” เขาคิดบางอย่างก่อนจะเผยรอยยิ้มแปลกๆ ให้เธอ “ นี่คุณผู้หญิง อย่าบอกนะ ว่าเธอไม่เคยถูกผู้ชายทำแบบนี้กับเธอมาก่อนอ่ะ?”

ไฮด์ เห็นว่าปฎิกิริยาของเธอมันช่างน่ารักน่าสนใจ และสังเกตุเห็นใบหูของเธอที่ตอนนี้มันแดงก่ำ เขากระชับแขนรอบเอวของเจนให้แน่นขึ้น

ฟิ้ววว!เสียงลมพัดผ่าน

ไฮด์มองไปที่เธอและเขาก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปในพริบตาราวกับว่าเขาได้ค้นพบสมบัติล้ำค่ามากมายในเกาะร้าง เขาไม่คิดว่าสมัยนี้จะยังมีผู้หญิงที่แก้มและใบหูเปลี่ยนเป็นสีแดงจากการที่ถูกผู้ชายโอบกอด! มันชั่งหายาก! และน่าหลงใหลซะเหลือเกิน!

ไฮด์จมอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองด้วยความตื่นเต้น

เขาจงใจใช้มือลูบคลำไปที่เอวของเจน แต่เขากลับลูบไปเจอแต่ผ้าที่เอวของเธอ มัทำให้เขาแปลกใจเป็นอย่างมาก เขาเริ่มลูบไร้ที่เอวของเธอด้วยความรุนแรงที่มากขึ้น

“คุณจะทำอะไรอ่ะ?!”

เจนขัดขืนและผลักไฮด์ออกจากตัวเธอ ไฮด์มองไปที่เจน ด้วยความแปลกใจ “ เอวของเธอ…” เขาไม่รู้จะอธิบายยังงัยกับสิ่งที่เขาเผิ่งจะได้สัมผัสไป มันไม่เหมือนกับเอวของผู้หญิงทั่วๆไป?

ไฮด์เรียกว่าเป็นเสือผู้หญิงเลยก็ว่าได้เขาผ่านผู้หญิงมานับพันๆคน มีทั้งนางแบบและคนดังจากต่างประเทศมากมาย แต่เอวที่เขาเพิ่งจะสัมผัสไปนั้นบางกว่าผู้หญิงทั้งหมดที่เขาเคยผ่านมา มันบางมากจนเขาสามารถโอบกอดเอวนั้นได้ด้วยแขนเพียงข้างเดียวของเขา!

“เธอออ…” เขาพูดอย่างตะกุกตะกัก“นี่ซินะเหตุผลที่เธอต้องสวมใส่เสื้อผ้าหลายชั้นขนาดนั้นในวันที่อากาศร้อนอบอ้าวขนาดนี้” เขาจ้องมองไปที่ผู้หญิงตรงหน้า สีหน้าและแววตาของเธอแสดงออกถึงความเจ็บปวดและไม่เห็นค่าในตัวเอง จนไฮด์ถึงขึ้นพูดไม่ออก

เวลาผ่านไปไฮด์ ยังคงไม่สามารถลืมและละสายตาจากแววตาของเจนในช่วงเวลานั้นได้ แววตาที่แสดงออกถึงควาปวดร้าวอ่อนแอและหยิ่งผยองในเวลาเดียวกัน ถึงจะดูขัดแย้งกันแต่มันกลับผสมผสานกันอยู่ในแววตาของเธอได้อย่างลงตัว

เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันนะ ทำไมเธอถึงมีแววตาสองขั้วแบบนั้นกัน?

เจนผลักไฮด์ ออกไปและเริ่มวิ่งหนี แม้ว่าเธอจะวิ่งไปได้แค่สองก้าวก่อนจะสะดุดล้มลง เธอถอยกรูดจนหลังของเธอชนกับกำแพง เพื่อเว้นระยะห่างจากไฮด์ให้ได้มากที่สุด

ตอนนี้จิตใจของเธอยุ่งเหยิงไปหมด…ราวกับว่ามีคนค้นพบความลับที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตของเธอ

หลังจากที่เธอออกจากคุก เธอก็แค่ต้องการชีวิตที่สงบสุข ต้องการแค่อาหารและที่อยู่อาศัย สามารถเลี้ยงตัวเองได้และเก็บเงิน เพื่อที่จะได้ย้ายไปอยู่ที่ เอ๋อไห่ ซึ่งเป็นทะเลสาบที่อยู่ห่างไกล ที่นั่นเธอจะสามารถมองเห็นน้ำทะเลใสๆและท้องฟ้าสีครามที่เธอใฝ่ฝันและไม่เคยเห็นในช่วงตลอดเวลาที่เธอติดอยู่ข้างในคุก

เธอไม่อยากมีปัญหาใดๆทั้งสิ้น

ไฮด์พยายามที่จะยื่นมือไปช่วยเหลือเธอ แต่เธอกลับถอยหนีราวกลับว่าเขาเป็นปีศาจที่กำลังไล่ล่าเธออยู่

ไฮด์ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากถอยห่างจากตัวเธอ

ณ ห้อง 606

เจนเคาะประตูและเริ่มเดินเข้าไปข้างใน

ทันทีที่เธอเข้าไปข้างในห้องเธอสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันน่าขนลุกภายในนั้น ภายใต้แสงไฟสลัวๆเธอมองเห็นลูกค้าสองสามคนท่านนั่งอยู่ที่โซฟาและรายล้อมไปด้วยเหล่านนางแบบสาว สองสามคน

มีเพียงเด็กสาวที่ดูบริสุทธิ์และไร้เดียงสายืนอยู่คนเดียวหน้าโต๊ะคริสตัลในห้องนั้น

เจนรู้จักผู้หญิงคนนั้น เธอเป็นพนักงานเสิร์ฟที่เพิ่งมาเริ่มงานเธอชื่อ ซูซี่ ทอมสัน เธอเป็นเพื่อนร่วมห้องของเจนและเป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยเอส ที่เจนเคยศึกษาอยู่