บทที่ 61 ความอ่อนโยนที่น่าอึดอัดใจ

ฌอน สจ๊วต ได้ยินเสียงหัวใจของเขาหล่น “ฉันไม่สนใจว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ แต่นี่เป็นการเข้าใจผิด เจน ดันน์”

เข้าใจผิด?

เจน ดันน์ จ้องไปที่ ฌอน สจ๊วต เขาบอกว่าเป็นเรื่องที่เข้าใจผิดจริงหรือ?

"คุณชายสจ๊วต คุณกำลังพยายามบอกฉันว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคุณ และคุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอ?” เธอไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เธอรู้สึกได้เพียงว่าหัวใจของเธอร้อนรุ่มและปวดร้าวจนแทบหายใจไม่ออก

“แล้วคุณเชื่อคำพูดของคุณเองไหมคุณชายสจ๊วต? คุณคิดว่าจะมีใครทำแบบนั้นกับฉันถ้าไม่อยู่ภายใต้คำสั่งของคุณ”

การแสดงออกของ ฌอน สจ๊วต นิ่งเฉย ... เธอพูดถูก! ถ้าเขาไม่ได้สั่งอะไร จะมีใครกล้าทำแบบนี้กับเธอ?

บางทีสิ่งที่ เอลิออร์ ไวท์ พูดก็เป็นความจริง วิธีที่เขาปฏิบัติต่อเธอ และทัศนคติของเขาที่มีต่อการทดสอบทั้งหมดเมื่อสามปีก่อนได้กำหนดสถานการณ์ และประสบการณ์ของ เจน ดันน์ ในช่วงสามปีที่ผ่านมาใช่หรือไม่?

นั่นคือสิ่งที่กระตุ้นให้คนเหล่านั้นปฏิบัติต่อเธออย่างไร้ห้าวหาญเช่นนั้นหรือ?

ฌอน สจ๊วต เงยหน้าขึ้นก็พบกับการจ้องมองของเธอ “ถ้าฉันบอกว่า…”

“คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไร ฉันจะเชื่อทุก ๆ สิ่งที่คุณพูดจริง ๆ” เจน ดันน์ กล่าวขณะที่ยิ้มอย่างอ่อนโยน สำคัญไหมว่าเธอจะเชื่อเขาหรือไม่?

ฌอน สจ๊วต เห็นคำว่า "ไม่เชื่อ" เขียนไว้อย่างชัดเจนบนใบหน้าของ เจน ดันน์ และกำหมัดแน่น คำอธิบายที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นของเขาถูกกลืนกลับเข้าไป

"โอเค ไปทำงานให้หนักเต็มที่ เพราะเธอรักที่จะทำงานมาก ฉันจะปล่อยเธอไป ถ้าเธอสามารถได้รับห้าล้านในบัญชีของเธอภายในหนึ่งเดือน ไม่อย่างนั้นเธอก็จะหนีไปไหนไม่ได้” ฌอน สจ๊วต พูดกับ เจน ดันน์ ด้วยสีหน้าเย็นชา

“แน่นอนคุณสจ๊วต ฉันยังติดหนี้คุณอีกห้าล้าน คุณสั่งให้ฉันชำระหนี้ของฉันภายในหนึ่งเดือน และฉันจะดำเนินการดังกล่าว”

เจน ดันน์ก ล่าวต่อว่า “ในกรณีนี้ ฉันจะไปทำงานตอนนี้ค่ะคุณสจ๊วต”

หัวใจของ ฌอน สจ๊วต กำลังเดือดดาล ดวงตาของเขากลับเย็นชาและห้ามปราม เขาจ้องมองไปที่ผู้หญิงตรงหน้า เธอกำลังจะตายเพื่อชดใช้หนี้ห้าล้าน เธออยากจะทิ้งเขาไปอย่างไม่ใยดี?!

ทำไม?

ทั้งหมดเพื่อ ซัค ลูคัสหรอ?

ทันใดนั้นอารมณ์ทุกประเภทก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและเชื่อมโยงกัน ความโกรธ ความอิจฉา ความไม่พอใจ ความเสียใจ ... ทุกอย่างเป็นเหมือนจานสีผสมผสานกันอย่างสมบูรณ์

ฌอน สจ๊วต ไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในหัวใจของเขาเอง สิ่งที่เขารู้ก็คือ เจน ดันน์ ทำให้เขาโกรธและหงุดหงิด

ทันทีที่เธอจากไป ฌอน สจ๊วต ก็หยิบโทรศัพท์ของเขาออกมา และโทรออกไปยังหมายเลขของ อโลร่า “ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะไปรายงานตัวเพื่อทำงานที่ อสต์ เอ็มเพอเรอร์ อูโน่มียานอนหลับ เมื่อหญิงสาวคนนั้นไปหาคุณที่ อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ หลอกให้เธอกินยานอนหลับครึ่งหนึ่งนะ”

"...คุณสจ๊วตคุณกำลังพูดถึงใครคะ?” อโลร่าไม่สามารถตอบสนองความต้องการของเขาได้ทันที

“เจน ดันน์!”

ปลายสายมีน้ำเสียงที่โกรธเคือง ดูเหมือนว่า เจน ดันน์ จะทำให้เจ้านายของเธอโกรธอีกครั้ง

“การกินยานอนหลับ โดยไม่มีเหตุผล…ดูเหมือนจะไม่ใช่ความคิดที่ดีนะคะ”

“อย่างนั้นฉันขอถามเธอว่า ควรไปงานไหมเมื่อเมื่อตัวเธอร้อนอยู่ที่อุณหภูมิ 38 องศา”

“เข้าใจแล้วค่ะ เมื่อ เจน ดันน์ มาถึง อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ ฉันจะละลายยานอนหลับในน้ำอุ่นหนึ่งแก้วแล้วให้เธอดื่มค่ะ”

อโลร่า รู้ว่า เจน ดันน์ คือคนที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเงิน

“อ่อ ไม่ต้องจัดตารางงานให้เธอเลยนะ” ‘พยายามเอาเงินห้าล้านมาแลกกับอิสรภาพของเธอหรอ? เธอฝันไปเถอะ!'

“เอ่อ... โอเคค่ะ แต่ว่าเธออยู่ที่นี่ใน อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ และในแผนกบริการลูกค้าด้วย ถ้าเธอนั่งเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรเลย เธอจะทำได้ไหม? มันจะดูไม่ดี ถ้าคนอื่นเห็นก็จะเริ่มพูดถึงเรื่องนี้ในที่สุด”

“ใครก็ตามที่ซุบซิบนินทา ก็ไล่ออก คุณยังต้องการให้ฉันสอนเรื่องนี้อีกหรอฦ” ฌอน สจ๊วต กล่าวอย่างเย็นชา

“...”

‘เขาเป็นหัวหน้าใหญ่ ดังนั้นคำพูดของเขาจึงเป็นคำสั่งสุดท้าย แม้ว่าเขาจะปฏิบัติต่อ อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ ทั้งมวลเหมือนเกม แต่นั่นก็เป็นธุรกิจของเขาเอง ทุกอย่างจะดีตราบเท่าที่นายใหญ่มีความสุข’

อโลร่าคิดว่า ฌอน สจ๊วต เป็นคนที่ไม่เหมือนใครอย่างแท้จริงในบางครั้ง ... เขาร่ำรวยและมีดื้อรั้น

…

เจน ดันน์ มาถึง อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ เธอเพิ่งก้าวเข้าสู่ทางเข้าหลักของ อีสต์ เอ็มเพอเรอร์ อโลร่าเรียกเธอ

“มาที่สำนักงานของฉันสักพัก เจน ดันน์”

เธอเดินตามหลังอโลร่า โดยที่ไม่พูดอะไร พวกเขาขึ้นลิฟต์และเดินไปตามทางเดินก่อนที่จะเข้าไปในสำนักงานของอโลร่า