บทที่ 64 เธอ กับ ไฮด์ โซรอส ทำอะไร?

เมื่อ ซูซี่ ทอมสัน เงยหน้าขึ้น สายตาของเธอก็พบกับดวงตาที่ลึกซึ้งคู่หนึ่ง

แม้แต่ในเวลาเช่นนี้ ซูซี่ ทอมสัน ก็ยังคงหน้าแดง

เธอมองไปที่ ไฮด์ โซรอส อย่างประหม่า "ทะ ท่าน ซะ – โซรอส”

เธอกระพริบตาโดยหวังว่า ไฮด์ โซรอส จะช่วยเธอได้

ไฮด์ โซรอส วางขวดไวน์ในมือของเขาลง เขามองไปที่ ซูซี่ ทอมสัน และยิ้มทันที การเต้นของหัวใจของ ซูซี่ ทอมสัน นั้นเร็วขึ้น เธอรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย…อย่างที่คาดไว้คุณชายโซรอสยังคงจำเธอได้แน่ ๆ

”นี่ใครหรอ คุณชายสจ๊วต?”

ทันใดนั้น ซูซี่ ทอมสัน ไม่อยากที่จะเชื่อหูของเธอเอง เธอรู้สึกราวกับว่าเธออยู่ในบ้านน้ำแข็งที่หนาวเหน็บ

ฌอน สจ๊วต นั่งไขว่ห้างด้วยขาอันเรียวยาวของเขาอย่างสง่างาม เขานั่งอยู่บนโซฟาพรางพูดว่า “เธอหรอ? เธอบอกว่าเธอชอบ คุณชายไฮด์ โซรอส ฉันไม่คาดคิดว่าสำหรับเด็กผู้หญิงที่ใสซื่อ และไร้เดียงสาคนนี้จะรักนายได้ขนาดนี้…ฉันจะเอายังไงดี? ในฐานะเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกัน ฉันคิดว่าฉันรู้สึกต้องมีความรับผิดชอบ ที่จะต้องพาเธอมาหานาย คุณชายโซรอส เพื่อที่นายจะได้ไม่พลาดโอกาสที่จะได้พบกับรักแท้ของนายอย่างไรล่ะ”

ถ้า ฌอน สจ๊วต พยายามที่จะทำให้ ไฮด์ โซรอส รู้สึกแย่เขาก็คงจะทำได้สำเร็จ ไฮด์ โซรอส รู้สึกไม่ดีจากคำพูดของ ฌอน สจ๊วต อย่างเห็นได้ชัด

พลาดโอกาสที่จะได้พบกับรักแท้ของเขาอย่างนั้นหรือ?

ใคร?

“ของเล่นชิ้นนี้หรอ? ผู้หญิงคนนี้กลายมาเป็นรักแท้ของฉันได้อย่างไร?”

ริมฝีปากของ ซูซี่ ทอมสัน เริ่มสั่น เธอเพิ่งรู้ว่าในสายตาของ ไฮด์ โซรอส เธอนั้นไม่มีค่าอะไรเลย

"เอาล่ะ ฉันพาเธอมาหานายแล้ว ฉันจะปล่อยให้เรื่องเป็นไปแบบนี้ไม่ได้ ”ฌอน สจ๊วต ขยับนิ้วของเขา “อูโน่ เติมน้ำใส่ถังที่ใหญ่ที่สุดในบ้านของคุณชายโซรอสแล้วนำมันขึ้นมา”

ไฮด์ โซรอส ผุดลุกขึ้นจากที่นั่งของเขา "เดี๋ยวก่อน!" ใบหน้าของเขาดูเย็นชา “ฌอน สจ๊วต นี่คือบ้านของฉัน ใครอนุญาตให้นายมาแตะต้องสิ่งของในบ้านของฉัน?”

ฌอน สจ๊วต นิ่งไปชั่วครู่และประสานมือของเขาเข้าด้วยกัน เขามองไปที่ ไฮด์ โซรอส ที่ดูเย็นชา

“ที่นี่คือบ้านของนาย ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถแตะต้องสิ่งของในบ้านของนาย โดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากนาย” ฌอน สจ๊วต กล่าวโดยใช้ถ้อยคำอันแสนหวาน ทันใดนั้นความชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“แล้ว เจน ดันน์ เป็นของของฉันใครเป็นคนอนุญาตให้นายมาแตะต้องเธอ!”

แม้ว่า ไฮด์ โซรอส จะเป็นคนเฮฮา และขี้เล่นอยู่ตลอดเวลา แต่ในขณะนี้เปลือกตาของเขาก็กระตุกเขาหรี่ตาลงในทันที เขาจ้องมองไปที่ชายบนโซฟา

“เจน ดันน์ คือเหตุผลว่าทำไมนายถึงได้มาที่นี่ในวันนี้ใช่ไหม?” เขาถาม

คำถามในลักษณะนี้ทำให้ ฌอน สจ๊วต โค้งริมฝีปากของเขาให้เป็นรอยยิ้ม พรางตอบ "ใช่และไม่"

ขณะที่เขาพูดเขายกคางขึ้น และชี้ไปที่ ซูซี่ ทอมสัน “ฉันไม่สนว่าทำไมนายถึงเกลียดผู้หญิงคนนี้ ฉันไม่สนใจด้วยว่านายกำลังสอนบทเรียนอะไร ให้กับผู้หญิงคนนี้หรือตั้งใจจะฆ่าเธอจริง ๆ

“แต่ ไฮด์ โซรอส นายไม่ได้ทำอะไรเลยอย่างนั้นหรอ?”

คำวิจารณ์ของ ฌอน สจ๊วต เห็นได้ชัด และน้ำเสียงของเขาก็เย็นชา ไฮด์ โซรอส สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ

“นายหมายถึงอะไร?” เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับผู้หญิงที่อยู่บนพื้นนี่?

“จอห์น เดนแฮม” ฌอน สจ๊วต พูดถึงเพียงสามคำนี้เท่านั้น เขาจ้องมองไปที่ ไฮด์ โซรอส จากนั้นก็ชี้ไปที่ ซูซี่ ทอมสัน “นายเข้าใจแล้วใช่ไหม?”

เมื่อมาถึงจุดนี้ ไฮด์ โซรอส จะไม่เข้าใจได้อย่างไร? เขาจะซ่อนอะไรได้อีก?

อย่างไรก็ตามเขาไม่รู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้ที่พื้น มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ฌอน สจ๊วต อย่างไร

“ฉันรู้ว่าเธอเป็นพนักงานของ อีสต์ เอ็มเพอเรอร์” หลังจากชั่งน้ำหนักในมือ ไฮด์ โซรอส ก็คิดว่าอาจเป็นเพราะเขาไปแตะต้องกับพนักงานของ ฌอน สจ๊วต ด้วยอารมณ์ที่เอาแต่ใจของ ฌอน สจ๊วต เขานั้นสามารถทำอะไรก็ได้

“แต่เธอก็ยังสบายดีใช่ไหมล่ะ? เธอก็ยังไม่ได้ตาย”

ซูซี่ ทอมสัน ทรุดตัวลงกับพื้นในขณะนี้

ถ้าเธอยังไม่เข้าใจ เธอก็คงต้องเป็นคนที่โง่จริง ๆ