บทที่ 97 ฌอน สจ๊วต ไม่รู้ว่าเขาตกหลุมรักอย่างสุดซึ้งเข้าแล้ว

เขาถามเธอ ว่าเธอรู้หรือไม่ว่าเธอทำอะไรผิด

ผิดอะไร?

อะไรถูก?

อะไรผิด?

“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”

เธอพูด

หัวใจของเธอเจ็บปวดรวดร้าว!

เขาถามเธอจริง ๆ ว่าเธอรู้หรือไม่ว่าเธอทำอะไรผิด?

ฮ่า ฮ่า!

"คุณชายสจ๊วต ถ้าคุณบอกว่าฉันผิด ฉันก็ผิดคนเดียว อย่างไรก็ตามคุณกำลังถามฉันว่า ฉันรู้ไหมว่าฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า” เธอเชิดคางขึ้น ท่าทางภาคภูมิใจที่เธอสวมบนใบหน้าของเธอดูไม่ชัดเจน รอยยิ้มของเธอที่ฉีกฉีกยิ้มที่มุมปากที่มีบาดแผล ดูเหมือนว่า เจน ดันน์ ที่ดูพราวเสน่ห์ที่สุดในเมืองเอสนี้ ในตอนนั้น “ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรผิด”

ความเกลียดชัง!

ความเกลียดชังที่มีต่อ โรซาลีน ซัมเมอร์ เธอไม่สามารถโกหกตัวเองได้อีกต่อไป เจน ดันน์ บอกตัวเองว่า ‘ทำไมไม่ทำบ้า ๆ แบบนี้สักครั้ง - แล้วไงละ ถ้าแย่ไปกว่านั้น แย่ที่สุดฉันจะกลับไปที่นรกนั่นอีกครั้ง! '

"ปล่อยฉันไปเถอะ!" เธอเงยหน้าขึ้น และจ้องมองไปที่ร่างนั้น ร่างชายอีกคนที่อยู่ภายในห้อง "ปล่อยฉันไป!"

เธออยากหนีไปจากเขามากขนาดนี้เลยหรอ?

ปล่อยเธอไป? ปล่อยเธอไป เพื่อที่เธอจะได้รักษาความสัมพันธ์กับ ซัค ลูคัส ไว้อย่างนั้นหรือ?

ฌอน สจ๊วต จำได้ว่าผู้หญิงคนนี้ยังคงร้องเรียก "ลูก้า ลูก้า" ด้วยความรักที่ลึกซึ้งเช่นนี้ แม้ในขณะที่เธอกำลังฝันอยู่ มีความโกรธเกรี้ยวที่ลึกลงไปในใจของเขา เขาจ้องมองผู้หญิงบนเตียงอย่างเย็นชา “เธอควรล้มเลิกความคิดนั้น ก่อนที่จะสายเกินไป เรื่องนี้ระหว่างเธอและฉันจะไม่มีวันสิ้นสุด เว้นแต่ฉันจะพูดอย่างนั้นออกมา!”

เธอต้องการที่จะออกไป? จะมีชีวิตที่น่ารักกับลูกครึ่ง ซัค ลูคัส คนนั้นใช่หรือไม่?

ในความฝันของเธอ!

เจน ดันน์ ตัวสั่น อย่างไรก็ตามคางของเธอยังคงเชิดอยู่ “ฌอน สจ๊วต! ก่อนหน้านี้คุณถามฉันว่า ฉันรู้ไหมว่าฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า ฉันจำได้แล้ว" เธอพูดขณะยิ้มว่า“ฉันรู้แล้วว่าฉันทำอะไรผิด!”

ความปวดร้าวฉายไปทั่วดวงตาของเธอ เธอซ่อนความปวดร้าวนี้ไว้ที่ส่วนลึกที่สุดของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอจ้องมองเขาและกล่าวอย่างจริงจัง

“ฉันทำผิดพลาด ฉันทำผิดพลาดอย่างร้ายแรง การตกหลุมรักคนอย่างคุณ ถือเป็นความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉัน!

“ฉันทำผิดอย่างใหญ่หลวง! ฉันต้องแก้ไขตัวเองหลังจากทำผิดพลาด ฉันจะแก้ไขเอง!”

การจ้องมองของเธอจริงจังมาก ทุกครั้งที่เธอพูดว่า“ฉันทำผิดพลาด” น้ำเสียงของเธอนั้นจริงจัง การจ้องมองที่รุนแรงของเธอ ดูเหมือนกับสายตาที่เธอมองย้อนกลับไปที่ตัวเอง ตอนที่เธอสารภาพรักต่อหน้าเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งแล้วครั้งเล่า!

ชายคนนั้นจับจ้องไปที่ผู้หญิงบนเตียง การแสดงออกของเธอ…ดูจริงจังเหมือนตอนที่เธอสารภาพกับเขาในตอนนั้น…รู้สึกราวกับว่าฉากที่ผู้หญิงโอ้อวดและหยิ่งผยองสารภาพกับเขาในตอนนั้น กลับถูกคลี่ออกต่อหน้าต่อตาเขา อย่างไรก็ตามตอนนี้ใบหน้าเดิม ๆ ที่ใช้สีหน้าจริงจังเหมือนเดิมกับในตอนนั้นกำลังบอกเขาว่า “เธอทำผิดพลาด”!

เธอบอกว่า เธอต้องแก้ไขมันด้วยตัวเอง หลังจากที่เธอทำผิด!

เธอกำลังจะแก้ไขอะไร?

ทันใดนั้นก็มีความเจ็บปวดลึก ๆ ในใจของเขาโดยไม่มีเหตุผลเลย อารมณ์ที่พลุ่งพล่านกำลังจะทะลุระเบิดออกมา!

สิ่งที่เขารู้ก็คือผู้หญิงคนนี้ ไม่สามารถทนรอที่จะทิ้งเขาไปเพื่อจะไปอยู่กับ ซัค ลูคัส ได้!

เขาไม่ยอมแน่!

“เจน ดันน์ ฉันเคยบอกเธอไหม ว่าแม้ว่าฉันจะไม่ต้องการสิ่งของของฉัน แต่คนอื่นก็ไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้องมันด้วย” น่าแปลกที่น้ำเสียงของ ฌอน สจ๊วต อ่อนลง อย่างไรก็ตามในเวลานี้และช่วงเวลาเช่นนี้ เสียงที่ไพเราะและนุ่มนวลนี้ทำให้ขนของเธอนั้นลุก

เขาทำให้การหายใจของ เจน ดันน์ แทบคลั่ง เธอกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น เธอกลั้นหายใจโดยที่ไม่รู้ตัว ขณะที่ดวงตาของเธอเบิกกว้างอย่างกังวล เธออ้าปากค้างมองร่างตรงหน้า ขณะที่เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ

แตะ แตะ ... แตะ แตะ ...

เสียงรองเท้าหนังเสียดสีกับพื้น ในทุกย่างก้าวหัวใจของ เจน ดันน์ ไม่สามารถเต้นได้อย่างปกติ

ผู้ชายคนนั้นกำลังก้าวเข้ามาหาเธอ ทีละก้าว ทีละก้าว เสียงฝีเท้าของเขานั้นบีบคั้นหัวใจของเจนจนเธอรู้สึกหายใจหายคอไม่สะดวก

เขาเข้าใกล้เธอมากขึ้น ๆ ผิวของ เจน ดันน์ ก็ซีดลง และซีดลงด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตามคางของเธอยังคงเชิดขึ้นสู่ท้องฟ้า เธอไม่เต็มใจที่จะลดศีรษะลงแม้แต่น้อย

สีแดงอ่อน ๆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันขาวซีดของเธอ นิ้วของเธอพันรอบผ้าปูที่นอนข้าง ๆ แน่นยิ่งขึ้นในตอนนี้…ไม่ว่าเธอจะพยายามปกปิดมันมากแค่ไหน เธอก็ยังไม่สามารถลบความจริงที่ว่าเธอกลัวเขาได้

ดวงตาสีเข้มของชายคนนี้จับจ้องทุกอย่างได้ สายตาของเขาสบกับเธอทุกการเคลื่อนไหว และการแสดงออก ... เธอกลัวเขา!

เจน ดันน์ กลัวเขา!

เมื่อเขาตระหนักถึงความเป็นจริงนี้ได้ กระแสแห่งชั่วร้ายก็พุ่งเข้ามาในส่วนลึกของดวงตาของชายคนนี้!

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เจน ดันน์ กลัวเขา นี่เป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะยอมรับเมื่อเทียบกับคำสาปที่เจน ดันน์ เหวี่ยงใส่ โรซาลีน ซัมเมอร์!

“เจน ดันน์ ไม่ว่าเมื่อสามปีก่อน หรือสามปีต่อมา ”ร่างสูงและผอมของเขายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว เขาลดสายตาลง และจ้องไปที่ผู้หญิงที่นอนป่วยจากที่สูง เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ระหว่างเธอกับฉัน เธอไม่เคยเป็นคนสุดท้ายที่พูดได้”

ในความคิดของ ฌอน สจ๊วต เขาดื้อดึงที่จะเชื่อว่า:

เจน ดันน์ รัก ฌอน สจ๊วต ได้เท่านั้น และเธอก็เป็นของเขาได้เท่านั้น ทุกสิ่งที่เป็นของ เจน ดันน์ มันต้องเป็นของ ฌอน สจ๊วต แม้แต่สายตาที่จ้องมองมาจากเธอก็ไม่ควรเป็นของใคร!