บทที่ 1

เล็บมือของเธอนั้นกำลังถูกถอดออก มือของเธอเต็มไปด้วยเลือดและร่างของเธอก็โดนกดตรึงไว้กับพื้นอย่างไรปราณี

“ทนายสาวมีอนาคตสดใส ตอนนี้ก็กลายสภาพมาเป็นแค่กองขี้โคลน” เสียงเย็นชาโหดเหี้ยมดังขึ้นเหนือศีรษะของหลิงอี้หราน

เธอเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสิ้นหวังและมองใบหน้าที่สวยและทรงเสน่ห์ตรงหน้าของเธอ ใครจะคิดว่าดาราซึ่งเป็นที่นิยมทั้งทางด้านภาพยนตร์และโทรทัศน์ที่ดูไร้เดียงสาราวดอกบัวขาวในสายตาคนอื่นจะเลวทรามได้ขนาดนี้

“ห่าวอี้เหมิง ทำไมกัน?” เธอถามด้วยเสียงอันสั่นเทา

“เธอฆ่าน้องสาวของฉัน ยังจะกล้าถามว่าทำไมอีกเหรอ?” ห่าวอี้เหมิงพูดอย่างดูถูกด้วยสายตาอันชั่วร้ายขั้นสุด ริมฝีปากของเธอยกยิ้มเย็นเสียดแทงเข้ากระดูก

“ไม่ใช่ฉัน… ฉันบริสุทธิ์!” เธอพูดด้วยความยากลำบากและส่ายหน้าไม่หยุด พยายามยืดตัวขึ้น ดวงตาดำขลับของเธอจ้องเขม็งไปยังชายที่ยืนอยู่ข้างกายห่าวอี้เหมิง

นั่นคือ… อดีตแฟนเก่าของเธอ ชายผู้ซึ่งเคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะดูแลปกป้องเธอไปตลอดทั้งชีวิตที่เหลือของเธอ

ในอดีตแม้ว่านิ้วมือของเธอจะเคยถูกเข็มทิ่มแทงโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เขาก็จะรู้สึกทุกข์ใจไปครึ่งค่อนวัน แต่ตอนนี้เขาเพียงแค่เฝ้าดูเธอถูกทรมานโดยไม่กะพริบตา

“จื่อ...จื่อฉี…” เธอร้องสุดแรง “ขอร้อง… ขอร้องเถอะนะ เชื่อฉันเถอะ…”

เขายังคงสวมสูทเนี๊ยบเหมือนดั่งเคย เเต่เมื่อเขามองเธอด้วยดวงตาดำเข้มของเขานั้น มันมีแต่ความมืดครึ้มและเฉยเมย

“จื่อฉี คุณคงไม่ได้เห็นใจผู้หญิงคนนี้หรอก ใช่ไหม? เธอพรากชีวิตพี่สาวของฉัน ฉันทำแบบนี้เพื่อให้พี่ได้นอนตายตาหลับ” ห่าวอี้เหมิงพูดขณะควงแขนของชายผู้นี้ไว้อย่างรักใคร่ ท่าทางชั่วร้ายของเธอกลับดูน่าสงสารเห็นใจเมื่อเธออยู่กับเขา

“ที่เธอโดนอยู่นั้นสมควรแล้ว ไม่มีจำเป็นจะต้องสงสารเธอ “เซียวจื่อฉี ลูบผมของห่าวอี้เหมิงที่จัดทรงมาอย่างดีด้วยความอ่อนโยน “ทำตามที่คุณต้องการเลยครับ”

หลิงอี้หรานเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ

สมควรเหรอ?

ฮะ!

ชายคนนี้ซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยรักและหวงแหนเธอราวกับดั่งแก้วตาดวงใจ และตอนนี้ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวให้กับเธอ — เธอสมควรได้รับมัน

ด้วยพละกำลังที่ไม่รู้มาจากไหน เธอผละออกจากคนที่กำลังกดตัวเธอไว้และพยายามดิ้นรนที่จะคลานไปข้างหน้าเพื่อพยายามเข้าไปใกล้ ๆ ชายคนนั้น

“จื่อฉี ฉันไม่รู้เรื่องอุบัติเหตุนั่น วันนั้นฉันไม่ได้เมาแล้วขับจริง ๆ เป็นรถของห่าวเหมยยวี่… ที่ชนฉัน…”

ตึก

มีเท้าเหยียบกดลงบนมือเธอทันที ทำให้เจ็บปวดจนเกินบรรยาย

อย่างไรก็ตามทั้งหมดยังคงเจ็บไม่เท่ากับความเจ็บปวดหัวใจของหลิงอี้หรานในตอนนี้

เธอเงยหน้าอย่างยากลำบากเเล้วมองไปที่เซียวจื่อฉีที่เหยียบย่ำมือของเธอด้วยรองเท้าหนังของเขา เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะใจร้ายได้ถึงเพียงนี้

เธอหายใจเข้าลึก ๆ และถามด้วยเสียงที่แหบพร่า “คุณเคยรักฉันบ้างไหม?”

“สิ่งที่ผมเสียใจที่สุดในชีวิตของผมคือการมีคุณเป็นแฟน” เซียวจื่อฉีกล่าวด้วยเสียงที่เย็นชา

“จื่อฉี ทำให้มือเธอพิการซะ มือคู่นี้ขับรถที่ชนและพรากชีวิตพี่สาวของฉัน” เสียงของห่าวอี้เหมิง ดังขึ้น

วินาทีต่อมา เธอได้ยินเขาพูดว่า "โอเค!"

…

“อ๊า!” หลิงอี้หรานลืมตาขึ้นทันทีจากนั้นเธอจึงตระหนักได้ว่าเธอฝันถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในคุกเมื่อหลายปีก่อน

เธอก้มลงมองไปยังมือที่เต็มไปด้วยแผลเป็นของเธอ หลังจากถูกจำคุกสามปีมือของเธอก็ไม่นุ่มนวลและบอบบางเหมือนในอดีตอีกต่อไป แม้ว่าเล็บทั้ง 10 นิ้วของเธอจะงอกกลับมา แต่มือของเธอก็ยังเต็มไปด้วยแผลเป็นจากการบาดเจ็บ กระดูกนิ้วของเธอรักษาจนหายแต่ว่าข้อต่อของนิ้วดูบิดเบี้ยวไปเล็กน้อยและเธอไม่สามารถที่จะเคลื่อนไหวหรือขยับนิ้วของเธอได้ดีในหลาย ๆ การเคลื่อนไหว นิ้วของเธอจะเจ็บปวดเมื่ออากาศหนาวเย็นและเปียกชื้น บางครั้งความเจ็บปวดทวีคูณยิ่งขึ้น จนเธออยากตัดมือออกไปให้สิ้นซากเพื่อยุติความเจ็บปวดนั้น

มันเริ่มขึ้นเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหลายปีก่อน เธอนั้นถูกกล่าวหาว่าเป็นเมาแล้วขับซึ่งทำให้ห่าวเหมยยวี่ถูกชนเสียชีวิต ห่าวเหมยยวี่ไม่ได้เป็นเพียงแค่ทายาทตระกูลห่าว แต่ยังเป็นคู่หมั้นของอี้จินหลี ซึ่งเป็นชายที่มีอำนาจมากที่สุดแห่งเมืองเฉิน