บทที่ 9

หลังจากออกมาจากโรงพยาบาล เกาฉงหมิงถามว่า "นายน้อยอี้ คุณจะกลับไปที่คฤหาสน์หรือว่า..."

“ฉันจะกลับไปที่เขตซีเฉิง” อี้จิ่นหลีตอบนิ่ง ๆ

ในเขตซีเฉิงเป็นที่ซึ่งหลิงอี้หรานเช่าห้องอยู่ เกาฉงหมิงอดสงสัยไม่ได้ว่าเจ้านายของตัวเองวางแผนที่จะอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ นั้นอีกนานแค่ไหน

ระหว่างทางไปยังซีเฉิง ที่สี่แยกสัญญาณไฟจราจรแห่งหนึ่ง จู่ ๆ เกาฉงหมิงก็พูดขึ้นว่า “นายน้อยอี้ครับ คุณหลิงอี้หรานอยู่ข้างถนนครับ”

อี้จิ่นหลีหันหน้าไปมองเล็กน้อยและเห็นร่างเพรียวกวาดขยะด้วยไม้กวาดที่ข้างถนน เธอสวมชุดทำงานสีสะท้อนแสง มัดผมเป็นทรงหางม้าง่าย ๆ เนื่องจากอากาศหนาวเย็นทุกลมหายใจที่เธอหายใจออกมาก็เป็นไอสีขาว

ตอนนั้นเองมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันหนึ่งแล่นมาอย่างเร็วเพื่อให้ทันสัญญาณไฟเขียว รถคันนี้เฉี่ยวเข้าที่ขาของหลิงอี้หรานและทำให้เธอล้มลงกับพื้น แต่คนขับกลับไม่ได้หยุดรถและขับข้ามถนนไป

ทั้งอี้จิ่นหลีและเกาฉงหมิงต่างก็เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

"นายน้อยอี้ครับ คุณต้องการจะทราบว่าเจ้าของมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันนี้เป็นใครและให้เขารับผิดชอบหรือไม่ครับ?" เกาฉงหมิงถาม ในสายตาของเขาเจ้านายของเขาน่าจะสนใจหลิงอี้หรานอยู่ เนื่องจากนายน้อยอี้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่คลับ คราวนี้เขาก็น่าจะยื่นมือเข้าไปอีก

สายตาของอี้จิ่นหลีจับจ้องไปที่ผู้หญิงที่ล้มลงกับพื้นภายนอกหน้าต่างรถ เสียงของนายท่านอี้ดังขึ้นอีกครั้งในใจของเขา "จำสิ่งที่แกพูดในวันนี้ไว้นะ อย่าเป็นเหมือนพ่อ…”

เขาจะไม่ใส่ใจผู้หญิงเหมือนที่พ่อของเขาทำ มันเป็นแค่เกมและตอนนี้เขาไม่ใช่จิน แล้วทำไมเขาถึงต้องสนใจคนงานสุขาภิบาลที่ชื่อหลิงอี้หรานด้วยล่ะ?

"ไม่จำเป็นต้องใส่ใจหรอก" เขาพูดอย่างไม่แยแส

เกาฉงหมิงชะงัก เขาเข้าใจผิดไปเหรอ? นายน้อยอี้ไม่ได้สนใจหลิงอี้หรานหรอกหรือ?

ไฟแดงข้างหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวและรถยังคงขับไปข้างหน้า

ในขณะนี้พี่ซู ช่วยอี้หรานให้ลุกขึ้นยืนและพูดว่า "อี้หราน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? เธออยากไปโรงพยาบาลไหม?"

หลิงอี้หรานกัดฟันทนและตรวจดูอาการบาดเจ็บของเธอ เห็นว่าไม่มีเลือดออกมีเพียงอาการบวมช้ำใหญ่ที่ข้อเท้าของเธอและมีรอยถลอก "ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันกลับไปนวดด้วยน้ำมันไพลก็พอแล้ว"

"ก็ได้ กลับไปแล้วอย่าลืมนวดล่ะ เลือดจะได้ไม่คั่ง" พี่ซูกล่าวจากนั้นเธอก็สบถด่าคนที่ขับรถชนแล้วหนีไปอย่างไม่เหลียวหลัง

ในตอนเย็น หลิงอี้หรานเดินกะเผลกกลับไปที่ห้องเช่า ทันทีที่เธอเข้าไปในห้องเธอก็เห็นร่างหนึ่งนั่งอยู่ใต้แสงไฟสลัว

“พี่สาว กลับมาแล้วเหรอ” ชายคนนั้นยืนขึ้นและทักทายเธอ

ความหนาวเย็นในร่างกายของเธอดูเหมือนจะถูกปัดเป่าไปโดยร่างสูงนี้อย่างทันทีทันใด และกลับกลายเป็นว่าสิ่งที่เธอต้องการมีเพียงแค่คนที่รอเธออยู่ที่บ้านแม้ว่าบ้านหลังนี้จะดูเรียบง่ายและเล็กกะทัดรัด

"อื้ม กลับมาแล้ว" เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน "นายหิวไหม? ฉันซื้อข้าวกล่องมาสองกล่อง เดี๋ยวฉันจะทำซุปมากินด้วยกันนะ"

"ได้สิ" เขาตอบแล้วดูเธอเดินช้า ๆ ไปวางกล่องอาหารกลางวันไว้บนโต๊ะสี่เหลี่ยมในห้อง จากนั้นเธอก็เดินไปที่ห้องครัวเพื่อล้างผักและปรุงซุปผักด้วยเตาไฟฟ้า

“พี่สาว เกิดอะไรขึ้นกับเท้าพี่น่ะ?” เขาถามแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง