บทนำ พี่น้องท้องชนกัน (4)

“สวยดีนี่ แต่ข้างในคงเน่าเฟะ เอาไปคงไม่รู้สึก”

“งั้นพี่ก็ลองเอาดู ถ้าเกิดติดใจฉันไม่ให้พี่เอาซ้ำหรอกนะ เพราะฉันรังเกียจ!!” ตอนนี้ไลลารู้ว่าตัวเองไม่มีทางหนีรอดออกไปจากห้องนี้อีกแล้ว ในเมื่อไปไม่ได้ไลลาก็ทำให้กองทัพรู้ว่าคนอย่างเธอยอมเขาแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น เพราะเธอจะไม่ใช่ไลลาคนอ่อนแอที่เขาจะรังแกได้อีกต่อไป

“เหอะ...คิดว่าคนอย่างกูจะเอามึงซ้ำอย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ แยกขาเดี๋ยวนี้ ก่อนที่กูจะหมดความอดทน” กองทัพจ้องมองอกอิ่มที่ขยับขึ้นลงตามการหอบหายใจของคนตัวเล็ก ทำเอากายแกร่งขยายตัวใหญ่และแข็งขึ้นกว่าเดิมมาก จนอยากจะเห็นเบื้องล่างของเธอแล้วว่าจะเป็นยังไง จะเละเทะมากแค่ไหน แต่ตอนนี้หญิงสาวก็หนีบขาตัวเองเอาไว้ จนเขาทนไม่ไหวที่จะทำการดึงเข่าเล็กออกจากกันเพื่อให้เห็นข้างในมากขึ้น

“กรี๊ด!!” ไลลากรีดร้องเมื่อมือหนาดึงขาเล็กแรงมากจนเจ็บขาหนีบไปหมด

“สำออย เดี๋ยวถ้าโดนกูเอา กูจะให้มึงกรี๊ดทั้งคืนเลย” กองทัพไม่ได้มีความเห็นใจคนตัวเล็กแม้แต่น้อย

“พี่จำความเลวของพี่เอาไว้ สักวันฉันจะทำให้พี่มากราบตีนขอโทษฉัน คอยดู!!” ไลลาบอกอย่างเคียดแค้น ในเมื่ออยากแก้แค้นเธอนักก็เชิญทำให้พอ เพราะเมื่อไหร่ที่กลับมาเข้มแข็งอีกครั้งเธอจะเอาคืนเขาให้สาสมกับความเลวที่เธอต้องพบเจอ

“ไม่มีวัน!!!!”

ร่างใหญ่ของกองทัพโถมเข้าใส่คนตัวเล็ก ในใจเต็มไปด้วยความเกลียดชังผู้หญิงใต้ร่าง เพราะเธอคือลูกสาวของคนที่ทำให้แม่เขาต้องตาย และเธอยังเกือบจะทำร้ายน้องสาวในสายเลือดของเขาอีกด้วย

“อย่าทำแบบนี้” มือน้อยพยายามปัดป่ายและผลักไสร่างหนาที่ตัวเองคิดกับเขาเป็นพี่ชายมาตลอด ตอนนี้เธอรู้สึกรังเกียจกองทัพเหลือเกิน แม้จะรับรู้ว่าชายหนุ่มไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องสาว ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ความจริง หรือแม้กระทั่งตอนนี้ชายหนุ่มก็เกลียดเธอมาตลอด แต่ที่ผ่านมาเธอพยายามมาตลอดให้เขารักเธอดังเช่นที่พี่ชายรักน้องสาวคนหนึ่ง

“มึงอย่าพยายามผลักไสกู เดี๋ยววันนี้กูจะทำให้มึงคลานลงจากเตียงเลยคอยดู”

ดวงตาวาวโรจน์มองไลลาอย่างเคียดแค้น ทำไมนะ ทำไมเธอต้องเกิดมาเป็นลูกของนังผู้หญิงใจร้ายคนนั้น