บทที่ 1008

ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ผู้คลั่งไคล้ในการทดลอง ไม่มีอะไรทำให้อดัมมีความสุขได้มากไปกว่าการบรรลุผลลัพธ์ที่เขาต้องการ

ถึงอย่างนั้นสถานที่เดียวที่สามารถให้การสนับสนุนในสิ่งเขาต้องการได้ก็คือแก๊งสเตเจี่ยน จอห์นสัน

เพียงตัวของอดัมนั้ยไม่มีความสามารถ ความมั่งคั่ง หรืออำนาจใด ๆ เลย

เจเรมี่ไม่เชื่อในคำพูดทั้งหมดของอดัม ชายหนุ่มจึงเอารายงานไปปรึกษาศาสตราจารย์ที่เขารู้จัก แต่กลับได้รับคำตอบที่คล้ายกันกลับมา

ศาสตราจารย์เล่าเรื่องการกลายพันธุ์ในเลือดของเจเรมี่และแนะนำให้เขาตรวจร่างกายอย่างละเอียดเพื่อหาสาเหตุที่แท้จริง

แต่ถึงจะรู้สาเหตุ เจเรมี่ก็รู้ดีว่าการรักษาแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงสองทางเลือกที่อดัมมอบให้ เจเรมี่ก็ได้ตัดสินใจด้วยตัวเองแล้ว

ตอนนี้เขาสามารถตามล่าและฆ่าอดัมได้ด้วยมือเขาเองเลยด้วยซ้ำ แต่คำพูดของเมเดลีนกลับกำลังขัดขวางเขาอยู่ “เจเรมี่ ได้โปรด! กลับมาหาฉัน คุณอย่าทำผิดพลาดอีกเลยนะ!”

'ผมจะไม่ทำพลาดแบบนั้นอีก ลินนี่'

เจเรมี่ทิ้งผลการทดสอบลงถังขยะและออกมาจากโรงพยาบาล

รถโรลส์-รอยซ์สีดำคันหนึ่งหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ในขณะที่เขากำลังเดินไปที่ลานจอดรถ

หน้าต่างเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าที่ใจดีอยู่ข้างหลัง

“ผมขอคุยด้วยได้ไหมครับ คุณวิทแมน?” ชายวัยกลางคนเอ่ยอย่างสุภาพ

เจเรมี่มองกลับไปที่ชายคนนั้น “คุณมาจากเมืองเอ็มไม่ใช่เหรอครับ?”

“สังเกตได้ดีทีเดียวคุณวิทแมน ขึ้นมาคุยกับผมสักครู่ได้ไหมครับ?” ชายปริศนาเอ่ยอย่างสุภาพอีกครั้ง

ทว่าเจเรมี่กลับปฏิเสธ “ขอโทษที ผมกำลังยุ่งอยู่”

“เดี๋ยวสิครับ คุณวิทแมน” ชายคนนั้นร้องเรียกและลงจากรถ เขายื่นนามบัตรให้ “ช่วยรับไปทีครับ คุณวิทแมน”

ในขณะที่มองด้วยความเย็นชา อะไรบางอย่างก็สะกิดใจของเจเรมี่เมื่อเห็นตัวอักษรทั้งบนนั้น