บทที่ 1018

“คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอก ผมดีใจที่ได้เป็นคนที่คุณพึ่งพาได้นะ”

แววตาของเขาทำให้ค่ำคืนนี้ดูอ่อนโยนและลึกซึ้งขึ้นมา

“ผมอยากเป็นคนแรกที่คุณนึกถึง เวลาที่คุณตกอยู่ในอันตรายและต้องการความช่วยเหลือ”

“...”

เมเดลีนไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร แต่แววตาของเขานั้นจริงใจ

เห็นได้ชัดว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอนั้นมากกว่าแค่คำว่า 'เพ้อฝัน'

ถึงอย่างนั้นเมเดลีนก็ไม่คิดว่าไรอันจะเหมาะสมกับตัวเอง เธอมีลูกสามคน แต่งงานแล้วสองครั้ง แล้วก็หย่าร้างทั้งสองครั้ง

ราวกับสัมผัสได้ถึงความอึดอัดใจที่เมเดลีนรู้สึก ไรอันจึงยิ้มและเปลี่ยนเรื่อง

“ไปทานข้าวเย็นกัน ผมจองร้านไว้แล้ว”

เมเดลีนพยักหน้าขอบคุณ ในใจก็ยังคงนึกขอบคุณที่ไรอันตระหนักและเปลี่ยนหัวข้อไป

ในอีกด้านหนึ่งลาน่าโยนโทรศัพท์ของเธอให้นาโอมิดู เมื่อเห็นรูปที่เพิ่งได้มา

ภาพของไรอันที่กำลังประคองเมเดลีนซึ่งกำลังตื่นตระหนกเมื่อครู่นี้ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาของนาโอมิ

เธอจำได้ชัดว่า เธออยากจะฆ่ายัยโง่คนนี้มากแค่ไหนในตอนที่เจเรมี่เกือบจะเผาเธอทั้งเป็น ซึ่งก็ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้เธอจะยอมปล่อยอีกฝ่ายไปง่าย ๆ โดยไม่ได้ใช้ประโยชน์เพื่อเป้าหมายของเธอ

ลาน่าจุดบุหรี่แล้วพ่นควันออกมา ก่อนที่จะเริ่มเหน็บแนม

“เห็นหรือยัง? ว่าไรอันกับยัยนั่นอยู่ด้วยกันมานานแล้ว เขาไม่ได้ชอบเธอตั้งแต่แรก ฉันให้คนไปตรวจสอบเรื่องนี้และพบว่าไรอันรักเอวลีนมาตลอดตั้งแต่แรกพบ มันเป็นรักแรกพบก่อนที่เขาจะเข้ามหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ”

"ว่าไงนะ? จริงเหรอ?" นาโอมิโกรธมาก

ลาน่ากลอกตาราวกับจะบอกว่า 'แน่นอน' “หรือเธอคิดว่าไรอันไม่ใช่ผู้ชาย? เธอเป็นผู้หญิงที่สวยนะนาโอมิ แต่ตลอดระยะเวลาสองปีที่คบกันมา เขาเคยจูบเธอหรือเปล่าล่ะ?”

“...”

“ไม่ใช่ว่าเขาทำไม่ได้ แต่เขาแค่ไม่ได้สนใจเธอ”

“...”