บทที่ 102

มือของมาเดลีนสั่นอย่างรุนแรงกุญแจในมือของเธอได้หล่นลงบนเท้าของเธอพร้อมกับเสียงที่กระทบดังเคล้ง

บาดแผลทั้งภายในและนอกร่างกายของเธอดูเหมือนจะ “ตื่นขึ้น” อย่างกะทันหันในเวลานี้และความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ผิวหนังที่เพิ่งผ่านไม่นานได้กลับเข้ามารุกรานร่างกายของเธออีกครั้ง มันเจ็บมากจนทำเธอสูญเสียสติที่มีอยู่ก่อนหน้าไม่กี่วินาทีก่อนหน้ามีเพียงภาพของเขาที่ทุบโกศด้วยขี้เถ้าของลูกตัวเองด้วยน้ำมือของเขาภายในสมองที่ว่างเปล่าของเธอเมื่อวันก่อน

ไฟที่ควบคุมด้วยระบบเสียงถูกดับลงเช่นเดียวกับโลกของมาเดลีนที่ถูกความมืดกลืนกินให้มืดลงไปเช่นกัน

“มาเดลีน ฉันกำลังพูดกับเธอ” เสียงที่ก้องกังวาลของเจเรมี่ดังขึ้นอย่างเย็นชา

มาเดลีนสั่นสะท้านอย่างสะเทือนใจ ทันทีที่เจเรมี่คว้าข้อมือของเธอ เธอให้ความรู้สึกเช่นเดียวกับเม่นที่สลัดหนามของตัวมันเองออก หลังจากเธอกระโดดออกมาด้วยความสยดสยอง ทันใดนั้นเธอคุกเข่าลงข้างเท้าของเขา ทุบตีหัวของเธออย่างหมดแรง

“นายท่านวิทแมน ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉันเอง! ฉันมันเป็นคนผิดเอง! ฉันไม่ควรตกหลุมรักคุณ ฉันไม่ควรยั่วยุเมเรดิธ!”

“เจเรมี่ ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดอย่าทำร้ายคนรอบข้างฉันอีกเลย”

“ลูกของเราได้ถูกการกระทำอย่างโหดร้ายโดยคุณ การมีอยู่เพียงน้อยนิดของเธอก็ถูกคุณทำลายไปหมดแล้ว ฉันขอร้องคุณล่ะ อย่าแตะต้องขี้เถ้าของปู่ฉันอีกเลย ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่คิดถึงคุณอีกต่อไป ฉันตกลงที่จะหย่ากับคุณ ฉันไม่อยากเป็นภรรยาของคุณแล้ว ฉันไม่ต้องการเป็นภรรยาของคุณอีกต่อไป ทั้งชีวิตนี้ ชาติหน้า หรือชาติไหน หรือตลอดไปฉันก็จะไม่เป็นภรรยาของคุณอีกแล้ว!”

เจเรมี่จ้องมองไปที่ผู้หญิงตัวเล็กที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า เธอก้มหัวให้เขาขอความเมตตาจากเขา เพียงครู่หนึ่ง เขาตกตะลึงในภวังค์

ไฟบนทางเดินค่อยๆหรี่ลงและมืดลง เจเรมี่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาคือมาเดลีน มาเดลีนคนที่ดื้อรั้นและไม่ยอมใคร คนที่ไม่เคยก้มหัวให้เขา คนที่บอกว่าเธอจะหาทางแก้แค้นถ้าเขาไม่ฆ่าเธอ มาเดลีนคนนั้นหายไปไหน คนที่เคยบอกว่าจะตามราวีเขาตลอดไปและเธอเป็นผู้หญิงของเขาเพียงคนเดียว คนๆนั้นหายไปไหน?

หัวใจของเจเรมี่สั่นสะท้านในทันทีเขาดึงมาเดลีนขึ้นมา

“มาเดลีน ทำอะไรของเธอ?”

“ฉันขอโทษ นายท่านวิทแมน! ฉันทำให้คุณโกรธอีกครั้ง ฉันจะทำให้ตัวเองหายไปเดี่ยวนี้!”

มาเดลีนก้มหัวเธอลง เธอหยิบกุญแจที่พื้น และเปิดประตูด้วยความรีบร้อน เธอก้มหัวลงจนสุดโดยไม่ได้หันมองไปที่เจเรมี่