บทที่ 1024

ผู้คนเริ่มประณามเมเดลีนด้วยการพูดว่า “เธอต้องเลวแค่ไหนถึงขโมยเงินจากกองทุนการกุศลลง? เธอต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองสามปีในคุกเพื่อชดไช้ในสิ่งที่ทำลงไป!”

สองสามปี? ในคุก?

หัวใจของอีฟเต้นแรงเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อในขณะที่เมเดลีนเดินผ่านมา “คุณยอมรับแล้วจริง ๆ เหรอ คุณมอนต์โกเมอรี?”

เมเดลีนหยุดและยักไหล่ให้อีฟอย่างสิ้นหวัง “เธอระบุตัวตนของฉันชัดเจนขนาดนี้ แล้วฉันจะทำอะไรได้อีกล่ะ?”

“...” อีฟตะลึงกับการแสดงออกและท่าทียอมรับของเมเดลีน

เมื่อมองไปที่สีหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของอีฟ เมเดลีนก็กล่าวต่อไปว่า “แม้ตำรวจจะบอกว่าพวกเขาไม่พบหลักฐานใด ๆ ว่าฉันเป็นคนสั่งเธอ แล้วฉันอาจจะไม่ถูกตั้งข้อหาอะไร แถมอาจจะได้ออกมาในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่ฉันรับรองไม่ได้ว่ามันจะเป็นแบบนั้นกับเธอเหมือนกันหรือเปล่า…”

เมเดลีนจงใจเงียบไปหลังจากเอ่ยออกมาอย่างนั้น และจ้องไปยังสีหน้าแตกตื่นของอีฟอย่างมีเลศนัย

“ตำรวจพบภาพจากกล้องตอนที่เธอโอนเงิน ยังไงเธอก็จะโดนข้อหาแน่ ๆ เพราะเป็นการโอนเงินด้วยจำนวนที่ค่อนข้างมาก ดังนั้นเธอคงต้องใช้เวลาในคุกอย่างน้อยก็หนึ่งทศวรรษ เธอไม่ใช่เหรอ ที่เป็นคนอ้างว่าฉันขโมยเงินไปด้วย? นี่หรือเปล่า ผลลัพธ์ที่เธอต้องการ?”

"อะไรนะ?" หน้าของอีฟซีดเผือด ถ้าเธอเข้าคุก อนาคตของเธอก็ไม่ต้องพูดถึงเลย!

หลังจากเมเดลีนพูดจบ เธอก็จากไปพร้อมกับตำรวจอย่างไม่ไยดี

อีฟรู้สึกหวาดกลัวอย่างที่สุด “หยุดอยู่ตรงนั้นก่อน เอวลีน!”

เธอตะโกนใส่ร่างที่ถอยห่างออกไปเรื่อย ๆ ของเมเดลีน ในตอนนั้นเองที่เมเดลีนหยุดแล้วยกยิ้มที่มุมปากสวย

ลาน่ารู้สึกไม่ค่อยดี

เธอไม่คาดคิดว่าอีฟจะวิ่งเข้าไปหาเมเดลีนในวินาทีถัดมา “คุณกำลังทำชีวิตของฉันพังงั้นเหรอเอวลีน มอนต์โกเมอรี? คุณแค่อยากเห็นฉันติดคุกใช่ไหม? ทำไมคุณถึงได้ยอมรับในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำล่ะ?”

ฉิบหาย!

ลาน่าสาปแช่งในใจ เมื่อได้ยินคำกล่าวอ้างของอีฟ