บทที่ 1026

เจเรมี่ชำเลืองมองอีกฝ่ายอย่างใจเย็น “ถ้าบริสุทธิ์ใจ ก็ไม่มีอะไรที่คุณต้องกลัว”

“แน่นอนอยู่แล้ว!” ลาน่าเอ่ยแล้วหันไปจ้องอีฟ

หญิงสาวกำลังกลอกตาในขณะที่กุญแจมืออีกคู่ถูกคล้องเข้าที่แขนของเธอ

เธอรู้สึกมึนงง “คุณจับฉันทำไมคะคุณตำรวจ? ฉันบอกคุณทุกอย่างที่ฉันรู้แล้ว ทำไมคุณยังจับฉันอีกล่ะคะ?”

“แล้วคิดว่าเขาจะต้องจับใครกันล่ะ? ฉันเหรอ?” เมเดลีนยิ้มและโต้กลับ “เธอบอกว่าตัวเองบริสุทธิ์และถูกหลอกใช้ อีฟ แต่สิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้นถ้าในคืนนี้เธอจะไม่ตั้งใจทำร้ายฉันแต่แรก”

“...”

อีฟพูดไม่ออก จ้องไปที่ใบหน้าสงบนิ่งของเมเดลีน ไม่ใช่แค่รู้สึกเหมือนเป็นคนโง่ที่ถูกหลอกใช้ แต่เธอยังแพ้เมเดลีนโดยสิ้นเชิงอีกด้วย

เมื่อลาน่าและอีฟถูกพาตัวไปแล้ว นาโอมิที่ถูกทิ้งไว้ก็กระทืบเท้าด้วยความเดือดดาล

เธอมองเมเดลีนด้วยดวงตาที่แดงก่ำ รู้สึกอิจฉาขณะที่ไรอันปกป้องเมเดลีน

ทุกคนที่พูดจาไม่ดีและสงสัยว่าเมเดลีนเป็นผู้กระทำผิดต่างออกมาขอโทษอย่างจริงใจ

ผู้รับผิดชอบที่พูดให้เมเดลีนเสียหายที่สุดก็ออกมาเอ่ยด้วยสีหน้าแดงก่ำ รู้สึกลำบากใจ “ฉันขอโทษจริง ๆ คุณมอนต์โกเมอรี ฉันควรจะตรวจสอบทุกอย่างให้ชัดเจนก่อนที่จะกล่าวหาคุณ ฉันขอโทษจริง ๆ ค่ะ”

เมเดลีนเพียงยกยิ้มเบา ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชินกับการถูกใส่ร้ายอยู่แล้ว”

เธอยิ้มและก้มหน้าไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยความสดใสกว่าเดิม

“พ่อกับแม่อาจทิ้งฉันไป และในโลกนี้ฉันอาจจะไม่มีคนคอยที่ปกป้อง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องเป็นเป้าที่ใครจะเข้ามาทำร้ายหรือกลั่นแกล้งได้”

หัวใจของเจเรมี่เหมือนโดนกรีดด้วยมีดคม เมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูดท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่เขาก็ต้องเรียนรู้ที่จะก้าวข้ามความรู้สึกนี้ไปให้ได้

เขามองดูไรอันที่เดินไปหาเมเดลีนและจับมือเธออย่างอ่อนโยน “ตั้งแต่นี้ไปคุณจะมีผม เอวลีน ให้ผมปกป้องและรักคุณอย่างเต็มที่แทนพ่อกับแม่ของคุณนะ”