บทที่ 1033

เจเรมี่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าเมเดลีนจะแต่งงานกับไรอัน

เขาคิดว่าเมเดลีนโกหกเขา แต่หลังจากที่เขาเปิดจดหมายเชิญ เขาก็เห็นชื่อของเธอและไรอันจริง ๆ

"แต่งงานครั้งที่สองเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?" เจเรมี่ถามด้วยรอยยิ้ม

เมเดลีนมองเขาอย่างเย็นชา “ไม่ใช่ ผิดแล้วล่ะ นี่เป็นครั้งที่สาม”

"..."

“ฉันแยกทางและกลับมาคบกับคุณหลายครั้ง แม้กระทั่งแต่งงานสองครั้งและหย่ากับคุณถึงสองครั้ง ตอนที่ฉันสิ้นหวังกับการได้ใบหย่าครั้งที่สองจากคุณ ฉันคิดว่าคุณคงจะเป็นกำลังใจเดียวในชีวิตที่เหลือของฉัน แต่ในความเป็นความจริงมันได้พิสูจน์แล้วว่าเราไม่มีวันทำแบบนั้นได้”

เมเดลีนมองอดีตคนรักด้วยรอยยิ้มและความเฉยชาในแววตา

“ฉันเหนื่อยแล้วจริง ๆ ตอนฉันยังเด็ก ฉันหวังว่าพ่อแม่จะรักฉันและเอ็นดูฉัน หลังจากนั้นเกือบ 30 ปี ฉันก็ได้รับความรักนั้นมา แต่ตอนนี้พวกท่านกลับจากฉันไปตลอดกาล พอฉันโตขึ้น ฉันก็ได้แต่งงานกับผู้ชายที่ฉันรักมากที่สุด ฉันหวังว่าผู้ชายคนนี้จะรักฉันเหมือนที่ฉันรักเขา แต่ความจริงก็ทำให้ฉันต้องตื่นขึ้นมา"

เธอหันหลังให้เจเรมี่

“ตั้งแต่นั้นมา ผู้ชายที่ฉันรักที่สุดก็ชื่อว่า ไรอัน โจนส์ ฉันจะกลายเป็นภรรยาของเขาและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขอย่างที่ฉันอยากจะเป็น”

มือของเจเรมี่ที่ถือจดหมายเชิญสั่นเล็กน้อย เขามองดูความแน่วแน่ของเมเดลีนที่ส่งผ่านออกมาทางร่างกายของเธอ ขณะที่พยายามอดทนต่อความเจ็บปวดจากลูกศรนับพันที่ทิ่มแทงหัวใจของเขาเพื่อฝืนยิ้ม "ผมขอให้คุณมีความสุขนะ"

“แน่นอน ฉันจะต้องมีความสุข การจากคุณไปคือก้าวแรกสู่ความสุขของฉัน”

"ดีแล้วล่ะ" ลำคอของเจเรมี่ขยับเล็กน้อย เขากำลังสำลักอารมณ์ความรู้สึกของตนเองในขณะที่หยุดคำพูดที่เขาต้องการจะพูดไว้ และกลืนมันกลับเข้าไปในลำคอ

เขาหันหลังกลับและเดินออกจากห้องไป เมื่อปิดประตูลงชายหนุ่มก็พิงกำแพงด้วยความเจ็บปวด เขาหยิบยาแก้ปวดออกจากกระเป๋าด้วยมือที่สั่นเทาแล้วกินมันเข้าไป

แต่ก็ยังมีความเจ็บปวดที่อธิบายไม่ได้หลงเหลืออยู่ในหัวใจของเขา

คาเลนกำลังจะมาหาเมเดลีน ทันใดนั้นเธอก็เห็นเจเรมี่ยืนพิงกำแพงด้วยใบหน้าซีดเซียว เธอจึงรีบเข้าไปหา