บทที่ 1042

ฟาเบียนตอบโต้อย่างมีเหตุผล “นี่น้องสาวฉัน ตอนเด็ก ๆ มีใครบ้างที่ไม่อาบน้ำกับพี่น้องของตัวเอง? มองบ้าอะไร?! แล้วฉันก็เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าของลิลลี่ มันไม่ได้อนาจารอย่างที่คิด!”

เอิร์ลและเรดปิดปากยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ภายในห้อง ฟาเบียนจริงจังกับการเปลี่ยนเสื้อผ้าของลิลลี่ เขายังขอให้เอิร์ลและเรดไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อเสื้อผ้าทันที ในขณะที่ตัวเองก็ค่อย ๆ เช็ดผม เช็ดหน้าของลิลลี่อย่างเบามือ

เมื่อเห็นสีหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยค่อย ๆ กลับมามีเลือดฝาด รอยยิ้มโล่งใจก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฟาเบียน

“ฉันอยู่นี่แล้ว เธอจะไม่เป็นไรลิเลียน”

เขาสัญญา แต่มันแปลกมากที่ลิลลี่มาอยู่ในสระน้ำบ้านของเขา

แม้ว่าเขาจะไม่มีสมองในการทำธุรกิจเหมือนกับโยริค แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะมองอะไรไม่ออก

เขานึกถึงลาน่าทันทีและตัดสินใจว่าจะมุ่งตรงไปขอคำอธิบายจากลาน่าทันทีที่ลิเลียนฟื้น

…

เมเดลีนและไรอันค้นหาลิเลียนในสวนสาธารณะอยู่เป็นเวลานาน แต่ก็ไม่พบร่องรอยของลิลลี่เลย พวกเขาจึงใช้เส้นสายเพื่อขอตรวจสอบกล้องวงจรปิด แต่ก็ไม่พบอะไรน่าสงสัยเช่นกัน

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง เมเดลีนออกมาจากทางเข้าสวนสาธารณะอย่างเหนื่อยล้า เธอมองไปที่การจราจรบนท้องถนน แล้วน้ำตาของเธอก็ไหลลงมาเงียบ ๆ

ไรอันเดินเข้าไปหาเธอและหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ

“ไม่ต้องกังวล เราจะตามหาเธอให้เจอ ถ้าเธอถูกลักพาตัวไป อีกฝ่ายจะไม่ทำร้ายลิเลียนแน่ ถ้ายังไม่ได้เงิน”

ไรอันปลอบเธออย่างอ่อนโยน

เมเดลีนมองเสาไฟที่เรียงเป็นแถวต่อหน้า ขณะที่น้ำตาของเธอก็พร่างพรายภายใต้แสงสลัวนั้น

“ลิเลียนมีความหมายกับฉันมาก เด็กคนนี้ทำให้ฉันกล้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อในช่วงเวลาที่มืดมนและเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของฉัน เธอไม่ใช่แค่ลูกสาวของฉัน แต่เธอคือความหวังของฉัน