บทที่ 1061

เมื่อเอวาได้ยินเสียงของเขาก็ราวกับว่าเธอถูกไฟช็อตอย่างแรงจนนิ่งงัน

ก๊อกก๊อก ชายหนุ่มเคาะประตูอีกครั้ง “คุณอยู่หรือเปล่าเอวา?” เสียงของแดเนียลเข้ามาในหูของเธออย่างอ่อนโยน

หัวใจของเอวาเจ็บแปลบขึ้นมาและรู้สึกอึดอัดมากยิ่งขึ้น

ผู้ชายที่เธอรักยืนอยู่นอกประตู แต่เธอ...

"เอวา เมื่อคืน..."

“แดน เมื่อคืนฉัน… ฉันดื่มมากเกินไป ยังคงเหนื่อยนิดหน่อยแล้วอยากจะนอนน่ะ” เอวาระงับอารมณ์ของเธอและขัดจังหวะแดเนียลทันทีพลางพยายามข่มใจให้ตัวเองสงบ

ข้างนอกประตู แดเนียลใช้เวลานานกว่าจะตอบอีกครั้งโดยน้ำเสียงของเขาดูเศร้าลงเล็กน้อย "งั้นพักผ่อนเยอะ ๆ นะ"

“ขอบคุณนะ แดน” เอวาตอบพลางกอดร่างของตัวเองไว้แน่นขณะที่เธอจ้องมองที่ประตูอย่างว่างเปล่า

หลังจากยืนอยู่ครู่หนึ่งเอวาก็ค่อย ๆ เดินไปที่ประตู เธออยากจะดูแผ่นหลังของแดเนียลอีกครั้ง แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะเจอเขาในวินาทีที่เปิดประตูออกไป

เอวาตกตะลึงและไม่ขยับไปไหนเหมือนกับเป็นอัมพาตไปชั่วครู่ ขณะที่เธอจ้องมองชายหนุ่มที่ดูสับสนด้วยความประหลาดใจ

“ยังไม่ไปนอนอีกเหรอ?” แดเนียลมองเธอด้วยสายตาอบอุ่น "ขอเข้าไปได้ไหม"

"..." เอวาหลุบตาลงและไม่กล้ามองแดเนียลตรง ๆ ดังนั้น เธอจึงค่อย ๆ เปิดประตูแล้วหันหลังกลับไป

เมื่อแดเนียลเห็นว่าเอวาหันไปอย่างเย็นชา เขาก็รู้สึกใจสลาย เขาคิดว่าเมื่อคืนนี้เขาคงจะหุนหันพลันแล่นไป

ชายหนุ่มปิดประตูและเดินตามเธอเข้าไปในห้องนั่งเล่น

เอวานั่งอยู่บนโซฟา ขณะนี้เป็นช่วงปลายฤดูร้อนและอากาศก็ไม่ได้หนาวจนเกินไป แต่เธอกลับกำลังห่อตัวเองแน่นอยู่ในผ้าห่ม

แดเนียลไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่รู้สึกได้ว่าเอวากำลังหลบหน้าเขา

"คุณมาทำอะไรที่นี่คะ แดน? ถ้าไม่มีอะไ รฉันจะได้ไปนอน" เอวายิ้มราวกับว่าไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เธอไม่ได้สบตากับแดเนียลเลย "อ้อ ใช่ อีกสองสามวันฉันจะไปเมืองวายนะ และคงจะไม่กลับมาอีกสักพัก ฉันว่านี่น่าจะเป็นการบอกลานะ"