บทที่ 1067

ลาน่าล้มลงกับพื้น และเพราะเธอสวมมินิเดรสอยู่จึงทำให้สามารถมองเห็นเลือดที่ไหลออกมาจากช่วงล่างได้อย่างชัดเจน

"โอ๊ย!" ลาน่าขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวดและชี้ไปที่เมเดลีนซึ่งกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เธอพูดอย่างดุร้ายว่า "เอวลีนแกกล้าทำกับฉันแบบนี้เหรอ! ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับลูกฉัน ฉันจะทำลายลูกชั่วของแก! โอ๊ย…”

เมเดลีนเดินเข้าไปหาลาน่าที่งอตัวอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเย็นชาราวกับนางพญา

ทันใดนั้นเองเธอก็ยื่นมือไปดึงคอเสื้อของลาน่าขึ้นมาพร้อมกับมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเฉียบคมของเธอ “ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กไร้เดียงสาคนนี้ ฉันคงไม่เรียกรถพยาบาลให้คนอย่างเธอหรอก โชคร้ายของเด็กจริง ๆ ที่ต้องเกิดมามีแม่แบบเธอ ดูแล้วเด็กคนนี้คงจะไม่มีวันมีความสุขแน่!”

"เอวลีน แก..."

ลาน่าทั้งเจ็บปวดและโกรธจัด เธอพยายามจะสู้กลับ แต่ก็ไม่มีกำลังมากพอ

เจเรมี่ต้องการพบลูก ๆ และเมเดลีนเป็นครั้งสุดท้าย ดังนั้นเขาจึงกลับไปที่บ้านของตัวเอง แล้วก็ได้พบกับภาพเหตุการณ์นี้เมื่อเดินเข้ามา

ลาน่าถูกเมเดลีนผลักลงกับพื้นและนอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น

เมื่อเห็นร่างของเจเรมี่ ลาน่าก็โอดครวญทันที "เจเรมี่! เอวลีนจะฆ่าฉันและลูกของคุณ! ฉันเจ็บมากเลยค่ะ! ท้องของฉันเจ็บ..."

‘ลูก?’

ที่ลาน่าเป็นแบบนี้เพราะเธอท้องงั้นเหรอ

แท้จริงแล้วเจเรมี่รู้ดีว่าเด็กคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา เพราะตั้งแต่แรกเขาก็ไม่เคยแตะต้องลาน่าเลยแม้แต่นิดเดียว

ถึงอย่างนั้นเพื่อให้เรื่องราวดำเนินต่อไป เจเรมี่จึงแสร้งทำเป็นกังวล และเดินผ่านเมเดลีนเข้าไปหาลาน่า

เมเดลีนมองดูเจเรมี่เดินไปหาลาน่าก่อนเขาจะย่อตัวลงพลางเอ่ยถามอย่างเป็นกังวลว่า "เธอท้องตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมถึงไม่บอกฉัน?"