บทที่ 1081

หลังจากที่เมเดลีนถามออกไป เธอรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ

‘นั่นเป็นเลือดของมนุษย์’

‘แต่เลือดมนุษย์ควรจะเป็นสีแดงไม่ใช่เหรอ? ทำไมมันถึงเป็นสีนั้นล่ะ?’

ในขณะที่เธอยังคงครุ่นคิดอยู่นั้น แพทย์นิติเวชก็ตอบทางโทรศัพท์ว่า “จากการตรวจสอบของเราดูเหมือนว่าตัวอย่างเลือดจะมีการกลายพันธุ์บางอย่าง และเรายังพบการปนเปื้อนจากตัวอย่างที่ไม่รู้จักอีกด้วย ซึ่งเรายังต้องตรวจสอบเพิ่มเติมเพื่อให้รู้ว่ามันคืออะไร

“แต่ตัวอย่างนี้เป็นเลือดมนุษย์แน่นอน” แพทย์นิติเวชย้ำข้อความสุดท้ายด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

มือของเมเดลีนที่ถือโทรศัพท์อยู่แข็งทื่อ ก่อนเธอจะโพล่งออกมาอย่างไม่มีสติอยู่กับเนื้อกับตัวว่า “ขอบคุณค่ะ”

หลังจากวางสายไปใจของเธอก็หวนนึกถึงคำพูดของแพทย์นิติเวชอีกครั้ง

‘เลือดของมนุษย์’

‘และมันเป็นเลือดมนุษย์ที่กลายพันธุ์ไป’

เธอมั่นใจมากว่ากระดาษนั้นเคยอยู่ในมือเจเรมี่มาก่อน แต่เธอไม่แน่ใจว่าเลือดนั้นเป็นของเจเรมี่หรือไม่

‘ถ้าเป็นเลือดของเจเรมี่จริง ๆ นี่หมายความว่ายังไงกัน…’

เมเดลีนรู้สึกสับสนและบังคับตัวเองให้หยุดคิดเรื่องนี้ก่อนจะวิ่งไปยังห้องรับรองผู้โดยสารขาออก

เมื่อเข้าไปในห้องโถง เมเดลีนก็เห็นร่างสูงของแดเนียลกำลังกังวล เธอวิ่งเข้าไปหาเขา “แดน คุณหาเอวาเจอหรือยัง?”

ดวงตาของแดเนียลฉายแวววิตกกังวล “คุณคิดดว่าเธอตรวจบัตร และขึ้นเครื่องไปแล้วหรือเปล่า?”

เมเดลีนกวาดตามองทางเข้าห้องรับรองผู้โดยสารขาออกแต่ละแห่ง และไม่สามารถให้คำตอบที่เหมาะสมได้เช่นกัน

ดังนั้นเธอจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา “เดี๋ยวฉันจะโทรหาดู”

ทันทีที่เธอโทรออก เมเดลีนก็ได้ยินเสียงเรียกเข้าอันคุ้นเคยดังอยู่ใกล้ ๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองผ่านไหล่ของแดเนียล และเห็นว่าเอวากำลังควานหาโทรศัพท์ของเธออย่างงุ่มง่าม

“เอวา!” เมเดลีนตะโกนออกมาด้วยความดีใจ