บทที่ 1108

“เจเรมี่ ฉันคิดถึงคุณ ฉันคิดถึงคุณมากเหลือเกิน…”

เมเดลีนจับมือที่สั่นเทาของตัวเองและพยายามระงับความเศร้าเอาไว้

ในขณะเดียวกันนั้นเองที่เอวาโทรหาเธอ ด้วยเหตุนั้นเธอจึงสงบสติอารมณ์และรับสายทันที

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เอวาส่งเสียงเศร้า “แมดดี้ฉันควรทำยังไงดี? แดนบอกว่าแม่ของเขาอยากจะชวนฉันไปที่บ้าน”

เมเดลีนได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงงานวันเกิดอายุ 80 ปีของผู้อาวุโสแห่งตระกูลเกรแฮม และรู้ดีว่าเอวารู้สึกอย่างไรในตอนนี้

มันเหมือนกับตอนที่คนในตระกูลวิทแมนทำกับเมเดลีนในตอนนั้น

แต่มีสอ่งที่แตกต่างกันเพียงอย่างเดียว คือแดเนียลเข้าข้างเอวา

ส่วนเจเรมี่ในตอนนั้นเขาไม่สนใจเมเดลีนด้วยซ้ำ

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เมเดลีนก็ยังคงรู้สึกถึงความเจ็บปวดได้อย่างชัดเจน

แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับยอมให้เขาปฏิบัติต่อเธออย่างเย็นชามากกว่าที่จะทิ้งเธอไปตลอดกาล

“แมดดี้ เธอคิดว่าฉันควรไปไหม?”

คำถามที่สับสนและขัดแย้งของเอวาดึงความคิดที่ล่องลอยของเมเดลีนให้กลับมา

“เอวา เธอต้องไป” เมเดลีนให้คำตอบที่ชัดเจน “ในเมื่อคนในครอบครัวเกรแฮมชวนเธอไป แสดงว่าแดนต้องทำอะไรเพื่อเธอแน่ ๆ

“เอวา ถ้าเธอต้องการสานต่อความสัมพันธ์กับแดน เธอก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ ถ้าเธอไม่ไป แดนคงจะเสียใจมาก”

หลังจากฟังคำอธิบายของเมเดลีนแล้ว เอวาก็พยักหน้าเห็นด้วย

“แมดดี้ ฉันมีความสุขมากนะที่มีเธออยู่เคียงข้าง”

เมเดลีนรู้สึกดีขึ้นมาก หลังจากที่ได้ยินน้ำเสียงของเอวาซึ่งเปลี่ยนจากเศร้าหมองไปเป็นน้ำเสียงที่มีความสุขมากขึ้น

บางทีเธออาจต้องอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่มีความสุขให้มากขึ้น เพื่อที่เธอจะได้หยุดคิดมากและจมลึกลงไปในความเจ็บปวดจากการสูญเสียเจเรมี่ได้บ้าง