บทที่ 1114

‘คุณเป็นเพียงภาพลวงตาที่ฉันเสกขึ้นงั้นเหรอ?’

‘ไม่ ไม่ใช่ คุณจะต้องอยู่แถวนี้แน่'

เมเดลีนรู้สึกกังวล เธอมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวังว่าจะพบเจเรมี่

เมื่อกี้เขาดูเหมือนจริงมาก แต่ตอนนี้ราวกับว่าอยู่ ๆ เขาก็หายไปในอากาศ

‘เจเรมี่’

เมเดลีนยังคงเดินต่อไปด้วยความสับสน แต่เมื่อเธอเดินผ่านบันได มือที่คุ้นเคยก็เอื้อมมาจับแขนบางของเธอเอาไว้

‘เจเรมี่!’

เมเดลีนรู้สึกหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ก่อนที่จะมองเห็นได้ชัดเจน เจเรมี่ก็ดึงเธอไปที่บันได

ร่างสูงของเขายืนตระหง่านเหนือเธอขณะที่ดวงตาสีเหลืองอำพันกำลังจับจ้องไปยังดวงตาที่สับสนและดีใจภายใต้แสงสลัวของเมเดลีน

เมเดลีนเบิกตากว้างและยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าที่ดูสวยงามยิ่งกว่าแต่ก่อน

“เจเรมี่ นี่คุณจริง ๆ ใช่ไหม?”

เธอไล้นิ้วไปตามใบหน้าของเขาด้วยอาการสั่นเทา

ก่อนที่เจเรมี่จะตอบ เธอก็กระโจนเข้าไปกอดเขาไว้แน่น

“คุณยังมีชีวิตอยู่เจเรมี่! คุณยังไม่ตาย!

“ฉันคิดถึงคุณ เจเรมี่ ฉันคิดถึงคุณมาก…”

เมเดลีนเทความปรารถนาทั้งหมดที่มีมาตลอดหลายปีไปกับอ้อมกอดของเธอ ขณะเดียวกันเธอก็กอดเขาไว้แน่นขึ้นเรื่อย ๆ

เธอกลัวมากว่าเธออาจจะเห็นภาพหลอนอีกครั้ง เธอกลัวว่าเขาจะหายไปจากสายตา เธอจึงต้องกอดเขาไว้แนบแน่นเพื่อไม่ให้เขาหายไปจากโลกของเธออีก

แม้เธอจะไม่รู้ว่าทำไมรูปร่างหน้าตาของเขาเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ แต่ความรู้สึกและความอบอุ่นจากการกอดครั้งนี้บอกเธอว่านี่คือผู้ชายที่เธอรักที่สุดไม่ผิดแน่

กลิ่นเดิมบนตัวของเขาหายไป และถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหญ้าจาง ๆ