บทที่ 1127

เมเดลีนไม่คิดว่าเจเรมี่จะทำอะไรแบบนี้ เธอจึงเริ่มดิ้นให้หลุดออกจากพันธนาการของเขาทันที

แต่เจเรมี่แข็งแรงกว่ามาก เขาใช้ริมฝีปากดันให้อีกฝ่ายเผยอปากแล้วจูบอย่างดูดดื่มมากขึ้น

ใบหน้าของเมเดลีนร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที เธอรู้สึกอับอายและเคอะเขิน แต่ก็ทำอะไรไม่ถูกอยู่ดี

ไรอันเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงขณะที่พยายามหลบสายตาไป แต่ก็ไม่มีทางใดให้เขาห้ามตัวเองจากการมองพวกเขาได้เลย

“พวกเธอทำอะไรน่ะ?!” แม่ของไรอันที่เพิ่งเข้ามาเอ่ยอย่างตกใจ

เจเรมี่ใช้หางตามองแม่ของไรอันอย่างเย็นชาพลางผละออกจากเมเดลีน

ทว่าเขาก็ไม่ได้ปล่อยเมเดลีนให้เป็นอิสระ และยังคงกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง

เมื่อสังเกตเห็นเมเดลีนอยู่ในอ้อมแขนของเจเรมี่ มาดามโจนส์ก็รีบวิ่งเข้าไปหาเมเดลีนด้วยความโกรธ “เอวลีน มอนต์โกเมอรี เธอไม่มียางอายเลยหรือไง? ไรอันอยู่ที่นี่! เธอกล้าดียังไงมาทำกิริยา… ไร้ยางอาย… กับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าสามีตัวเองแบบนี้?! เธอ…”

แม่ของไรอันโกรธมากจนพูดตะกุกตะกัก เธอยกฝ่ามือขึ้นเพื่อจะตบเมเดลีน

“อย่าทำเอวลีน!” ไรอันหยุดเธอทันที เขาพยายามเข้ามาห้ามแม่โดยไม่ได้นึกถึงอาการบาดเจ็บของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ในขณะเดียวกันเจเรมี่ก็คว้ามือมาดามโจนส์ไว้พลางจ้องมองเธออย่างเย็นชา “ถ้าแตะต้องตัวเธอ เราได้เห็นดีกันแน่”

คนที่ถูกขู่เบือนหน้าหนีจากสายตาเย็นชาของเจเรมี่ทันที เธออยากจะดึงมือกลับ แต่ก็ไม่สามารถหลุดจากการเกาะกุมอันแข็งแกร่งของเจเรมี่ได้

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” เมเดลีนพยายามช่วยแกะมือเขาออก

“เจเรมี่ วิทแมน อย่าทำร้ายแม่ของผม” ไรอันเดินมาหาพลางยกขาข้างที่ได้รับบาดเจ็บอย่างยากลำบาก

“ปล่อยเดี๋ยวนี้ เจเรมี่!” เมเดลีนขอร้อง

เจเรมี่ชำเลืองมองหญิงสาวและเตือนแม่ของไรอันอีกครั้ง “ฟังนะ ผมเป็นสามีของเอวลีน มอนต์โกเมอรี ส่วนลูกชายของคุณเป็นแค่ตัวแถมที่เพิ่งเข้ามา”

หลังจากที่พูดจบ เขาก็เหวี่ยงมือของเธอไปด้านข้างอย่างไร้ความปราณี จากนั้นเขาก็หันกลับมาดึงเมเดลีนไว้ในอ้อมแขน

“อะไรนะ... นี่มันอะไรกัน?!” ผู้เป็นแม่ตะโกนด้วยความโกรธ “ไรอัน ดูผู้หญิงคนนี้ที่ลูกเลือกสิ! ลูกเป็นสามีของเธอนะ แต่เธอกำลังจะไปกับผู้ชายคนอื่น!”